Items filtered by date: Σάββατο, 09 Ιουνίου 2018 - Radio 0211

«Ποία είναι η ωραιοτέρα λέξις της ελληνικής γλώσσης;»αναρωτιόταν ο Πέτρος Χάρης (Ιωάννης Μαρμαριάδης 1902-1998) πριν από περίπου 80 χρόνια και ξεκινούσε ένα όμορφο δημοσιογραφικό παιχνίδι, δημοσιεύοντας τις απόψεις των σπουδαιότερων λογοτεχνών, δημοσιογράφων αλλά και πολιτικών της εποχής· μιας εποχής κατά την οποία κυρίως ο κόσμος των Τεχνών και των Γραμμάτων ερωτοτροπούσε με τη γλώσσα μας, επηρεασμένος σαφώς από την εθνική πολιτική και τον αστικό εκσυγχρονισμό της σχολικής γνώσης που διαμόρφωνε τη νέα ελληνική γλώσσα.

Nομοσχέδια και γλωσσο-εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις από το 1913 και εντεύθεν, καθώς και το νεοφιλελληνικό γλωσσικό κίνημα που αναπτύχθηκε στο εξωτερικό –κυρίως στη Γαλλία με αιχμή την ίδρυση του Ινστιτούτου της Σορβόνης (1920) από τον Hubert Pernot (1870-1946)– έδιναν νέες διαστάσεις στην ευρεία κατανόηση και διάδοση του ελληνικού πνεύματος τόσο στο εσωτερικό όσο και στην Ευρώπη.

Στην Ελλάδα ο Π. Χάρης, εκμεταλλευόμενος το γεγονός ότι στον τόπο μας ακόμη και η καθημερινή γλώσσα χώριζε τους ανθρώπους σε στρατόπεδα, καλούσε τους διανοούμενους να απαντήσουν.

Έτσι, ο Κωστής Παλαμάς απάντησε ότι η ωραιότερη λέξη είναι ο «δημοτικισμός», ο Γρηγόρης Ξενόπουλος έβρισκε γοητεία στη λέξη «αισιοδοξία», ο Σπύρος Μελάς χωρίς δισταγμό έβρισκε πιο ελκυστική τη λέξη «ελευθερία» και ο στιλίστας Ζαχαρίας Παπαντωνίου εξήρε την ομορφιά της λέξης «μοναξιά». Ο ζωγράφος και καθηγητής της Σχολής Καλών Τεχνών Ουμβέρτος Αργυρός επέλεγε τη λέξη «χάρμα» διότι, όπως υποστήριζε, δεν υπάρχει σε καμία άλλη γλώσσα και στα πέντε γράμματά της κλείνει ό,τι χίλιες άλλες λέξεις μαζί.

Ο Σωτήρης Σκίπης ανέσυρε τη λέξη «απέθαντος» από τα βυζαντινά κείμενα, διαχωρίζοντάς την από τη λέξη «αθάνατος», και ο Παντελής Χορν δήλωσε παντοτινή προτίμηση στη λέξη«νειάτα».

Ο αλησμόνητος Αθηναιογράφος Δημήτριος Γρ. Καμπούρογλους, παρά τα χρόνια του, προτιμούσε τη λέξη «ιμερτή», δηλαδή την αγαπητή, την ποθητή.

Ο θεατράνθρωπος Νικόλαος Λάσκαρις τη «ζάχαρη», ο ιστορικός Διονύσιος Κόκκινος τη λέξη«χίμαιρα», ο ζωγράφος Παύλος Μαθιόπουλος το «φως» και ο γλύπτης Μιχαήλ Τόμπρος τη λέξη «ουσία».

Ο Παύλος Νιρβάνας (Πέτρος Κ. Αποστολίδης), προφανώς επηρεασμένος από τον τόπο του (Σκόπελο), αγαπούσε τη λέξη «θάλασσα».

Οι ζωγράφοι αποκάλυπταν τις ευαισθησίες τους: Ο Δημήτριος Γερανιώτης ήθελε την«αρμονία», ο Κωνσταντίνος Παρθένης την «καλημέρα» και ο Δημήτριος Μπισκίνης το «όνειρο».

Ως προς τις γυναίκες που κυριαρχούσαν στην πνευματική ζωή η λαογράφος Αγγελική Χατζημιχάλη ήθελε «πίστη», ενώ η 25χρονη ηθοποιός Ελένη Παπαδάκη, η οποία έμελλε να δολοφονηθεί άδικα στα Δεκεμβριανά του 1944, δήλωνε πως «η λέξις που περικλείει τα περισσότερα πράγματα, τα πάντα θα έλεγα, είναι η λέξις» «ΖΩΗ»!

