Items filtered by date: Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018 - Radio 0211

Η μόδα στα εσώρουχα έχει δει τα πάντα. Ψιλόμεσα εσώρουχα, φαρδιά, κοφτά, string, δαντελένια, βαμβακερά, laser-cut. Τόσες πολλές επιλογές και σίγουρα τις έχεις δοκιμάσει σχεδόν όλες- για να μην πω όλες.

Παρόλα αυτά, κάθε γυναίκα έχει την προτίμηση της σε ένα είδος.

Θα φανταζόσουν ποτέ ότι το εσώρουχο που επιλέγεις να φοράς πιο συχνά, μπορεί να προδώσει στοιχεία του χαρακτήρα σου;

Και όμως, ήρθε η στιγμή να δεις τι προδίδει για τον χαρακτήρα σου το εσώρουχο που φοράς. Παρακάτω θα βρεις τις 10 συνηθέστερες επιλογές εσωρούχων και τι δηλώνει κάθε μια από αυτές.

Είσαι έτοιμη να δεις τι λέει η δική σου επιλογή; Μήπως τελικά, θα σου ταίριαζε κάποια άλλη με βάση την προσωπικότητα σου;

Τι φανερώνει το εσώρουχο σου για σένα

Κορδόνι

t-string

Πολύ τολμηρή και seχy επιλογή.Αν επιλέγεις να φοράς το λεγόμενο κορδόνι ή ταυ (λόγω του σχήματος του),

αυτό σημαίνει ότι νιώθεις άνετα με το σώμα σου, έχεις αυτοπεποίθηση και δε ντρέπεσαι να αναδείξεις το σώμα σου, όπως και αν είναι.

G-string

g-string

Το G-string είναι κάτι ανάμεσα σε κορδόνι και κανονικό string. Είναι λεπτό στα πλαϊνά και έχει πιο φαρδιά σέλα.

Αν αποτελεί την κύρια επιλογή σου σαν εσώρουχο τότε αυτό σημαίνει ότι σου αρέσει η ισορροπία, μιας και είναι ένα εσώρουχο που μπορείς να συνδυάσεις δουλειά και ευχαρίστηση.

Δείχνει επίσης άνεση με το να αναδεικνύεις το σώμα σου, αλλά και τον πνευματικό σου κόσμο- λιγότερο αποκαλυπτικό σε σχέση με το κορδόνι.

String

string-thong

Το κλασικό string- κατά κόσμον thong- είναι για τις γυναίκες με στόχους και φιλοδοξίες και γενικά για τις γυναίκες που κυνηγούν την επιτυχία.

Δεν σε πειράζει να βγεις από τη βολή σου και συχνά η διάθεση σου αυτή για να προχωράς πάντα έναν στόχο παραπάνω, αποτελεί έμπνευση και για τους γύρω σου.

Τάνγκα

tanga

Το τάνγκα είναι μια επιλογή από γυναίκες που ναι μεν είναι συντηρητικές, αλλά ταυτόχρονα υπάρχει και η θέληση για λίγο πιο μοντέρνες επιλογές.

Το τάνγκα είναι ανάμεσα στο μπικίνι και το string. Αν είναι η επιλογή σου, τότε σου αρέσει να έχεις έναν κλειστό κύκλο από φίλους που ξέρεις ότι θα είναι πάντα εκεί για σένα.

Τέλος, απολαμβάνεις τις απλές χαρές της ζωής χωρίς να έχεις παραπάνω απαιτήσεις.

Μπικίνι

bikini

Αν η επιλογή σου είναι το εσώρουχο μπικίνι, τότε πιθανότατα είσαι αθλητικός τύπος, νιώθεις άνετα με το σώμα σου και ακόμα και με ένα εσώρουχο όχι τόσο seχy καταφέρνεις να φέρνεις την παιχνιδιάρικη και ερεθιστική ατμόσφαιρα.

Σου αρέσει η άνεση και πρακτικότητα τόσο στη ζωή όσο και στο εσώρουχο- κατάλληλο σε περίπτωση που σου έρθει απρόσμενα περίοδος.

 

Κοφτό μποξεράκι

skafto eswroucho

Φτάνω στα κοφτά μποξεράκια που είναι από τις αγαπημένες μου επιλογές.

Είναι βολικά, μπορείς να τα φοράς το καλοκαίρι αντί για πυτζάμα και είναι τέλεια με φορέματα που είναι πιο αεράτα-σου επιτρέπουν να κάθεσαι πιο βολικά.

Η επιλογή αυτού του εσώρουχο δείχνει χαρακτήρα πρακτικό, δημιουργικό και ευχάριστο. Μεταξύ μας είναι και από τα αγαπημένα εσώρουχα των αντρών!

Hipster

hipster

Τα hipster εσώρουχα είναι η επιλογή όσων γυναικών φοράνε πιο φαρδιά παντελόνια, τύπου boyfriend jeans. Μια επιλογή που δηλώνει την αγάπη για την άνεση, την απλότητα, την ηρεμία.

Αν είναι στις επιλογές σου, τότε μάλλον είσαι πιο κλειστός χαρακτήρας και δε θέλεις και πολύ πολύ να προκαλείς.

Μποξεράκι

boxeraki

Ιδανικά για την γυμναστική, για την καθημερινότητα και για τον ύπνο. Μιλάμε για χαρακτήρα εξωστρεφή, με πολλή ενέργεια και διάθεση.

Δε λέει όχι για οποιαδήποτε δραστηριότητα υπάρχει έξω από το σπίτι και του αρέσει πάρα πολύ να βρίσκεται μαζί με κόσμο και να διασκεδάζει.

Σλιπάκι

klasiko slipaki

Και προχωρώ στο σλιπάκι. Μια διαχρονική επιλογή και σίγουρα υπάρχει κάπου στο συρτάρι σου ένα, ακόμα και αν δεν τα προτιμάς.

