Items filtered by date: Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 - Radio 0211
Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2018 23:02

Κάθε άνθρωπος είναι ένας ολόκληρος κόσμος

Κάθε άνθρωπος που συναντάμε στην πορεία της ζωής μας φέρει μαζί του μια ιστορία που εξελίχθηκε -κι εξελίσσεται ακόμα- στη δημιουργία ενός προσωπικού κόσμου, με τον οποίο κόσμο μέχρι πρότινος δεν είχαμε ουδεμία εμπλοκή. Αυτός ο κόσμος, όπως κάθε ανεξερεύνητος προορισμός κι όπως αντίστοιχα κι ο δικός μας κόσμος, φέρει πρόσωπα απ’ το παρελθόν, φέρει γεγονότα που καθόρισαν συμπεριφορές, γούστα, διαταραχές, ανομολόγητες ντροπές κι ένα μάτσο από ενοχές, προσδοκίες κι εντυπώσεις.

 

Φαινομενικά το πράγμα δείχνει απλό. Δυο άνθρωποι γνωρίζονται και -σε πρώτη τουλάχιστον φάση- ο καθένας τους ακολουθεί μια τακτική, συνειδητή ή όχι, δεν έχει και τόση σημασία (ή μάλλον έχει, αλλά είναι άλλο άρθρο). Μια τακτική προσέγγισης και δεκτικότητας. Άλλοι τονίζουν όσα θεωρούν δυνατά τους σημεία ή όσα η ιστορία τους, τους έχει αποδείξει ή έστω δείξει ότι προσμετρώνται ως τέτοια. Άλλοι πάλι αυτοσαμποτάρονται τόσο κραυγαλέα που σχεδόν δίνουν την εντύπωση ότι υποβάλλουν εαυτό και φιλοθεάμον κοινό σε τεστ αντοχής. Και στις δύο περιπτώσεις βέβαια η προσδοκία είναι ίδια: Αποδοχή. Όλα αυτά, λίγο πολύ, είναι γνωστά στους περισσότερους σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο, γιατί τη στιγμή που τα περιγράμματα των κόσμων μας θ’ ακουμπήσουν, κάθε γνώση, κάθε πρότερη ερωτική εμπειρία και συνειδητοποίση, μπαίνει σ’ ένα ωραιότατο ντουλαπάκι που ονομάζεται «εγκυκλοπαίδια του έρωτα» και βγαίνει στην επιφάνεια αυτόματα και φυσικά η ορμή κι η συνήθεια. Θέλει πάρα πολύ προσπάθεια να μπεις σ’ ένα νέο ερωτικό παιχνίδι και παράλληλα να ‘χεις ανοιχτή την εγκυκλοπαίδια και να της ρίχνεις κλεφτές ματιές. Γενικώς το πιο δύσκολο απ’ όλα στο σχετίζειν είναι να σπάσεις τα pattern.

Και το pattern πάνω κάτω, τις περισσότερες φορές, πάει κάπως έτσι:

«Καλωσόρισες άγνωστη ή άγνωστε κι εσύ κι ο κόσμος σου! Θέλω τόσο να τον μάθω, για να σε ανακαλύψω, για να διδαχτώ, για να θαυμάσω, για να ταξιδέψω, για να γυρίσω όμως στα γνώριμα, για να σου μάθω μετά το δικό μου, για να σε πείσω γιατί είναι καλύτερος, για να διαπραγματευτούμε παρέα τι θα κρατήσουμε απ’ τον παλιό δικό σου κόσμο μιας και σ’ επέλεξα ως τον προνομιούχο που θα μοιραστεί το δικό μου, αλλά τώρα που τον ξαναβλέπω το δικό σου, λίγο ανώριμος δεν είναι; Μα καλά πώς ζούσες τόσα χρόνια σ’ αυτόν τον κόσμο; Τι έκανες πριν με γνωρίσεις;»

