Items filtered by date: Τετάρτη, 19 Σεπτεμβρίου 2018 - Radio 0211

Το λοιπόν, με αφορμή βιντεάκι που είδα στο ίντερνετ, όπου τυπάκος αποφασίζει να κάνει live πρόταση γάμου στην καλή του σε αγώνα μπάσκετ ΝΒΑ και δυστυχώς γι’ αυτόν τρώει παγκόσμια χυλόπιτα αναρτημένη στο YouTube, σας εκθέτω εδώ τις ταπεινές μου απόψεις περί του θέματος. Φτιάξτε καφέ.

 

Είδα που λέτε τον χαρούμενο φίλο, ο οποίος σχεδίασε με τόση λαχτάρα την πρόταση γάμου στο αμόρε, να κάνει την κίνηση. Η αντίδραση της κοπελιάς δεν του άφησε περιθώρια. Τάπα έξω απ’ τη ρακέτα και τρίποντο απ’ το κέντρο σε νεκρό χρόνο. Ζωή σε λόγου μας.

Χωρίς πολλά λόγια, η μέρα που σχεδίαζε ότι θα ήταν απ’ τις πιο όμορφες της ζωής του, μετατράπηκε σε ολοκληρωτική καταστροφή. Δεν κάνω πλάκα με το παλικάρι, ίσα-ίσα μου φάνηκε πολύ συμπαθητικός και πραγματικά τον λυπήθηκα. Αλλά… Υπάρχει ένα «αλλά» στην υπόθεση. Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα απ’ την αρχή.

Οι εποχές που ζούμε, μανάρια, είναι δύσκολες για όλους και σε πρόσφατη συνομιλία που είχα με ταξιτζή μου είπε το εξής: «Φιλαράκι, δεν υπάρχει μεγαλύτερη μαλακία να κάνεις σήμερα απ’ το να παντρευτείς». Μάλιστα. Αντιρομαντικόν αλλά βαθυστόχαστον και ρεαλιστικότατον. Τώρα θα μου πείτε «Ρε μεγάλε, άμα εγώ έχω φάει την καψούρα μου, θα σκεφτώ αν η κρίση με έχει γονατίσει;  Έτσι που θα ‘μαι γονατιστός επ’ ευκαιρία θα κάνω και την πρόταση γάμου». Σωστός, φιλαράκι, κι εγώ μαζί σου είμαι. Κι εγώ το ίδιο θα έκανα. Αλλά εις αύριον τα σπουδαία. Τέλος πάντων, δεν είναι αυτό το θέμα μας. Το θέμα μας είναι όταν αποφασίζεις να την κάνεις την πρόταση. Τι πρέπει να γνωρίζεις περί του αντικειμένου.

Πρώτον και βασικόν. Πρέπει να είσαι σίγουρος ότι θα πει το «ναι». Τι, πώς να το ξέρεις; Βρε καλέ μου, αυτά τα πράγματα φαίνονται από χιλιόμετρα. Όταν στο σπίτι σου έχει σπάσει τη μύτη ο μουσακάς που μαγειρεύει η μάνα σου είναι δυνατόν να κάνεις λάθος και να πεις ότι είναι στιφάδο; Έτσι μυρίζει κι ο γάμος. Σαν μουσακάς. Άσε που στις 99% τον περιπτώσεων, η καλή σου θα έχει φροντίσει να στο περάσει διακριτικά ή κι όχι, ότι ήρθε η ώρα.

«Μπάμπη μου, αν έκανα παιδιά θα ήθελα ένα κοριτσάκι». «Ωραία περιοχή το Παλαιό Φάληρο για να μείνεις». «Αχ, κοίτα το μονόπετρο που πήρε στη Μαρία ο Κώστας». «Ο μπαμπάς μου σε συμπάθησε πολύ». Αυτά κι άλλα  πολλά, σου δείχνουν το δρόμο για τα σκαλιά της Αγίας Φωτεινής. Παρ’ όλα αυτά αν τελικά δεν είναι φωτεινό το σήμα και θες να κρατήσεις τις επιφυλάξεις σου, προς Θεού, μην κάνεις αυτό που έκανε ο φιλαράκος στο YouTube. Read my Lips: Όχι πρόταση γάμου μπροστά σε πολύ κόσμο αν δεν είσαι σίγουρος 1000%.

