Items filtered by date: Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018 - Radio 0211

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε έναν ακόμα θρίαμβο της δικαιοσύνης στην Ελλάδα. Μια ακόμα αυστηρή πάταξη εγκλήματος από ‘κεινα που ταλαιπωρούν τη χώρα.

 Σύμφωνα λοιπόν με απόφαση δικαστηρίου της Θεσσαλονίκης, μια πολύτεκνη οικογένεια θα πρέπει να πληρώνει 300 ευρώ (και ο πατέρας να κρατείται για 30 μέρες) κάθε φορά που τα παιδιά θα κάνουν… φασαρία.
 

Αυτό ήταν το αποτέλεσμα μήνυσης που τους έκανε ζευγάρι από τον κάτω όροφο, ισχυριζόμενο ότι ενοχλείται από τον θόρυβο που κάνουν τα πιτσιρίκια.

Ανεξάρτητα όμως από τη γελοιότητα της απόφασης, έκανε κι ένα καλό: Άνοιξε τον δρόμο για να κυνηγιούνται δικαστικά οι πραγματικά ενοχλητικοί γείτονες.

Να κάθονται στο εδώλιο πραγματικά ανυπόφοροι τύποι που μένουν στην ίδια πολυκατοικία μαζί σου.

Και να τους επιβάλλονται αληθινά εξοντωτικές ποινές.

Όπως, για παράδειγμα, οι παρακάτω:

Σπασαρχίδης-Υπερευαίσθητος

Τον ενοχλούν τα πάντα. Γκρινιάζει με το παραμικρό, κάνει παράπονα στις συνελεύσεις, είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμος για καυγά.

Σου δίνει την εντύπωση ότι περιμένει με το αυτί κολλημένο στον τοίχο (ή και στο ταβάνι αν γίνεται) ώστε να εκμεταλλευτεί τον παραμικρό θόρυβο και να ‘ρθει στην πόρτα σου για παρατήρηση.

Μεταξύ μας όμως, είτε πρόκειται για 60άρα κυράτσα, είτε για 35χρονο που ο γάμος του περνάει κρίση, όλοι φανταζόμαστε ποιας δραστηριότητας η απουσία είναι εκείνη που ευθύνεται γι’ αυτή τη συμπεριφορά.

Καταδικάζεται σε: Συνουσία με σύζυγο τρεις φορές την εβδομάδα

 

Οι ποινές που θα έπρεπε να βγάλει το δικαστήριο για κάθε γείτονα στην πολυκατοικία

Κουτσομπόλα

Δύσκολα κάποια άλλη ποινή πέρα από την εξορία (τη δική σου ή τη δική της) μπορεί να σε απαλλάξει από την κουτσομπόλα της πολυκατοικίας.

Από τη στιγμή που συνυπάρχετε στο ίδιο κτίριο, το να μη σε πιάνει (κι εσένα) στο στόμα της είναι εξίσου αδύνατο με το να συγκρατήσεις πρόσωπα σε παραλία γυμνιστών.

Ξέρει τι ώρα φεύγεις, τι ώρα γυρίζεις, πού πήγες διακοπές, ποιος σε επισκέφθηκε το προηγούμενο βράδυ, πως τα πάτε με τη γυναίκα σου (έχει φροντίσει να σε ρωτήσει ευθαρσώς στο ασανσέρ). Χρειάζονται δρακόντεια μέτρα…

Καταδικάζεται σε: Εξάμηνη αφωνία

Οι ποινές που θα έπρεπε να βγάλει το δικαστήριο για κάθε γείτονα στην πολυκατοικία

Αυτός που ψήνει ΣΥΝΕΧΩΣ

Δηλαδή εντάξει να φέρνεις παρέα και να φωνάζετε σαν φιλοξενούμενοι Αρειανοί στο πέταλο της Τούμπας.

Εντάξει, να κάνεις κάθε λίγο τραπέζι σε συγγενείς και να μαθαίνουμε και όλοι οι υπόλοιποι τα οικογενειακά σας (που φροντίζετε να τα συζητάτε φωναχτά ως τις 3 το βράδυ στην αυλή ή το μπαλκόνι).