Σκεφτείτε γιατί στην αρχή βομβαρδίζουμε και μας βομβαρδίζουν με ερωτήσεις. Ναι οκ, πέραν του προφανούς ότι θέλουμε να ανακαλύψουμε όσο το δυνατόν περισσότερα για να δούμε αν μας ταιριάζει ή αν θα βαρεθούμε οικτρά, κάπου στο βάθος γεμίζουμε τη γωνία μας με αυριανά όπλα κι όχι απαραίτητα όπλά για να «χτυπήσουμε» σε αδύναμες κι εγωπαθείς στιγμές, αλλά κυρίως για να επιβεβαιώσουμε πόσο καλύτερες είναι τελικά οι δικές μας επιλογές, γιατί αξίζει να υιοθετήσει ο άλλος τον κόσμο το δικό μας. Και μ’ αυτόν τον πόθο νομίζουμε ότι θα λυθούν ως δια μαγείας όλσ τα προβλήματα της τωρινής μας σχέσης, όλων των προηγούμενών μας, της απόρριψης ή της υπερπροστασίας που φάγαμε απ’ τη μαμά και τον μπαμπά, αρκεί να βρούμε ή να δημιουργήσουμε έναν σύντροφο που θα του φορτώσουμε όλες τις προσδοκίες και τις ελλείψεις μας. Είναι τρελό, είναι πέρα για πέρα ακατανόητο και παρανοϊκό αλλά στην πραγματικότητα μας ελκύουν στους άλλους τα στοιχεία που εμείς όχι μόνο δε διαθέτουμε, αλλά που θα ‘ναι και τα πρώτα που αύριο μεθαύριο θα θελήσουμε να αλλάξουμε επάνω τους!

Σαφώς και δεν υπάρχει σκοπιμότητα. Είμαστε όντως τυφλά πεπεισμένοι ότι ο τρόπος μας, ότι ο κόσμος μας, είναι ο πιο «σωστός». Αλλά καμιά φορά δεν είμαστε κι απόλυτα σίγουροι, ε; Άσχημη αυτή η αμφιβολία. Στοπ. Εδώ τώρα στοπ. Ας πιούμε όλοι ένα ποτήρι νερό. Η πιθανότητα του να εκτιμά κάποιος περισσότερο τον κόσμο του, παίζει. Κι αυτό είναι υγεία, αυτό είναι που πρέπει να επιθυμούμε για εμάς και να επιτρέπουμε και στους άλλους. Να παραμένουμε δηλαδή στο στάδιο της διδαχής, του θαυμασμού, της διαδρομής, πριν αρχίσουν οι εξουσιολαγνείες. Κανένας δε σου υπόσχεται ότι θα σου αρέσουν όλα όσα συναντάς, το πιθανότερο όμως είναι ότι όλα εκείνα που δε θα σ’ αρέσουν, θα υποψιάζεσαι ή θα ξέρεις (αναλόγως του πόσο έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου) ότι δε σ’ αρέσουν ακριβώς επειδή κάπου, κάπως, σου χτυπάνε ένα καμπανάκι. Είτε επειδή σου θυμίζουν κάτι που είδες κάποτε και δεν έμεινες με τις καλύτερες εντυπώσεις, είτε επειδή καταβάθος είναι χαρακτηριστικά που θα ‘θελες να διαθέτεις και δεν μπορείς. Πριν προσπαθήσεις να τ’ αλλάξεις, προσπάθησε να καταλάβεις γιατί σ’ ενοχλούν. Ακόμα κι αν το να ερμηνεύσεις τις αιτίες δε λύνει από μόνο του κάποιο πρόβλημα, θα ‘χεις στα σίγουρα μάθει πολλά για σένα, δεν το λες κι αμελητέο.

Βεβαίως «σχέση» δε σημαίνει ο καθένας τον τρόπο του, την ιστορία και τον κόσμο του αποκλειστικά κι άντε να τα βγάλεις πέρα. Και ασφαλώς επιβάλλεται να ξεφεύγουμε σχετικά σύντομα απ’ τα περιγράμματα και να επιτρέπουμε να δουν το κέντρο μας και βέβαια για να δουλέψει με ισορροπία το πράγμα, θα πρέπει να το επιτρέπει κι άλλος να δούμε το κέντρο του. Άλλο όμως οικειότητα κι αποδοχή κι άλλο ταύτιση. Και οι δύο πλευρές της φάσης είναι εξοντωτικές. Και στο μεν και στο δε καταλήγεις απλά εκνευρισμένος κι ανικανοποίητος. Και δυστυχώς τις περισσότερες φορές προσπαθούν να επιβληθούν κι οι δυο ταυτόχρονα και το αποτέλεσμα δεν είναι παρά αποπνικτικό.

