Ari und Irini

Ari und Irini

Ο Γιώργος Καπουτζίδης με αφορμή το μακελειό στο Ορλάντο που είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο 50 ανθρώπων, .....

Θέματα όσον αφορά τα παιδιά, ιδιαίτερα παιδιά κακοποιημένα, παραμελημένα, δυστυχισμένα πουλάνε....

Ζητείται μάγειρας για φαγητά κατςαρόλας (μαγειρευτα) με εμπειρία και όρεξη για εργασία σε ταβέρνα στο κέντρο του Düsseldor.

Πληροφοριες: 0172 9236282

Εχω γενεθλια σε λιγες μερες. Διαφορετικα,ομως. Κλεινω 5 χρονια απο την οριστικη αφιξη μου στη Γερμανια. Σαν χθες το θυμαμαι.

Ενα απογευμα Τεταρτης, η χωρα αυτη μας υποδεχτηκε με ζεστη..Για να ζεστανει την παγωμενη απο φοβο ,προσμονη και λαχταρα για κατι καλυτερο ,ψυχη μου. Νιωθω σαν τα παιδια του νηπιαγωγειου,που ακομα εξερευνουν και ανακαλυπτουν τον κοσμο.. Ειμαι εξαλλου μικρη ακομα,σε εμπειριες και δυνατοτητες εδω.. Σβηνω πεντε κερακια λοιπον.. Και πραγματικα δεν ξερω τι να ευχηθω. Δεν ξερω αν χαιρομαι ή λυπαμαι,που μεγαλωνω.. Μεγαλωνω με ασφαλεια μεν,αλλα και ενα αισθημα κενου. Ενα κενο,που οσο κ να προσπαθω με επιδεσμους να καλυψω,παντα θα υπαρχει.Θα υπαρχει για να μη ξεχνω,για να θυμαμαι.Να θυμαμαι το ονειρο,αυτο το ονειρικο ταξιδι ζωης,που με λειπει ,που αγαπω,που πονω,που νοσταλγω. Ειναι δυσκολο,για να μην πω ακατορθωτο να προσαρμοστεις σε νεα δεδομενα ζωης.Σε μια διαφορετικη κουλτουρα,σε αλλιωτικες παραδοσεις και συνηθειες.

Σιγουρα δεν εννοω να προσαρμοστεις στους νομους ,στους ρυθμους ή στα νεα δεδομενα. Το εννοω βαθυτερα.Και εκει παντα θα υπαρχει το μετρο συγκρισης. Χαιρομαι που τα παιδια μου,δεν θα βιωσουν ολα αυτα τα αντικρουομενα συναισθηματα.Χαιρομαι κ λυπαμαι ταυτοχρονα για πολλα. Γιατι ενω παντα θα αγαπουν την γενετειρα τους,σιγουρα ομως,δεν θα τους λειπει τοσο.Θα χαιρονται οταν θα την επισκεπτονται..Αλλα μεχρι εκει.Γιατι οσο και να προσπαθεις να τα διαποτισεις με αγαπη για αυτην,ειναι δυσκολο να την λατρεψουν οσο εγω.Ειναι καλο αυτο.Δε θα νιωθουν ποτε το νοστο,την πικρα,τη μελαγχολια στο ακουσμα της λεξης Ελλαδα. Εδω θα χτισουν την ζωη τους.Εδω θα ερωτευτουν,θα πληγωθουν,θα παλεψουν. Αυτο που με λυπει ομως ειναι,οτι ποτε δεν θα αποκτησουν την σπιρταδα των ελληνοπουλων που ζουν και μεγαλωνουν στην Ελλαδα.Ειναι σιγουρο κ μην αυταπαταστε. Ουτε θελω να συγκρινω ,τα εδω παιδια με τα εκει. Διαπιστωση κανω.Που στην τελικη ,δε με αρεσει κιολας!