Πρέπει όμως, ρε μάστορα, να ψήνεις συνεχώς; Να ξαπλώνεις συνεχώς κοψίδια στα κάρβουνα; Να σκορπάς ασυνείδητα τις αναθυμιάσεις από τα μπριζολάκια και τα παϊδάκια και να σπας τις μύτες άτυχων που έφαγαν φακές ή χοντρών που κάνουν δίαιτα;

Καταδικάζεσαι σε: Διατροφή με μπάμιες για ένα μήνα

Οι ποινές που θα έπρεπε να βγάλει το δικαστήριο για κάθε γείτονα στην πολυκατοικία

Σημειωματάκιας

Από τις μεγαλύτερες μάστιγες των πολυκατοικιών. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων πρόκειται για τον υπερευαίσθητο-σπασαρχίδη (βλέπε παραπάνω).

Δεν είναι όμως απόλυτο. Μπορεί να είναι οποιοσδήποτε  που απλά κωλώνει να πει κατά πρόσωπο τι τον ενοχλεί.

Που θέλει να κάνει επίδειξη αυστηρότητας, μοστράροντας στους άλλους ενοίκους το ύφος «είδατε; Τον έβαλα στη θέση του».

Όποιος κι αν (υπο)γράφει το σημείωμα-παρατήρηση, ένα είναι βέβαιο: Ότι η ελληνική γλώσσα θα δεχθεί βάναυση κακοποίηση.

Οι ποινές που θα έπρεπε να βγάλει το δικαστήριο για κάθε γείτονα στην πολυκατοικία

 

Καταδικάζεται σε: Καθημερινά μαθήματα ορθογραφίας

Ζευγάρι που ερωτοτροπεί θορυβωδώς

Υπάρχει και η παραλλαγή του ζευγαριού που πλακώνεται συνεχώς, αλλά πολλές φορές οι δυο κατηγορίες συμπίπτουν.

Εξάλλου είναι γνωστό ότι τα καλύτερα «μανίκια» πέφτουν μετά από καυγά. Πες λοιπόν ότι σε περίπτωση τσακωμού κάνεις λίγο υπομονή: Να τα πουν, να «σκοτωθούν» και να ξεθυμάνουν.

Όταν όμως πλακώνονται… κυριολεκτικώς και παράλληλα ενημερώνουν φωναχτά για την πρόοδο της διαδικασίας, τι υπομονή να κάνεις;

Άντρας είσαι κι εσύ και φουντώνεις. Με πόσο «αυτί» να συμβιβαστείς; Τι να πεις στην κοπέλα/γυναίκα σου για το ότι έτρεξες… εσπευσμένα να την ξυπνήσεις;;;

Οι ποινές που θα έπρεπε να βγάλει το δικαστήριο για κάθε γείτονα στην πολυκατοικία

Καταδικάζονται σε: Τρίμηνη αγαμία με δικαίωμα σιωπηλών αυτο-ικανοποιήσεων

Published in Απόψεις
Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018 21:02

Η φιλία δεν έχει ηλικία

Ποιος είπε πως μια φιλία για να είναι αληθινή πρέπει να αρχίζει απ’ το σχολείο ή απ’ το φροντιστήριο; Ακόμη, ποιος είπε πως για να κρατήσει οι ηλικίες των ανθρώπων που την απαρτίζουν θα πρέπει να έχουν τα ίδια ψηφία; Δε βρίσκουν όλοι οι άνθρωποι αυτό που έχουν ανάγκη σε ταυτόσημα με την κοινωνία πρότυπα κι αυτό γιατί κανείς δε μοιάζει με κανέναν.

 

Θεωρούμε λανθασμένα πως αν κάπου κάποτε υπήρξε ένα συμφωνητικό φιλίας, τότε σίγουρα μία απ’ τις βασικές του προϋποθέσεις θα ήταν το όριο της ηλικίας. Εννοείται πως όχι! Όταν ταιριάζεις με έναν άνθρωπο ουδεμία σημασία έχει αν είναι μεγαλύτερος ή μικρότερός σου. Είναι σαν να μου λες πως έχεις κερδίσει τους αριθμούς του Τζόκερ και δε σε βολεύει η ημερομηνία παράδοσης των χρημάτων.

Μέσα από μια φιλία με διαφορά ηλικίας μπορείς πάντοτε να γίνεις καλύτερος άνθρωπος. Ας το δούμε πρακτικά, το βασικό συστατικό σε μια φιλική σχέση είναι η αίσθηση κατανόησης κι αυτή δεν αλλάζει ανάλογα με τους αριθμούς, ίσα-ίσα ένας μεγαλύτερος άνθρωπος σύμφωνα με όσα έχει ζήσει, σε καταλαβαίνει ακόμη πιο εύκολα κι οι συμβουλές του μοιάζουν πολύ πιο χρήσιμες κι εποικοδομητικές.