Το ωραίο με τους εν δυνάμει ολοκαίνουριους κόσμους είναι ότι είναι άπειροι, όσοι ακριβώς κι οι ενδεχόμενοι ερωτικοί συνδυασμοί. Μπορούν να δημιουργηθούν στο λεπτό ή ν’ αυταναφλεχθούν. Όσο όμως δυο έτοιμοι, ξεχωριστοί, συναντώνται, υπάρχει πάντα η επιλογή αντί του ν’ ανοίξει καθένας τη στοματάρα του για να καταπιεί τον άλλον, να τα βάλουν κάτω, να δουν τι ωραίο παράγει ο ένας, για τι φημίζεται ο άλλος, τι θα μπορούσαν ν’ αφήσουν στην άκρη χωρίς εξωφρενικό κόστος και τι όντως θαυμάζουν εκατέρωθεν ώστε επάνω του να χτίσουν έναν τρίτο κόσμο που θα τους φιλοξενεί χωρίς να νιώθουν ότι κάτι προδίδουν ή κάτι αφήνουν πίσω. Ο κάθε άνθρωπος φέρει τη δική του ιστορία, αλλά η με το στανιό επιμονή σ’ αυτήν, πόση «ιστορία» μπορεί να γράψει όντως;

Published in Απόψεις

Η ζωή μας είναι γεμάτη από στιγμές. Στιγμές που ζήσαμε πλάι σε ανθρώπους περαστικούς, ανθρώπους μόνιμους -μιλώντας πάντα μέχρι τη στιγμή που γράφεται αυτό το άρθρο, γιατί η ζωή, μας έχει διδάξει πως μπορεί να τ’ ανατρέψει όλα-, ανθρώπους σημαντικούς ή κι αδιάφορους.

 Ανθρώπους που πιστέψαμε πως ήταν σημαντικοί για εμάς κι αποδείχθηκαν ασήμαντοι, ανθρώπους που αξιολογήσαμε τις συμπεριφορές τους για αδιάφορες και στο 90’ κατάφεραν να μας κερδίσουν, αλλά και μια τρίτη κατηγορία αγαπημένη σε όλους, ανθρώπους που απ’ την πρώτη στιγμή φάνηκαν ιδιαίτεροι και σημαντικοί και παραμένουν έτσι μέχρι και σήμερα. Είτε είναι δίπλα μας είτε όχι.

Όλες οι γνωριμίες στη ζωή μας έχουν κάτι να μας διδάξουν, οπότε όλες θεωρούνται σημαντικές. Είναι, όμως, το ίδιο σπουδαίο να σου μάθει κάποιος να μαγειρεύεις παστίτσιο, με το να σου μάθει κάποιος ν’ αγαπάς και να θαυμάζεις; Ζεις και χωρίς να δοκιμάσεις παστίτσιο απ’ τα ίδια σου τα χέρια -όλο και κάποιος άλλος θα σε τρατάρει ένα κομμάτι-,  αλλά δεν μπορώ να πω το ίδιο και για την αγάπη και τον θαυμασμό. Η ζωή δεν είναι ίδια χωρίς αυτά. Για την ακρίβεια δεν είναι καν ζωή!

Οι άνθρωποι αυτοί είναι οι μόνοι που και να θέλουμε δεν μπορούν με τίποτα ν’ αντικατασταθούν. Κανείς δεν μπορεί να πάρει τη θέση τους! Το καλό είναι ότι ίσως ν’ ανήκουμε κι εμείς οι ίδιοι σε αυτή την κατηγορία. Να καταφέραμε με κάποιον τρόπο να εισχωρήσουμε με την ψυχή μας, τη συμπεριφορά μας ή απλά την αύρα μας, μέσα σε μια άλλη ψυχή. Εκείνη που θα μας κουβαλά μαζί της μια ζωή.