Αλλα ετσι ειναι. Οι Ελληνες δεν ειναι πολυμηχανοι κ εφευρετικοι επειδη ειναι στο dna τους! Δεν ειναι εξυπνοι κ ξυραφια,,επειδη ετσι γεννηθηκαν.Οι συνθηκες τους κανουν! Γιατι τιποτα δεν τους προσφερετε ετοιμο. Για ολα μοχθουν.Για ολα πρεπει να προσπαθησουν,να βρουν τροπους,να εξελιχθουν. Η χωρα αυτη ή καλυτερα το συστημα της,με υποδεχτηκε,με στηριξε και με προστατεψε. Οταν ολα αυτα αδυνατουσε να με τα προσφερει το ελληνικο κρατος. Ενα κρατος απροσωπο, που χρονια τωρα διωχνει τα παιδια της και μια πατριδα που αδυνατει να τα προστατεψει. Και αυτος ειναι ο λογος,που παντα θα νιωθω αυτην πικρα.. Πικρα για μια πατριδα που λατρευω κ ενα κρατος που απεχθανομαι. Πικρα γιατι νιωθω σαν να με πεταξε,σαν αποπαιδι που δε το θελουν οι γονεις τους. Ενα παιδι που αποζητα την αγαπη και αυτη του προσφερεται με το σταγονομετρο. Ολες αυτες οι σκεψεις τριβελιζαν το μυαλο μου απο τις πρωτες μερες εδω.Κατι μελαγχολικα βραδυα που ξεσπουσα με θλιψη για ολα οσα με στερησαν κ με αρπαξαν απο την ψυχη μου. Μια ψυχη ομως δε γιατρευεται με σκεψεις..Με αναμνησεις και θελω.Μονο με πραξεις,με αντικαταστατα,που σιγουρα δεν θα γιατρεψουν,αλλα σιγουρα θα επουλωσουν και θα καταπραυνουν.

Παλευω πεντε χρονια τωρα.Παλευω τις εμπειριες μια ζωης,με καινουριες.Το προσπαθω.Αλλες φορες τα καταφερνω,αλλες οχι.Καθε μερα κ ενας νεος αγωνας! Το παιχνιδι παιζεται. Τιποτα δεν ληγει ,αν δεν σφυριξει ο διαιτητης εξαλλου.Θα ξερω οτι νικησα,οταν εστω κ μια φορα δεν κανω αυτοματα τη συγκριση.Μια αναποφευχτη συγκριση,που ερχεται συνειρμικα κ αθελα. Δεν γνωριζω την καταληξη,δεν θα ηθελα ουτε κ να την μαθω.Δεν θα ειχε τη μαγεια της Ιθακης.Θα ηταν σικε. Πεντε χρονια τωρα ,πληγωθηκα απο ανθρωπους αλλα κ πληγωσα πολλους! Στεναχωρησα τους δικους μου ανθρωπους.Τους γονεις μου ,τα αδερφια μου,τους φιλους μου. Αν κ το φευγιο μου ηταν αναγκαστικο,σιγουρα ομως πληγωθηκαν. Αθελα  μου βεβαια,το γνωριζουν κ οι ιδιοι.Ομως η πληγη της απουσιας μου ,ειναι αμφιδρομη. Με πληγωσαν και πολλοι.Δικοι μου κ κοντινοι ανθρωποι.Που η απουσια τους ηταν ηθελημενη κ εσκεμμενη.Ομως ολο αυτο με εκανε καλο.Ξεσκαρταρισα ανθρωπους κ συμπεριφορες.Εξαλλου οταν διωχνεις το περιττο βαρος,απο πανω σου,προχωρας πιο αναλαφρος.Και για αυτο τους ευχαριστω! Δεν γνωριζω τι θα συμβει στο μελλον. Δεν ξερω αν θα ειμαι εδω ή αν θα ειμαι σε μια αλλη ξενιτια.

Ξενιτια οπως διαβασα δεν ειναι ο τοπος! Ειναι η κατασταση.Ειναι αυτα που νιωθεις,ειναι αυτα τα πικρα συναισθηματα που βιωνεις. Για ενα ομως ειμαι σιγουρη,οτι θα το προσπαθησω.Πρεπει.Δεν εχω την πολυτελεια της επιλογης.Η επιλογη παρθηκε πεντε χρονια πριν. Και αν γυρισω το χρονο ακομα πιο πισω,θα θυμηθω,τα λογια των γονιων μου,μεταναστες εδω. Που οταν φυγαν κ γυρισαν στην πατριδα,ηταν σιγουροι οτι κανενα απο τα παιδια τους δεν θα γυρναγε στη Γερμανια. Παντα ελεγαν,οτι ποτε αυτη η χωρα δεν θα "εκλεβε" αλλη μια μερα απο τη ζωη τους. Σε αυτην την ουτοπια του ποτε στηριζω τα ονειρα μου.Σε αυτην την χιμαιρα του παντα εναποθετω τις ελπιδες μου. Για οτι κ να ερθει. Οτι ειναι να ερθει,καλοδεχουμενο.Οσες εκπληξεις κ να με επιφυλασσει το αυριο,ειμαι ετοιμη.