Αφού έχει καταφέρει κανείς να βρει την κατανόηση που αναζητά στο πρόσωπο ενός ανθρώπου, ποσώς ενδιαφέρεται αν εκείνο του χαρίσει έναν απ’ τους παιδικούς μορφασμούς των υπολοίπων ή ένα νεύμα τρυφερότητας που μπορεί να ανήκει σε κάποια άλλη δεκαετία απ’ τη δική του.

Ξέρεις, ένα επίσης βασικό χαρακτηριστικό σε μια φιλία είναι ο θαυμασμός. Εκείνο το συναίσθημα που σε μαγεύει και σε κάνει να θες να έρθεις όλο και πιο κοντά με έναν άνθρωπο, γιατί στα μάτια σου μοιάζει η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, το καλύτερο «εγώ» σου κι ας μην υπάρχει στάλα εγωισμού. Βλέπεις πως όταν είσαι μαζί του γίνεσαι όλο και καλύτερος κι αυτό όχι γιατί θέλεις να του μοιάσεις, αλλά γιατί σε κάνει πιστεύεις σε εσένα και στην εξέλιξή σου.

Βάζοντας, λοιπόν, στη ζωή σου τέτοια άτομα, αν μη τι άλλο νιώθεις ότι είσαι κι εσύ ωριμότερος, νιώθεις πως μπορείς κι έχεις μάθει αντιμετωπίζεις κάποια πράγματα πολύ πιο σωστά και με περισσότερη σύνεση από ό,τι θα έκανες σε άλλες περιπτώσεις.

Όταν, λοιπόν, όλοι οι υπόλοιποι εκεί έξω είναι έτοιμοι να σε κατακρίνουν και να σου δώσουν συμβουλές για τα τυπικά της υποθέσεως, ο δικός σου άνθρωπος θα σε περιμένει στη γωνία με μια αγκαλιά για όλα τα λάθη σου, γιατί σίγουρα έχει κάνει πιο πολλά από σένα κι αυτό που χρειαζόταν κάποτε στο δίνει τώρα χωρίς να το ζητήσεις.

Το μεγαλύτερο λάθος τον ανθρώπων είναι πως πέρα απ’ το γεγονός πως κατακρίνουν μια φιλία με διαφορά ηλικίας, θεωρούν πως ο λόγος ύπαρξής της είναι απλά η απογοήτευση. Κοινώς, θεωρούν πως αντίστοιχα κι οι δύο πλευρές έχουν πληγωθεί από αναλώσιμες φιλίες στα μέτρα και τη χρονολογία τους και για αυτό το λόγο άλλαξαν ροπή. Παραδέχομαι πως όλο αυτό μπορεί να ισχύει. Δε θα αποδεχτώ, όμως, ποτέ πως αυτός είναι ο μοναδικός λόγος που φέρνει τους συγκεκριμένους ανθρώπους κοντά.

Εξάλλου, αν η φιλία έχει αριθμούς, ποιος μας λέει πως δεν είναι μία εξίσωση;

Published in Απόψεις

Από μικρά παιδιά μαθαίνουμε πώς θα πρέπει να ζούμε, ποιο είναι το σωστό και ποιο το λάθος, κανένας, όμως, δεν μας έμαθε γιατί και ποιος είναι αυτός που το ορίζει. Για τους ανθρώπους θεωρείται σωστό μονάχα ό,τι είναι κοινώς αποδεκτό κι αν ψάξει κανείς να βρει το μεγαλύτερο λάθος στην παραπάνω πρόταση, ίσως να έπρεπε να ξεκινήσει απ’ το χαρακτηρισμό «άνθρωποι».

 

Κι όμως, εκεί έξω υπάρχουν τόσα πολλά παιδιά που δε μοιάζουν με τα υπόλοιπα, που αγαπούν με τον δικό τους τρόπο, που δεν ξέρουν τα βασικά χρώματα, αλλά λατρεύουν τις αναμείξεις, που δε χωρίζουν την αγάπη, αλλά την μοιράζουν, που δεν πιστεύουν στη δύση αλλά συμπαθούν το ηλιοβασίλεμα κι αυτό γιατί ενώνει δύο κόσμους κι ο συνδυασμός τους μοιάζει μαγικός.

