Ari und Irini

Ari und Irini

Ζητούνται μοντέρ επίπλων για την μεταφορά, το μοντάζ και την τοποθέτηση επίπλων και επίπλων κουζίνας στο Neuss.

Απαραίτητες γνώσεις γερμανικών και δίπλωμα B κλάσης. 

Πληροφοριες Δευτέρα μέχρι και Παρασκευή απο 13:00-15:00 στο τηλ. 02203 69921910 

 

Η καντίνα του προσωπικού της Rheinische Post έχει την ανάγκη απο εναν βοηθό στην κουζίνα. 20 ώρες την εβδομάδα. Απαραίτητες οι βασικες γνώσεις γερμανικών . 

Rp Catering GmbH

Bereich Personal 

Zülpicherstr.10, 40196 Düsseldorf 

Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 

 

FensterWorld Düsseldorf
www.FensterWord.de   

Wir stellen ein: 
Fenstermonteur ab sofort!
Berufserfahrung und Führerschein erwünscht. 
Weitere Informationen unter 0211- 27 23 82 oder direkt Bewerbung an: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

 
 

Ειναι δύσκολο να βρεις υπέροχους και πραγματικά μοναδικούς ανθρωπους. Ξέρεις μιλάω γι αυτούς που σου ταξιδεύουν το μυαλό και το σώμα, χωρίς να αφήσουν το παραμικρό κενό για να σκεφτείς κατι αλλο, για να ξεστρατισεις.

Ειναι αυτοί που βρίσκονται παντα δίπλα σου, άλλοτε διακριτικά και άλλοτε με ιαχές και πομπώδεις καταστάσεις, ετσι ώστε να κάνουν την παρουσία τους αισθητή ή και ανεπαίσθητη.
Άνθρωποι που σε μεγάλωσαν, συναισθηματικά, σωματικά με σθένος και προσήλωση, άνθρωποι που σε πήραν απο το χεράκι μικρό αδύναμο και σε έβγαλαν λέοντα περήφανο στην κοινωνία.
Ειναι αυτοί που πρεπει να τους αφοσιωθείς, να τους δώσεις την σκέψη σου, το μυαλό σου, την καρδιά σου, το βλέμμα σου....ολα σου!
Ολα όσα έχουν βγάλει αυτοί απο εσενα...ολα όσα θα σου βγάλουν στο απώτερο μέλλον. Άτομα που αξίζουν την εύνοια και την συγκατάβαση σου. Αξίζουν το συγχώριο για ολα όσα έχουν κανει στην ψυχή σου. Για όλες τις μικρές και τις μεγάλες πληγές ξέρεις....οι άνθρωποι πληγώνουν όταν αγαπούν...

Εκφράζονται με διάφορους τρόπους...δεν έχει όρια η επικοινωνία...δεν έχει όρια η ένδειξη της αγάπης... Σε κερνάνε δυνατά συναισθήματα... Ζήλια, πόνο, σκαμπανεβάσματα και νιώθεις καπου να πνίγεσαι και καπου να αναπνέεις. Βουτιά σε βαθιά νερά και δεν σου αφήνουν στιγμούλα το περιθώριο να ζήσεις χλιαρά, να ξαποστάσεις.. Βουτιά που απαιτεί βαθιά αναπνοή και γρήγορο βύθισμα. Και το ανέβασμα για την αναπνοή πρεπει να ειναι άμεσο. Αναπνοή και πάλι κάτω... Μόνο ετσι θα το ζήσεις στο έπακρο. Πρεπει να το ζήσεις...

Και ειναι εκει. Δεν χρειάζεται πολυ για να τους καταλάβεις, αρκεί να παρατηρήσεις γύρω σου. Τους αναγνωρίζεις στο βλέμμα, αυτο της παρανοηκης διάνοιας. Στο γέλιο, αυτό του μικρού παιδιού. Στις κινήσεις και στις λέξεις...αυτές του τρελά διψασμένου ανθρώπου για ζωή.