Από όλες τις κατηγορίες ανθρώπων που έχω συναντήσει στη ζωή μου –τρελούς και παλαβούς, εργασιομανείς, μουρμούρηδες, παραπονιάρηδες κλπ –, περισσότερο φοβάμαι τους σιωπηλούς. Αυτούς που στο αχανές βλέμμα τους, καταλαβαίνεις να ξεχειλίζουν αποτυπωμένες δεκάδες σκέψεις, που ποτέ δεν εξωτερικεύουν.

Αυτούς τους φοβάμαι και τους βαριέμαι κιόλας. Μου δημιουργούν καχυποψίες κι ανασφάλειες. Μου δίνουν την εντύπωση ότι συνεχώς κάτι κρύβουν ή ότι ετοιμάζουν κάποια εκδίκηση εις βάρος μου ή για κάποιον άλλον και μου γεννούν θεωρίες συνομωσίας.

Πώς μπορώ να συνυπάρξω με τέτοια άτομα όταν βρίσκομαι στην αντίπερα όχθη, να λέω δηλαδή όσα νιώθω και να εκφράζομαι έντονα; Και ποιος μπορεί, θα μου πείτε να νιώθει συνεχώς την πίεση του να προσπαθεί να καταλάβει τα αμίλητα, για να βγάλει μια άκρη. Είτε πρόκειται για μία σχέση, είτε για μία φιλία ή ακόμα και στο χώρο εργασίας.

Δείτε το αλλιώς. Ποιοι είναι συνήθως οι πιο αγαπητοί της παρέας και οι πιο καλοί συνάδελφοι; Οι αμίλητοι κατσούφηδες με το σκοτεινό τους βλέμμα ή αυτοί που γελούν δυνατά, μιλούν, και στις πιο καλές μέρες τους μπορεί ακόμη και να τραγουδούν ή κάνουν αστεία; Νομίζω αυτούς της πρώτης κατηγορίας δεν τους κρατάει καν το μυαλό σε κάποια μνήμη ενώ με τους δεύτερους οι αναμνήσεις είναι πολλές.

Οι άνθρωποι αυτοί είναι απαραίτητοι στη ζωή του καθενός. Για να τον ανεβάζουν όταν τείνει να πέσει ψυχολογικά και για να γεμίζουν τη ζωή του με ωραίες στιγμές και γέλιο. Αυτοί δε φοβούνται να τσαλακωθούν για να κάνουν τον άλλο να γελάσει, δε φοβούνται τον αυτοσαρκασμό και τη σάτιρα και δε σε αφήνουν να βυθιστείς στις σκέψεις σου όταν έχεις τις μαύρες σου.

Είναι ακομπλεξάριστοι κι ανοιχτά βιβλία. Αυτό που βλέπεις κι ακούς, είναι αυτό που βλέπεις κι ακούς. Δεν κρύβει τίποτα από πίσω. Αυτό που έχεις απέναντί σου είναι αληθινό. Όταν κάνεις μαλακία, θα την ακούσεις κι όταν κάνεις κάτι καλό, θα επιβραβευτείς. Όταν τους θυμώσεις θα σου φωνάξουν μες στα μούτρα κι όταν τους μαλακώσεις την καρδιά, θα σε πάρουν μια ζεστή αγκαλιά. Όταν τους πληγώσεις, θα κλάψουν και θα σε πρήξουν αντί να σιωπήσουν για να σου κεράσουν μετά το δηλητήριό τους διαλυμένο στον καφέ σου.

Τελικά, οι άνετοι, οι ακομπλεξάριστοι κι οι θορυβώδεις είναι τα πιο καλά παιδιά και τα πιο αγαπητά. Δεν είναι κομπάρσοι στη ζωή των γύρω τους αλλά πρωταγωνιστούν. Δεν περνάνε απαρατήρητοι και κανείς δεν προσπαθεί να τους αποφύγει στο μεσημεριανό. Αντίθετα, όλοι σχεδόν παρακαλούν να μοιραστούν μαζί τους έστω και μία όμορφη στιγμή.