Σου χαλάω τη φάση, ε; Όχι, καλέ μου φίλε. Είμαι πολύ υπέρ της πρωτότυπης έκπληξης, ή της παλαβής πρότασης που έχουν κάνει διάφοροι, αλλά να κρατάμε και μια πισινή αν δεν είμαστε και πολύ σίγουροι, έτσι; Γιατί συμβαίνει και το εξής, επειδή πολλοί από μας όταν βρίσκονται σε απόγνωση και βλέπουν και το γάιδαρό τους να ψιλοτσινάει, αποφασίζουν να κάνουν πρόταση γάμου, με όσο πιο πολύ κόσμο γίνεται μπροστά. Ταρζανιά μεγατόνων. Ο απώτερος σκοπός είναι η wanna be your wife να βρεθεί σε δύσκολη θέση, να ντραπεί να σε κάνει ξεφτίλα μπροστά σε τόσο κόσμο και τελικά με σφιγμένα τα δόντια να δεχτεί να σου πει το πολυπόθητο «ναι» με αυτόν τον ημιχιτλερικό τρόπο που επέλεξες. Λάθος, μεγάλε μου.

Καταρχάς, από ηθικής πλευράς είναι υποχθόνια η προσέγγιση και διαφωνώ πάραυτα. Κι ό,τι κακόβουλο υπάρχει τελικά σε οτιδήποτε, αργά ή γρήγορα το πληρώνεις. Δεύτερον, υπάρχει το ποσοστό να γίνεις ρόμπα, δεν το συζητάμε αυτό -κι ιστορική ρόμπα, γαμώ το YouTube μου γαμώ. Αλλά πες ότι τελικά ντρέπεται και σου λέει το “I Do”. Μετά νομίζεις που θα έχει περάσει η δύσκολη ώρα και θα το συζητήσει με τη μανά/φίλη/γειτόνισσα/περιπτερού έχεις την εντύπωση ότι αν δε θέλει, θα συνεχίσει να σε λυπάται και δε θα σε στείλει δοκιμαστή στη Softex;

Πλανάσαι πλάνην οικτρά. Τσάμπα ο κόπος. Τώρα αν έχεις δει και πολλές old school κομεντί αμερικανικού τύπου, όπου ο nerd παντρεύεται την αρχιμαζορέτα του σχολείου, γιατί έκανε τατουάζ στο μέτωπο »Do you wanna marry me?», τι να σου πω. Πας για το θαύμα. Εγώ μαζί σου και πολύ τα γουστάρω κάτι τέτοια. Όχι, να κάνω τατουάζ στο μέτωπο δεν έχω καεί τόσο πολύ, αλλά μ’ αρέσει η δικαίωση του αουτσάιντερ. Όμως δεν παύει να έχει λίγες πιθανότητες κι εφόσον η προσέγγισή σου κρύβει μέσα σκοπιμότητες δε θα στο συνιστούσα, γιατί θα το πληρώσεις αργότερα. Έτσι που λες, καλέ μου φίλε.

Προσωπικά, θα έλεγα αν τα πράγματα δεν πάνε προς τα εκεί που θα ήθελες να σκεφτείς κατά πρώτον αν πραγματικά το ταίρι που διάλεξες είναι για σένα. Αν το πιστεύεις πολύ ότι είναι, λοιπόν, για σένα και για τον άλφα ;h βήτα λόγο δεν το βλέπεις να τσουλάει προς το παρόν, καλύτερα κάνε λίγο υπομονή και δούλεψε μέσα στη σχέση σου. Οι παρορμήσεις πληρώνονται και πληγώνουν και πριν αποφασίσεις να κάνεις την έξοδο του Μεσολογγίου  σκέψου ότι είναι ένα ιστορικό γεγονός που έμεινε στην ιστορία γιατί δεν συμβαίνει κάθε μέρα.