Είναι αυτά τα παιδιά που για πολλούς αγαπούν «λάθος», μα στο λάθος τους (που είναι ολόσωστο) υπάρχει η πιο μεγάλη αλήθεια. Η αγάπη δεν μπορεί να εγκλωβιστεί σε ένα σώμα, γι’ αυτό κι υπάρχει για να διαδίδεται. Σε όλα τα σώματα, χωρίς διαχωρισμούς, χωρίς φόβο. Κι αυτό είναι το μόνο σωστό.

Στερεότυπα κατηγοριοποιούν την αγάπη σε ροζ και μπλε και δεν υπολογίζουν στιγμή πως υπάρχουν άλλα τόσα χρώματα.Ήθη που τις περισσότερες φορές είναι απλώς φραγμοί του έρωτα, μα εκείνος είναι χείμαρρος και πώς μπορείς να τον σταματήσεις; Οι άνθρωποι είναι φτιαγμένοι για να αγαπούν ανθρώπους κι όχι ονόματα ή ιδιότητες.

Όταν, λοιπόν, ένα παιδί ανακαλύπτει τις διαφορετικές σεξουαλικές του προτιμήσεις, ο μεγαλύτερός τους φόβος είναι η αποδοχή. Όχι τόσο απ’ τους εξωτερικούς παράγοντες, από τρίτους και την κοινωνία αλλά απ’ την ίδια του την οικογένεια. Νιώθει πως έχει κάνει λάθος, πως ίσως ο ίδιος είναι «λάθος», ανησυχεί και φοβάται για την αντίδραση των γονιών του. Πιστεύει πως είναι κάτι για το οποίο θα έπρεπε να ντρέπεται και πως η αγάπη τους στο πρόσωπό του θα αντικατασταθεί απ’ το θυμό τους, όταν αποφασίσει να τους το πει.

Αυτό έχει καταφέρει η κοινωνία μας, να φοβάται ένα παιδί να εκφράσει τον έρωτά του, να αποδεχτεί την ταυτότητά του, να θεωρεί πως η μητρική κι η πατρική αγάπη δίνονται υπό προϋποθέσεις και μεταβάλλονται ανάλογα με τη διαφορετικότητα. Με αποτέλεσμα ένα παιδί να κρύβεται, να καταπιέζεται, να κρατάει μέσα του όλα όσα αισθάνεται, όσα είναι, πιστεύοντας πως με αυτόν τον τρόπο θα προστατέψει τους γύρω του, βάζοντας για ασπίδα τον εαυτό του. Ποιος είναι, τελικά, λάθος;

Το μόνο που χρειάζονται ουσιαστικά τα παιδιά αυτά είναι η κατανόηση κι η αποδοχή. Αν οι γονείς σκεφτόταν πώς θα ήταν πραγματικά το παιδί τους ευτυχισμένο, τότε ίσως ο φόβος να μίκραινε λιγάκι κι η αγκαλιά να ήταν το όπλο τους. Τότε ίσως τα λόγια να μην ήταν τόσα πολλά ώστε να χτίζουν τοίχο ανάμεσα σε εκείνους και το παιδί, αλλά να ήταν αρκετά για να του δείξουν πως καταλαβαίνουν. Όλα μοιάζουν απλούστερα όταν έχεις δίπλα σου σύμμαχους κι όλοι γινόμαστε πιο δυνατοί όταν εκείνοι οι σύμμαχοι και τα στηρίγματά μας είναι η οικογένειά μας.

Ας σταματήσουμε, λοιπόν, να βάζουμε όρια και προϋποθέσεις στην αγάπη κι ας τα αφήσουμε να μας εξηγήσουν πώς είναι στα δικά τους μάτια. Ας τα αφήσουμε να μας ζωγραφίσουν όλα όσα αισθάνονται, με όποιο χρώμα αυτά αποφασίσουν. Ακόμη κι αν η ζωγραφιά έχει πιο πολλά λουλούδια από όσα συνηθίζεται, εμείς θα τους πούμε πως λατρεύουμε τη φύση, ακόμη κι αν είναι τόσο μεγάλη που δε χωράει στο χαρτί, εμείς θα τους πούμε πως πάντα θα υπάρχει ένας τοίχος με αρκετό χώρο και μια κοινωνία που έχει έλλειψη στην τέχνη!

Published in Απόψεις