Είτε περάσαμε απ’ τη ζωή κάποιου για μια στιγμή, είτε είμαστε εδώ για να περάσουμε όλες τις επόμενες στιγμές παρέα, το θέμα είναι ακριβώς αυτό. Να έχουμε αφήσει  σε αυτή την ψυχή κάτι που μπορεί να τροφοδοτείται μόνο από εμάς τους ίδιους. Να υπήρξαμε εκείνο το «όχημα» που τα ταξίδια που έκαναν μαζί μας, δε θα μπορέσει να τα προσφέρει ποτέ κανένας άλλος.

Μόνο εμείς να ξέρουμε τον δρόμο για τους προορισμούς που βρεθήκαμε κι όσοι άλλοι προσπάθησαν να βρεθούν εκεί, να μην κατάφεραν να κάνουν το ταξίδι αυτό τόσο απολαυστικό όσο εμείς. Γιατί εμείς διαφέρουμε. Διαφέρουμε τόσο, που κάναμε τη φράση «ουδείς αναντικατάστατος» να μην έχει ισχύ πάνω μας.

Να ξέρουν, δηλαδή, πως μπορούν ν’ αφεθούν ξανά, να επικοινωνήσουν ξανά, να νιώσουν, αλλά αυτό που για εμάς ένιωσαν και νιώθουν, να ξέρουν οι ίδιοι πρώτα, πως δε θα μπορέσουν να το βρουν πουθενά αλλού, παρά μόνο δίπλα μας.

Κάπως έτσι καταλαβαίνεις πόσο σημαντικός υπήρξες σε μια σχέση. Όχι απ’ το πόσο γρήγορα θα βρεθεί ένα άλλο κορμί σ’ εκείνο το κρεβάτι που εσύ αγαπούσες να περνάς τα βράδια και τις μέρες σου, αλλά απ’ το πόσο εύκολα ξεχάστηκαν όλα εκείνα που εσύ νόμιζες πως ήταν αξέχαστα. Ήταν λες; Ήσουν το ίδιο σημαντικός για εκείνον τον άλλον όσο ήταν εκείνος για σένα;

Μέσα σου ξέρεις. Όλοι ξέρουν κι ας μην το παραδέχονται εύκολα. Η δύναμη των συναισθημάτων δεν είναι ίδια για όλους. Αν, όμως, έχεις κάνει δουλειά με τον εαυτό σου, αν έχεις γίνει ένας άνθρωπος που σε αγαπάς και σε θαυμάζεις και κατάφερες για όσο ήσουν δίπλα σ’ εκείνον τον άνθρωπο να τον αγαπήσεις με τον τρόπο που ο ίδιος επιθυμούσε κι όχι μ’ εκείνον που εσύ ήθελες, ακόμη κι αν η σχέση σας τελείωσε, εκείνος θα δηλώνει και θα δείχνει με κάθε τρόπο πως ο δικός σας «αλλιώτικος νόμος» ίσχυε για εσάς τους δυο και ποτέ δε θα ισχύσει και για κάποιον άλλον. Μόνο για τους πιο δυνατούς κρίκους σε αυτή τη σχέση και ταυτόχρονα στα μόνο εμπόδια που συνάντησε. Εσάς!

Κάθε σας κουβέντα, κάθε σας μάλωμα, κάθε σας κρεβάτι κι άγγιγμα είχε ένταση, δυναμική και φλόγα, που μπορούσε να ζεστάνει ή να κάψει, αλλά δεν τα ξαναβρίσκεις όλα αυτά σε ίδια μορφή, δεν μπορούν έτσι εύκολα ν’ αντικατασταθούν. Μόνο να παραχωρήσετε τη θέση τους σε νέες ιστορίες μπορείτε. Μια ιστορία με άλλους πρωταγωνιστές δίπλα σας, που δεν πρόκειται να μοιάζει στη δική σας.

Ίσως να ‘ναι καλύτερη, ίσως και χειρότερη. Ίδια, όμως, δε θα ‘ναι ποτέ! Το μόνο που μένει τώρα, είναι να δεις πόσο γρήγορα θ’ αναζητήσεις, εσύ ή οι άλλοι, αυτή τη νέα αρχή…

Published in Απόψεις