Κι είναι οι πιο εύκολοι στις σχέσεις. Μαζί τους δε χρειάζεται να λύσετε κανένα γρίφο. Η κοινή σας ζωή δεν κυλάει σε μία ευθεία γραμμή, αλλά έχει τα πάνω και τα κάτω της, τα έντονα συναισθήματα και τις δυνατές στιγμές της. Τα τραγούδια στο μπάνιο και στο αυτοκίνητο, τους χορούς στα πάρτι αλλά και στο σαλόνι, τις ολονυχτίες συζητήσεις και χαζά γέλια. Τα αισθήματα πέφτουν άφθονα, όταν υπάρχουν. Δεν τα ψάχνετε με το σταγονόμετρο και δεν παρακαλάτε γι’ αυτά. Περισσότερο απ’ όλα δε νιώθετε ποτέ μόνοι και δεν πλήττετε.

Ίσως και κάποιοι να τους μισούν για τη θετική στάση ζωής που καταφέρνουν να κρατούν, ακόμη κι όταν όλα γύρω τους καταρρέουν. Ζηλεύουν το χαμόγελό τους γιατί βγαίνει μέσα απ’ την καλή τους καρδιά και δηλώνει ευτυχία, μία ευτυχία που οι ίδιοι ψάχνουν και δεν βρίσκουν πουθενά. Δεν ξέρουν ότι είναι μέσα τους, σκεπασμένη από την κακία και τα κόμπλεξ που βγάζουν στο έξω τους.

Αυτούς τους έξω καρδιά ανθρώπους άμα τους βρίσκετε να τους κρατάτε στη ζωή σας γιατί όσο πάει και σπανίζουν. Θα έχουν θετική επίδραση πάνω σας καθημερινά και θα σας «κολλήσουν» αυτά τα μικρόβια της αισιοδοξίας και της αγάπης, μέχρι που να γεμίσουν όλο σας το σώμα.

Επιμέλεια Κειμένου Πράξιας Αρέστη: Πωλίνα Πανέρη

pilowfights.gr

 

Αν έφερνε ο Σαμαράς 7.500 σελίδες αποκρατικοποιήσεων και φόρων μέσα στη Βουλή, ο Τσίπρας θα ήταν ήδη απ’ έξω, πρώτη γραμμή, να ωρύεται για τη ΔΕΗ και το Νερό, τον ΟΑΣΑ και την ΕΛΒΟ, για τον πλούτο μας που ξεπουλιέται και τη χούντα που μας κυβερνά. Και πίσω του εμείς, όλοι μαζίλαός ενωμένος ποτέ νικημένος, να συναγωνιζόμαστε τους φοιτητές του Παρισιού και να διεκδικούμε τ’ όνειροΑλλά δεν τις έφερε ο Σαμαράς..η μοίρα κι ο καιρός, το `χαν ορίσειαλλιώς:να μπει ο «έξω» μέσα κι ο «μέσα» να βγει έξω. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν και ο λαός ο ενωμένος, ο πάντα νικημένος, στέκεται  αποσβολωμένος κι άπραγος να τρώει στωικά 7.500 απαγορευμένα χτυπήματακάτω απ’ τη ζώνη.

 

Τρώει την μια κλωτσιά μετά την άλλη και δεν αμύνεται, ούτε επιτίθεται, δεν προλαβαίνει.Πιάνεται τρεκλίζοντας απ’ τα χοντρά σκοινιά, τα γόνατα λυγίζουν, στάλες κόκκινου ιδρώτα μπερδεύονται με ματωμένα σάλια και από κάπου μακριά, σαν μέσα σ όνειρο, ακούει μια φωνή να μετράει έως το δέκα. Οι αντοχές ελάχιστες, πολύ το ξύλο, πάρα πολύ, κι όσο κι αν απορεί για την αδυναμία του, όσο κι αν σκέφτεται πως είναι ψεκασμένος, ματιασμένος ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, η αλήθεια είναι πως είναι απλά απροετοίμαστος. Απροπόνητος και χτυπημένος. Κουρασμένος. Βρίσκεται ήδη στον τέταρτο γύρο με διαιτητή ξεπουλημένο κι αντίπαλο τον Γολιάθ, χωρίς προπόνηση, με έπαρση και ψευτοτσαμπουκά. Δεν πολυσκέφτεται, δεν το ζορίζει και πολύ αυτό που λέμε «κρίση», δεν ασχολείται κι ιδιαίτερα με τα ψιλά τα γράμματα – έμενε πάντοτε στους τίτλους και τα’ βρισκε όλα εύκολα κι απλά. Μ’ αυτοπεποίθηση  μαϊμού και το φραπέ στο χέρι όρμησε σαν τον Δαυίδ μέσα στο γήπεδο και τώρα το κοινό είναι όρθιο και περιμένει το νοκ-άουτ.