Η γιατρός και συγγραφέας Άννα Κατσίγρα ήθελε «χαρά» και η καθηγήτρια του Ελληνικού Ωδείου Αύρα Θεοδωροπούλου αναζητούσε την «καλοσύνη».

Ενδιαφέρουσες όμως ήταν και οι απαντήσεις των πολιτικών του 1933:

Ο στρατιωτικός και Πρόεδρος της Γερουσίας Στυλιανός Γονατάς προτιμούσε το «εμπρός», ο Αλέξανδρος Παπαναστασίου τη λέξη «μάννα» και ο πρόεδρος της Βουλής Θεμιστοκλής Σοφούλης τη λέξη «φιλότιμο» διότι εκφράζει έναν ολόκληρο ηθικό κόσμο και δεν υπάρχει σε άλλη γλώσσα του κόσμου.

Ο αρχηγός του Αγροτικού Κόμματος Ελλάδος Ιωάννης Σοφιανόπουλος πρότασσε την«ανατολή» και ο ιδρυτής του ίδιου κόμματος Αλέξανδρος Μυλωνάς τη λέξη «πόνος».

Αισιοδοξία, ελευθερία, μοναξιά, νειάτα, ιμερτή, θάλασσα, αρμονία, καλημέρα, όνειρο, πίστη και ζωή είναι λέξεις με τις οποίες πορευόταν η Ελλάδα πριν από ογδόντα χρόνια. Ατένιζε την έξοδο από την οικονομική κρίση, έπαιζε με τη ζωντανή ελληνική γλώσσα και επέτρεπε στην παγκόσμια κοινότητα να βαφτίζεται στα νάματά της.

Published in Bella Vita

Όλοι χαίρονται που το καλοκαίρι επιτέλους έφτασε, εκτός από εμάς, τους γνωστούς και ως «ανώμαλους». Όταν οι υπόλοιποι τρέχουν να πιάσουν θέση στις ξαπλώστρες, εμείς ψάχνουμε την πιο βόρεια και παγωμένη χώρα της Ευρώπης για να μεταναστεύσουμε, μη και νιώσουμε ίχνος καλοκαιριού να στάζει πάνω μας. Μην στραβώνεις φίλε λάτρη της συγκεκριμένης εποχής, γιατί αυτά ακριβώς σε περιμένουν κατά τη διάρκεια του θέρους. Ιδρώτας, ιδρώτας και μάντεψε! Ιδρώτας!

Γι' αυτό αν αναρωτιέστε εσείς οι «έρχεται σάμμερ, γιούχου!» γιατί τη βγάζουμε στον καναπέ του σπιτιού νύχτα-μέρα, είναι επειδή...

#1 Δεν μπορούμε να ευχαριστηθούμε ούτε τον ύπνο μας, ούτε τον ξύπνιο μας με τέτοια ζέστη

Εδώ φοβόμαστε να βγούμε μέχρι το περίπτερο της γειτονιάς, γιατί θα λιώσουμε! Και μετά μας μιλάτε για καλοπέραση και χαλαρές στιγμές... Αχ, δύσκολες οι μέρες, δύσκολα τα βράδια και κυρίως δύσκολη η ζωή το καλοκαίρι.

#2 Και σε πλήρη ακινησία να βρισκόμαστε, ο ιδρώτας εξακολουθεί να στάζει στο μέτωπο

Δεν πα να τη βγάζουμε όλη μέρα αγαλματάκια ακούνητα, αμίλητα, αγέλαστα, πάλι δείχνουμε λες και κάναμε σκληρή προπόνηση για κανένα δίωρο! Εκτός κι αν έχουμε αναμμένο 24 ώρες το 24ωρο το ερκοντίσιο. Αλλά πόσο χρήμα πια να σκάσουμε στη ΔΕΗ;

#3 Αντίο μακιγιάζ, αντίο περιποιημένο μαλλάκι

Το καλοκαίρι είναι ενάντια της γυναικείας περιποίησης, αυτό είναι πλέον δεδομένο! Το φυσικό λουκ φαντάζει χίλιες φορές καλύτερο, από εκείνο όπου η πούδρα παίρνει υγρή μορφή, το eyeliner αρχίζει να τρέχει και το ισιωμένο μαλλί κάθε άλλο παρά ίσιο είναι.