Παρ’ όλα αυτά αν δε χαμπαριάζεις με τα παραπάνω και –πρόσεξε– έχεις μέσα σου αγνά κι ειλικρινή αισθήματα χωρίς σκοπιμότητες, θα πω αυτό: Γιούργια!

Published in Απόψεις

Να μένεις απαρατήρητος. Είναι σκληρό, αλλά είναι η δικαίωση της ψυχικής σου ηρεμίας. Ξυπνάς και κοιμάσαι σε μια θάλασσα από στρες, σε μια πολιτεία που δεν κοιμάται ποτέ, σε μια πραγματικότητα που συνεχώς σου δημιουργεί εντάσεις και προβλήματα. Κι εσύ σηκώνεσαι, κάνεις το σταυρό σου που σου δίνεται ακόμη μια μέρα και ξεκινάς τον αγώνα σου.

 

Όμορφο αυτό το παιχνίδι που λέγεται ζωή! Το γουστάρεις πολύ κι αποζητάς όλο και περισσότερη διάρκεια. Σε ένα παιχνίδι, όμως, για να κερδίζεις μέσα σε αυτό πρέπει να ‘σαι και καλός παίχτης. Να αποκτάς εμπειρία και να εξελίσσεσαι. Αυτό ονομάζεται σοφία, είναι αν θες η μαεστρία να βγαίνεις απ’ τα αδιέξοδα αρνητικά αισθήματα, ώστε να διατηρείς την ψυχραιμία σου και να μπορείς να είσαι νικητής κάθε μέρα. Γιατί όχι, δε βάζεις όρια στην επιτυχία και στη ζωή σου. Κάθε μέρα θα επιδιώκεις τη νίκη, κάθε μέρα με καθαρό μυαλό και διάθεση για ένα ακόμα τρόπαιο.

Το γνωρίζεις καλά ότι δεν είναι εύκολο κι επειδή δεν είναι εύκολο, ακριβώς γι’ αυτό σε εξιτάρει, το θες και δεν παραιτείσαι απ’ το παιχνίδι. Όχι, δε θα επιτρέψεις ποτέ στην απογοήτευση να σου βγάλει κόκκινη κάρτα. Η αποβολή είναι κάτι που δε θα το επιτρέπεις στον εαυτό σου. Διαιτητής είναι ο χρόνος, μόνο αυτός μπορεί να σου βγάζει κάρτες. Μονάχα τα δευτερόλεπτα έχουν αυτό το δικαίωμα.

Σε αυτό το παιχνίδι που δήλωσες συμμετοχή κι είσαι πλέον παίχτης πρέπει να μάθεις να καταπίνεις τις διαφωνίες, τις αδικίες, ακόμη και τις προσβολές κάποιες φορές. Όχι επειδή είσαι δειλός κι αποδέχεσαι την καταπίεση. Όχι, ακριβώς το αντίθετο, γιατί ξέρεις την τέχνη του να είσαι καλός παίχτης και γνωρίζεις πλέον πολύ καλά πως μια ακόμη αντιπαράθεση, ένας τσακωμός, μια διαμάχη δε θα αλλάξει την κατάσταση. Ίσα-ίσα που θα δημιουργήσει περισσότερα προβλήματα και στεναχώρια.