 

Κι εδώ που τα λέμε, δεν το’ παιξε και άσχημα ο Τσίπρας το παιχνίδι. Μετά το δημοψήφισμα, πήρε το ύφος το αθώο, το λίγο λυπημένο, λίγο φοβισμένο, αυτό το λίγο «έχετε δίκιο μα πιστέψτε με, ξέρω τι κάνω» που έλεγες πως δεν μπορεί! Κάτι συνέβη, τον απείλησαν, τον εκφόβισαν, τον απήγαγαν εξωγήινοι, τον μάτιασαν, κάτι τέλος πάντων, μα τώρα όλα καλά. Και πάμε πάλι σ’ εκλογές με μόνο αντίπαλο τον εαυτό του. Το τρίτο μνημόνιο ήρθε γρήγορα κι άντε ξανά αυτό το ύφος το θιγμένο, αυτό που μεταφράζεται «δεν φταίω εγώ, οι προηγούμενοι, με φέραν προ τετελεσμένου» και σε συνδυασμό με τον έρπητα στα χείλη και την κόπωση στα μάτια, λίγο πολύ έγινε και πάλι πιστευτός. Και μετά από σειρά διαπραγματεύσεων που μοιάζαν με αρχαία κωμωδία, φτάνουμε στο σήμερα. Στο μεγάλο χτύπημα. Αυτό που μας έριξε σακατεμένους στα σκοινιά κι ο Τσίπρας να μετρά αργά αργά από το ένα έως το δέκα. Μόνο που αυτή τη φορά είναι σκληρός κι αμείλικτος. Δεν μας κοιτάζει σαν βρεγμένο κουταβάκι, δεν λέει «έχετε δίκιο», μα προσπαθεί να μας πείσει πως είμαστε ελέφαντες και σύντομα θα δούμε την ανάπτυξη να μας χτυπά απαλά την προβοσκίδα.  

 

Κι εμείς ακόμα εκεί, πιασμένοι απ’ τα χοντρά σκοινιά να προσπαθούμε να συνέλθουμε για να μη λήξει το παιχνίδι. Εξαπατηθήκαμε απ’ όλους.Και τους πριν, και τους μετά, και τους μέσα και τους έξω. Κι ίσως το σοκ να είναι αυτό που μας κρατά καθηλωμένους. Ίσως αργήσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και τώρα νιώθουμε πως είναι αργά. Ίσως, πάλι, ν’ αντιληφθήκαμε αιφνίδια πως τόσα χρόνια αντί να προπονούμαστε και να δουλεύουμε τα δυνατά μας σημεία κοροϊδεύαμε τον ίδιο μας τον εαυτό κι είναι βαριά πολύ αυτή η ευθύνη. Ίσως να βολευτήκαμε και τώρα μας ξεβόλεψαν και έχουμε ξεχάσει πως είναι να παλεύεις.  Ίσως αυτό, ίσως το άλλο, χιλιάδες ίσως που δίνουν άλλοθι για τεμπελιά. 

 

Κι είναι δεκτή η κούραση, κι η έπαρση, και η κοροϊδία, κι ο πόνος, κι όλα. Μα έρχεται μια στιγμή μες στη ζωή που πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να μεγαλώσεις. Ν’ αποφασίσεις αν θα κερδίσεις ή θα χάσεις, αν θα είσαι πάντα θύμα ή αν θα πάρεις πίσω αυτά που σου ανήκουν.  Είναι εκείνη η στιγμή που το παρελθόν σου σβήνει, το μέλλον σου δε φαίνεται και το παρόν είναι το μόνο σου όπλο. Κι αν θες να νικήσεις πρέπει να σταθείς και να παλέψεις, ν’ αμυνθείς, κι αν δεν έχεις δύναμη, έχεις μυαλό. Μυαλό που αν αποφασίσει να σοβαρευτεί, να δουλευτεί σωστά με μέθοδο και πείσμα, θα ρίξει κάτω τον Γολιάθ ακόμα κι αν μας παρει και χρόνια

 

  

logo white 1