Μην τους παραμερίζεις...μην τους αγνοείς...


Εισαι εκει...ειναι εκει αυτοί οι υπέροχοι άνθρωποι...

"Ο Ταύρος δεν είναι επιθετικό ζώο. Ο λόγος που είναι θυμωμένος είναι γιατί μέρες είναι νηστικός και απίστευτα-βάναυσα ταλαιπωρημένος

Στην πραγματικότητα, αυτό που βλέπουν όλοι όσοι έχουν για θεούς τους και θαυμάζουν τους ταυρομάχους, δεν είναι ένα δυνατό ζώο, αλλά ένα ταλαιπωρημένο, βασανισμένο και εξαντλημένο ψυχικά ζώο. Σε αυτό το υπερήφανο και δυνατό πλάσμα, βάζουν υγρές εφημερίδες στα αυτιά του και τα μάτια του είναι γεμάτα βαζελίνη για να θολώνουν την όρασή του...

Τα ρουθούνια του είναι γεμάτα βαμβάκι ώστε να του κόβει την αναπνοή και στα γεννητικά του όργανα έχουν κολλήσει μια βελόνα.Υποσιτίζεται για μέρες ώστε να είναι αδύναμος και είναι φυλακισμένος για μέρες σε ένα σκοτεινό κουτί ώστε να χάσει τον προσανατολισμό του και να του δημιουργηθεί στρες.
Έτσι όταν βγαίνει στην αρένα απο το κουτί αυτό, τρέχει απεγνωσμένα νομίζοντας πως το μαρτύριο του έχει τελειώσει.

Αντ΄αυτού το εξαντλημένο και κακοποιημένο ζώο έχει να αντιμετωπίσει τις ιαχές του πλήθους και τους δολοφόνους του που το εξαντλούν ακόμη περισσότερο με τα χτυπήματα τους.

Τι ηρωισμός. Τι γενναιότητα. Πως ο άνθρωπος έχει μετατραπεί στο μεγαλύτερο κτήνος που δολοφονεί για την απόλαυσή του... Είμαστε μοναδικοί σε αυτό τον πλανήτη."

Ζητείται σερβιτόρα για Παρασκευή έως και Κυριακή, στο Taverne Mykonos στο Solingen. Ωράριο 16:30 - 23:00

Πληροφορίες στο 0212 - 87175

 

Μέρες τώρα λαμβάνω μηνύματα που μου δηλώνουν πως κάτι δεν είναι στο δρόμο του. Έχει ξυπνήσει το θεριό μέσα μου, αυτό το εγώ της αιωνίας πάλης, πως όλα πρέπει να....είναι τέλεια..άψογα...ρυθμισμένα. Παλεύω με το "και αν γίνει αυτό και αν το άλλο, τότε θα γίνει το τρίτο και ούτω καθεξής...

" και τελικά τι θα γίνει? 

Για πες μου εσύ που είσαι από έξω τι θα γίνει αν?

...ααααα ... αυτό θα γίνει, μια άλλη οπτική , δεν το σκέφτηκα..πω πω... 

και αρχίζει ο νους και τρέχει η σκέψη, και εσύ που είσαι?

Χαμένη στα άγχη και στον εγωισμό...

Τι έγινε?Ξέχασες ? Ναι ξέχασες...

Δεν ήσουν εσύ που έλεγες "όχι ζω και είμαι καλά και όλα καλά"?

Ναι τώρα καλείσαι για άλλη μια φορά να το κάνεις πράξη. Δεν είναι εύκολο τελικά...αναλώνεσαι με υλικά αγαθά και άγχη και φαρμακώνεις την υπέροχη ευκαιρία που σου χει δωθεί να περνάς μέρες χωρίς αβάσταχτους πόνους, μέρες χωρίς χημειοθεραπείες, μέρες που τα υπέροχα χεριά των παιδιών σου και των ανθρώπων σου σε αγκαλιάζουν γέματα αγάπη. 