Επομένως, κάνεις καθημερινά γάργαρα το διευθυντή σου που είναι ένας γλείφτης και κατέχει μια θέση για την οποία είναι ουσιαστικά άσχετος κι αναρμόδιος. Το συνάδελφό σου που πιστεύει ότι τα ξέρει όλα, που δε σέβεται, που έρχεται στη δουλειά και συζητάει μεγαλόφωνα όλη την ώρα για το ποδόσφαιρο και για γκόμενες, ενώ είναι παντρεμένος με τρία παιδιά. Κάνεις γάργαρα το ότι ο άνθρωπός σου είναι τεμπέλης και δεν ξεκουνάει απ’ τον καναπέ πάρα μόνο με παρακάλια. Κάνεις γάργαρα το ότι έχεις πάθει αυχενικό απ’ το πολύ διάβασμα για να αποκτήσεις τα πτυχία σου και δεν μπορείς να βρεις μια δουλειά με αξιόλογο μισθό πάνω στο κομμάτι που έχεις σπουδάσει, διότι είναι γνωστό ότι στη χώρα μας οι καλές δουλείες πάνε από στόμα σε στόμα ή με άλλους τρόπους, συχνά άδικους κι ανήθικους. Έτσι αναγκάζεσαι να δουλεύεις από εδώ κι από εκεί για ψίχουλα. Κάνεις γάργαρα την αλλαγή στη συμπεριφορά του κολλητού σου, ακόμα και του αδερφού σου, που δείχνει απίστευτη ζήλια όταν εσύ τελικά καταφέρεις να βρεις μια καλή δουλειά ή όταν βρεις έναν όμορφο άνθρωπο στη ζωή σου. Κάνεις γάργαρα ότι ζεις σε μια χώρα που η βλακεία κι η σαθρότητα δεν έχει όρια. Σε μια χώρα που κάθε μέρα βυθίζεται όλο και πιο πολύ και κανείς δε ρίχνει ένα σωσίβιο σωτηρίας.

Κι όλα αυτά τα κάνεις συνεχώς γάργαρα. Κάποια τα καταπίνεις κι αλλά τα φτύνεις στα κρυφά όταν δε σε βλέπουν, όταν δεν είσαι εκτεθειμένος. Δέχεσαι το παιχνίδι και τις προστριβές του γιατί είσαι ένας ψυχικά υγιής άνθρωπος. Ακόμα τουλάχιστον. Ξέρεις ότι είναι άδικο και σε κάποιες περιπτώσεις πολύ άδικο, αλλά έχεις δει την πραγματικότητα κατάματα κι έχεις βρει τις δικλίδες σου μέσα σε όλη αυτή την αδικία.

Χαλαρώνεις τις δυνατότητές σου και τους ρυθμούς σου, για να μπορείς να εντάσσεσαι αρμονικά μέσα στο σύνολο. Σε ένα σύνολο που μπορεί φυσικά να μην ανήκεις. Διότι εσύ είσαι διαφορετικός. Σε ένα σύνολο, όμως, που αναγκάζεσαι να το συναγωνίζεσαι για να μπορείς να υπάρχεις. Η εμπειρία σου έχει δείξει ότι το αποτέλεσμα είναι βγαλμένο από αυτό το σύνολο. Πάντα το αποτέλεσμα βγαίνει απ’ το σύνολο κι όχι απ’ τις εξαιρέσεις.

Προσαρμόζεις τη διαφορετικότητά σου έτσι ώστε να μπορείς να την παίρνεις αγκαλιά και να κοιμάσαι ήσυχος τα βράδια. Είναι ολοφάνερο ότι εσύ δεν ανήκεις μέσα σε αυτούς τους σοβαροφανείς κιμάδες. Δεν είσαι μάζα και δεν μπορούν να σε βάλουν σε καλούπια. Αλλά σε μια κοινωνία φτιαγμένη για ημίμετρα, οφείλεις να προσαρμόζεσαι, άλλωστε η πάθησή της είναι ανίατη, ακόμα δεν έχει βρεθεί κάποιο φάρμακο για την περίπτωσή της.

Βαθιά μέσα σου ξέρεις ότι ο κόσμος αυτός μόνο απ’ τους τρελούς και τους ονειροπόλους μπορεί να αλλάξει. Γι’ αυτό μη χάνεις την πίστη σου, κάνε υπομονή και με επιμονή, βοτσαλάκι, βοτσαλάκι χτίζονται οι όμορφες πολιτείες. Το να αποφεύγεις ωστόσο να φουντώνεις τις φωτιές που μόνο αποκαΐδια θα αφήσουν είναι αναμφισβήτητα μια μοναδική ικανοποίηση που σου προσφέρει η σιωπή όταν από τέτοιες φλόγες δεν έχεις απολύτως καμία προσδοκία.

Published in Απόψεις