#4 Την κόλαση που βιώνεις στα ΜΜΜ, πού την πας;

Δεν φτάνει που μας έχουν να περιμένουμε μέσα στο λιοπύρι, δεν φτάνει που άλλες ώρες λέει το θερινό πρόγραμμα κι άλλες ώρες έρχονται, όταν τελικά εμφανίζονται τότε είναι που ξεκινάει το πραγματικό μαρτύριο. Τα έχουμε ξαναπεί και εδώ. Η αναμονή είναι απλώς ένα ζεσταματάκι.

#5 Το νέο trend στα αρώματα: Μπόχα de Toilette

Φταίει που επικρατεί μια ξεγνοιασιά και χαλαρότητα και πολλοί αμελούν τα βασικά; Φταίει που θεωρούν τις βουτιές στη θάλασσα κανονικό μπάνιο; Δεν ξέρω, πάντως σίγουρα κάτι κρύβεται πίσω από τις τόσες «ωραίες» μυρωδιές που πιάνει η μύτη μας με το που μπαίνει το καλοκαίρι.

#6 Τα έντομα κάνουν τρελό πάρτι (εις βάρος μας πάντα)

Η εποχή που οι κατσαρίδες και τα κουνούπια βγαίνουν παγανιά! Αν δεν είναι αυτός σοβαρός λόγος να σιχαίνεσαι το καλοκαίρι, τότε ποιος; Τα ύπουλα αυτά πλάσματα μας περιμένουν σε κάθε γωνία για να μας ρουφήξουν την ψυχή και το αίμα αντίστοιχα, να μας στερήσουν τον όμορφο ύπνο και να μας κάνουν να μη νιώθουμε άνετα ούτε στο ίδιο μας το σπίτι.

#7 Πλέον έχουμε δύο επιλογές: Αντηλιακό ή θάνατος

Οκ, ίσως τα παραλέω, τρεις είναι οι επιλογές: αντηλιακό, μαρτύριο ή θάνατος. Και μιλάμε για πολυήμερο μαρτύριο. Ειδικά εμείς οι ασπρουλιάρηδες, μία μέρα να βγούμε χωρίς να πασαλειφτούμε παντού με αντηλιακό και γυρνάμε στο σπίτι με εγκαύματα 3ου βαθμού. 

#8 Τα γυαλιά ΠΡΕΠΕΙ να αποτελούν προέκταση των ματιών μας

Γιατί αν τύχει και κάνουμε το λάθος να ξεχάσουμε να τα πάρουμε, τότε απλώς έρχεται να προστεθεί άλλο ένα κακό σε όλα τα προηγούμενα, η τύφλωση. Πόσο να κρυφτούμε πίσω από ψηλά κτίρια και σκιές;

#9 Βόλτες στην παραλία σημαίνει κολλημένη ΑΜΜΟΣ ΠΑΝΤΟΥ

Και μέχρι να στεγνώσει η άμμος και να φύγει από πάνω μας, έχουμε ξημερώσει! Γι' αυτό και τις περισσότερες φορές αναζητούμε τα βοτσαλάκια. Αλλά θα μου πεις, από την άλλη είναι εκείνος ο πόνος όταν αυτά «τρυπούν» τις πατούσες μας και δεν μπορούμε με τίποτα να βγούμε από τη θάλασσα.

#10 Επίσης σημαίνει τρελαμένα παιδάκια που τσιρίζουν

Αυτά τα κακομαθημένα, που τρέχουν σα μανιασμένα πάνω κάτω ουρλιάζοντας, επειδή η μαμά δεν τους πήρε παγωτό! Ποιος είπε ότι τα καλοκαίρια πρέπει να κλείνουν τα σχολεία; Και ιδιαίτερα τα Δημοτικά!

#11 Η ειδική μεταχείριση από τους μαγαζάτορες φτάνει στο τέλος της

Οι καφετέριες που το χειμώνα είχαν μοναδικούς πελάτες εμάς, τώρα πια μας βάζουν στην αναμονή. Ποιους; Εμάς! Που τους κάνουμε χρυσούς όταν πιάνουν τα κρύα και όλοι οι υπόλοιποι προτιμούν τα σπίτια τους. Αλλά έτσι είναι αυτά, οι πολλοί είναι σημαντικότεροι από τον έναν.

#12 Ακόμα και το παγωτό (τη μοναδική μας απόλαυση) δεν μπορούμε να φάμε με την ησυχία μας!