Αγαπημένη συνάδελφε αμαζόνα 

- ο τίτλος αφιερωμένος στις συναγωνίστριες μου 

μην ξεχνάς γιατί έφτασες ως εδώ. Η νόσος αυτή ήταν ένας δρόμος που σε οδήγησε σε αυτό το λιβάδι. Προσπάθησε να συγκρατήσεις στη μνήμη σου γιατίμπήκες σε αυτό το δύσκολοδρόμο....αυτόείναι και το κλειδί στο υπέροχοκάστρο που στέκεταιμπροστά σου. Στο χέρι σου είναι να ανοίξεις το κάστροκαι να ζήσειςυπεροχέςστιγμές ή να μείνεις μες στην θλίψη σου. Από σένα εξαρτάται αν θα είσαι μια γυναίκα που ατύχησεςμπαίνοντας σε αυτό το δύσβατοδρόμο ή αν θα συνεχίσεις να ζεις όπως πριν σε σπρώξει η ζωή σε αυτόΔυστυχώς και οι δυο οπτικές δεν έχουνμεγάληδιάρκειαΜένοντας σε αυτές, ο δρόμος θα στενεύειχωρίςεπιστροφήΜείνε στο κάστρο, το αξίζειςΖήσε την υπέροχηζωή σου, με αυτά που θα σου δώσειαγάπησε τον εαυτόσου και άφησε την αγάπη να ζεστάνει την ψυχή σου. Σταματά να αμφιβάλειςσταματά να προσπαθείς για πράγματα που δεν αφήνουνγαληνή στην κάρδιασου. Είναιδύσκολοπολύειδικάότανκάθεμέρααποχαιρετάς και μια φίλη με κάτιπαρόμοιο, το ξέρωείμαι και γω μες το χορό και χορεύωαλλάθέλω να προσπαθήσω και το υπόσχομαι στον εαυτό μου, γιατίέχω την ευλογία να είμαιμανά, και αυτό το συναίσθημα με στηρίζει στο να στηρίζωέμενα... 

Σας τα γραφώόλααυτά για να ξαναβρώ την δύναμη...είναικαλό για μένα, για τα παιδιά μου για εσάς....

θα μείνωδυνατή , θα μείνω εδώ...γιατί το αξίζω...γιατί το αξίζουμεόλες μας!

Κι έρχονται κάτι στιγμές.... Στιγμές που πνίγεσαι και λες,ως εδώ ήταν. Δεν πάει άλλο. Δεν αντεχω ρε παιδί μου πως να το πω;

Κι όμως αν ξέραμε τι μπορούμε να αντέξουμε θα σταματούσαμε να κλαιγομαστε και θα λέγαμε στον εαυτό μας,κάνε υπομονή θα περάσει κι αυτό. Γιατί; Γιατί ότι κι αν περνάμε πρέπει να καταλάβουμε πως υπάρχουν και χειρότερα. Πάντα. Είναι νόμος. Ομως εμείς κλεισμένοι στον εαυτό μας και σ αυτά που μας συμβαίνουν δεν δίνουμε καμμία σημασία.
Θα μου πείτε, τώρα μάλιστα! Αρχίσαμε τις σοφιστειες. Οχι δεν θέλω να αρχίσω τίποτα. Απλώς έχω περάσει πολλά, όμως είδα και χειρότερα από τα δικά μου. Θα μου πεις έκαναν τον δικό μου πόνο λιγότερο; Δυστυχώς όχι. Και λέω δυστυχώς, γιατί εκείνη την στιγμή ένιωθα το κέντρο του κόσμου. Οχι ολόκληρου,αλλά του προσωπικού μου κόσμου.