Μία ευχαρίστηση έχουμε κι εμείς το καλοκαίρι και φροντίζει να μας την στερήσει κι αυτήν. Η ζέστη σαμποτάρει την ιερή στιγμή που χλαπακιάζουμε το παγωτό μας κάνοντάς το να λιώνει τρία λεπτά αφότου το πήραμε στα χέρια μας! Είπαμε, το τρώμε με όρεξη, αλλά όχι και μέσα σε τρία λεπτά.

#13 Δεχόμαστε ανελέητο bullying για τις δηλώσεις μας περί καλοκαιριού

Προφανώς! Οι λάτρεις του είναι κατά πολύ περισσότεροι και άρα εμείς την πληρώνουμε... «Το καλοκαίρι να μη το ξαναπιάσεις στο στόμα σου, το καλοκαίρι!»

#14 Το τέλος του καλοκαιριού σηματοδοτεί την αρχή της εξεταστικής. Αυτό

Και μιλάμε για τη χειρότερη εξεταστική μακράν, όπου πρέπει να δώσουμε όλα εκείνα που χρωστάμε. Και συνήθως είναι πολλά! Και εκτός αυτού, ζούμε στην Ελλάδα, όπου τον Σεπτέμβριο οι ελάχιστες θερμοκρασίες είναι 30-35 βαθμούς. Άρα για ποια χαρά του καλοκαιριού μου μιλάτε;!

Δε βαριέσαι όμως;! Ο καθένας με τα γούστα του. Γι' αυτό καλό καλοκαίρι σε όλους εσάς που ανυπομονείτε να... βασανιστείτε και καλό κουράγιο σε εμάς που θα πρέπει να το υπομείνουμε για μία ακόμη φορά! 

Published in Bella Vita

Για 4-6 άτομα

500 γραμμάρια ταλιατέλες
80 γραμμάρια ροκφόρ
250 ml κρέμα γάλακτος
200 γραμμάρια πεκορίνο τριμμένο
3 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
1 κρεμμύδι ψιλοκομμένο
80 γραμμάρια κουκουνάρι καβουρδισμένο
500 γραμμάρια μπρόκολο
ελαιόλαδο
αλάτι
πιπέρι φρεσκοτριμμένο
Λίγα καρύδια για σερβίρισμα



Εκτέλεση


Βάζουμε σε μια κατσαρόλα νερό και το αφήνουμε να βράσει.

Μόλις πάρει βράση, ρίχνουμε μέσα το μπρόκολο και το ζεματάμε για λίγα λεπτά.

Το βγάζουμε και το στραγγίζουμε για να φύγουν τα νερά.

Σε ένα τηγάνι ζεσταίνουμε λίγο ελαιόλαδο.
Μόλις ζεσταθεί, ρίχνουμε μέσα τα φρέσκα κρεμμυδάκια και το ξερό κρεμμύδι και τα σοτάρουμε μέχρι να μαραθούν.

Προσθέτουμε το μπρόκολο και συνεχίζουμε το σοτάρισμα λίγα λεπτά ακόμη.
Λίγο πριν ολοκληρωθεί το σοτάρισμα, αλατοπιπερώνουμε.

Στο σημείο αυτό, βάζουμε σε μια κατσαρόλα νερό με λίγο αλάτι και περιμένουμε να αρχίσει να βράζει.
Τότε, όταν δηλαδή το νερό αρχίσει να βράζει, ρίχνουμε μέσα τις ταλιατέλες και τις ανακατεύουμε με ένα πιρούνι για να μην κολλήσουν.

Τις αφήνουμε να βράσουν για 6 λεπτά περίπου σύμφωνα με τις οδηγίες της συσκευασίας.

Όταν είναι έτοιμες τις στραγγίζουμε σε ένα σουρωτήρι.

Τις ξαναρίχνουμε στην κατσαρόλα.

Λιώνουμε με ένα πιρούνι το ροκφόρ.

Προσθέτουμε στην κατσαρόλα τα σοταρισμένα λαχανικά, το ροκφόρ, το πεκορίνο και το μισό κουκουνάρι και τα ανακατεύουμε με τις ταλιατέλες.

Περιχύνουμε την κρέμα γάλακτος και πασπαλίζουμε με πιπέρι.

Ανακατεύουμε ξανά σε χαμηλή φωτιά για να λιώσουν τα τυριά.

Σερβίρουμε μοιράζοντας τις ταλιατέλες σε 6 πιάτα, με αυτά τα υλικά θα μας βγουν μερίδες για 6 άτομα.

Πασπαλίζουμε με το υπόλοιπο κουκουνάρι μαζί με λίγα καρύδια και σερβίρουμε.

Published in Bella Vita