Πιστεύουμε πως αυτά που περνάμε εμείς και μόνο εμείς είναι τα χειρότερα. Ισως είναι απόρροια του πόνου. Ισως πάλι να είναι ο εγωισμός μας που θεωρεί πως εμείς είμαστε και κανένας άλλος.
Μερικές φορές αυτό είναι καλό. Παράδειγμα όταν υποφέρει κάποιος και είναι γονιός μικρών παιδιών, το μόνο που σκέφτεται είναι αυτά. Εξαρτώνται απο αυτόν, οπότε βάζει τα δυνατά του και ξεχνά τον πόνο του,είτε σωματικό είτε άλλης αιτίας. Είναι ο καλός εννοούμενος εγωισμός.
Είμαι το κέντρο του κόσμου για τα παιδιά μου οπότε έχω υποχρέωση να είμαι καλά. Αν είχαμε το μυαλό να το λέμε σε όλα τα γεγονότα που μας συμβαίνουν, αυτό το"έχω υποχρέωση να είμαι καλά " μάλλον θα ήταν καλύτερα τα πράγματα και για μας αλλά και για τους γύρω μας. Την οικογένεια μας,τους φίλους μας. Θα μπορούσαμε να το κάνουμε; ΟΧΙ. Νόμος κι αυτό.

Σας το λέει κάποια που είδε τα χειρότερα, καταλαβαίνει εν πλήρη συνηδησει ότι υπάρχουν, αλλά στα δικά της βάσανα βουτάει στην αυτολυπηση. Θα μου πείτε γιατί; Δεν ξέρω. Ειλικρινά δεν ξέρω. Ισως είναι ανθρώπινο. Ισως πάλι είναι αντίδραση του εαυτού μας. Ισως να θέλουμε να τραβήξουμε την προσοχή του κόσμου μας σε μας. Ισως αναζητά με κάτι... Δεν ξέρω. Μακάρι να ξερα.
Αν ειμουν γνώστης της ψυχής μου,ίσως κατάφερα να συνερθω πιο γρήγορα μετά από κάθε χτύπημα της ζωής. Μελό; Σίγουρα.
Ομως είναι πραγματικότητα.
Η ψυχή τραυματίζεται και πονά. Το νιώθω. Νιώθω τον πόνο της λες και είναι σωματικος. Προσπαθώ να πεισω τον εαυτό μου πως υπάρχουν και χειρότερα.
Ομως δεν πείθεται. Τουλάχιστον αμέσως. Γιατί στο τέλος γιατρευεται η ψυχή. Της μένουν βέβαια ουλές όπως και στο σώμα, αλλά σιγά σιγά ξεθωριάζουν.

Γίνονται γλυκοπικρες αναμνήσεις που κάνουν τα χείλη να χαμογελουν και τα μάτια να βουρκωνουν. Μα χρειάζεται τόσος κόπος να το καταφέρεις! Κάθε πόνος για να γίνει ανάμνηση περνάει από το σκοτεινό τούνελ του φόβου,της πικρας και της μοναξιάς. Γιατί μόνος θα το περάσεις αυτό το τούνελ. Πρέπει να βουτήξεις ως τα γόνατα στη λάσπη της δυστυχίας για να βρεις λίγο φως στην άκρη του. Ομως θα το βρεις; Εκεί είναι το θέμα. Θα κατορθώσεις να βγεις στο ξέφωτο; Και κει πρέπει πάλι να βγει μπροσταρης αυτή η ερμη η ψυχή. Για να γιατρευτεί η ίδια ώστε να νιώθεις εσύ καλά πρέπει αυτή να βρει τη δύναμη και να σου δείξει τον δρόμο της ίασης. Να σου ψυθιριζει συνέχεια "κουράγιο. Λίγο ακόμα". Κι όταν το βράδυ πέφτεις κατάκοπος από τον κάματο της ημέρας πάλι αυτή πρέπει να σε νανουρισει λέγοντας, τα κατάφερες. Πέρασε άλλη μια μέρα, Προχώρα. Και έτσι κάθε πρωί σφίγγεις τα δόντια και προχωρας λεπτό το λεπτό, ώρα με την ώρα για να την ακούσεις πάλι το βράδυ να σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Και να σου υπενθυμίζει κάπως αλαζονικά. Κουράγιο. Προχώρα. Υπάρχουν και χειρότερα.....