Οι γυναίκες που προτιμούν τα σλιπάκια, προτιμούν γενικότερα και στη ζωή τους την άνεση, την ηρεμία και γενικά όποιες καταστάσεις πανικού και να προκύψουν, τις αντιμετωπίζουν με ψυχραιμία.

Ψιλόμεσο (Ρετρό)

psilomeso eswroucho

Το ψιλόμεσο εσώρουχο- κατά κόσμον ρετρό- είναι μια επιλογή που θα την κάνουν οι γυναίκες που λατρεύουν να πειραματίζονται,

να δοκιμάζουν κάτι διαφορετικό και λατρεύουν πράγματα που έχουν μια vintage  νότα. Δεν θα τις νοιάξει για το τι έχουν να πουν οι άλλοι για εκείνες και γενικά ζουν μέσα στην ελευθερία.

 
 
Published in Bella Vita

Έχεις βγει με την παλιοπαρέα, η ώρα περνά, το ένα ποτό φέρνει το άλλο, το δεύτερο γίνεται τρίτο, το τρίτο τέταρτο και πάει λέγοντας. Κι εκεί βρε αδελφέ, που έχει ανέβει η διάθεση στο ζενίθ και έχεις φτάσει στο τσακίρ κέφι, ή μάλλον έχεις παραφτάσει, παίρνεις τη γενναία απόφαση να ανοίξεις το στόμα σου και να πεις σε όσους βρίσκονται εκεί τριγύρω, και μη (τα γνώριμα μεθυσμένα μηνύματα), ό,τι αισθάνεσαι κι ό,τι σου κατατρώει την ψυχούλα.

Είναι όμως έτσι;

Λες αυτά που σκέφτεσαι στ' αλήθεια, ή το αλκοόλ σε έβαλε να πεις πράγματα που νηφάλιος/α ούτε καν θα σκεφτόσουν; Μήπως λοιπόν, δεν έγινες γενναίος, αλλά αυτός/ή που θα χτυπά το κεφάλι του/της για τη μέθη της προηγουμένης βραδιάς ;

Το κατά πόσο συνδέονται το μεθύσι κι η αλήθεια σηκώνει μεγάλη συζήτηση (κι αμφισβήτηση), γι' αυτό πολλές φορές ακόμη κι ο ίδιος ο παραλήπτης ενός μεθυσμένου μηνύματος αναρωτιέται πολύ σωστά «Μου λέει αλήθεια ή της Χαλιμάς τα παραμύθια;».

Ας δούμε όμως τις φάσεις που περνάει κανείς από το σημείο που θα τον «χτυπήσει» το ποτό, μέχρι το σημείο που θα ειπωθούν αυτές οι μεγάλες «αλήθειες»:

Φάση 1η: Πίνω δυο-τρία ποτηράκια, έτσι για το... θάρρος

Το πρώτο (και πιο ανώδυνο) στάδιο του hangover σου και η αρχή του τέλους σου. Είναι εκεί που ξέρεις ότι έχεις αρχίσει να ζαλίζεσαι, πράγμα που το κάνεις εσκεμμένα, για να βγάλεις από μέσα σου έναν πιο γενναίο εαυτό, εκείνον τον σούπερ ήρωα που κρύβεις καλά κρυμμένο. Στο στάδιο αυτό λοιπόν, έχεις επίγνωση του τι γίνεται, είσαι σε θέση να καταλάβεις και τι λες και τι γράφεις, αφού στην ουσία είσαι ακόμα νηφάλιος/α. Άρα, πρώτα ποτά και αλήθεια πάνε μαζί και ο ακροατής σου δε χρειάζεται να αμφιβάλλει για τα λεγόμενά σου. Ωστόσο, μην το παρακάνεις, γιατί έπονται χειρότερα.

Φάση 2η: «Όλα καλά παιδιά, το ελέγχω!»

Μαντέψτε ποιος λέει ψέματα, παιδιά! Ποιον νομίζεις ότι κοροϊδεύεις, φίλε/η μου; Τον εαυτό σου πάντως, σίγουρα. Όχι μόνο δεν το ελέγχεις στη φάση αυτή, αλλά προσπαθείς να πείσεις για το αντίθετο (πέρα από εσένα τον ίδιο/την ίδια) και τους γύρω σου. Ωστόσο, είναι η στιγμή που οι πρώτες ασυναρτησίες βγαίνουν από το στόμα σου, οπότε μην το παλεύεις και πολύ να το κρύψεις, κομματάκι δύσκολο.

Η αλήθεια με το ψέμα κάπως μπερδεύονται σ' αυτήν τη φάση κι εσύ το εκμεταλλεύεσαι για να επιτύχεις τους πονηρούς σου σκοπούς (άμα είσαι και παραμυθάς...) ή για να γίνεις το επίκεντρο της παρέας και να κερδίσεις την προσοχή. Είτε ισχύει η πρώτη περίπτωση είτε η δεύτερη, το μόνο σίγουρο είναι πως ένας Πινόκιο γεννιέται.

Φάση 3η: Μια φορά και έναν καιρό...

Γλυκό μου party animal, δεν έχεις πιει απλά παραπάνω, έχεις ρουφήξει το Βόσπορο ολόκληρο. Τώρα πια έχεις φτάσει στην ύψιστη χαλάρωση και είσαι ικανός/η να πεις το οτιδήποτε. Πλέον μιλάει καθαρά και μόνο το ποτό, το οποίο σε ωθεί σε πράγματα που ο ξεμέθυστος εαυτός σου θα ντρεπόταν ή θα αρνούνταν κατηγορηματικά, να ξεστομίσει.

Κάπως έτσι λοιπόν, τα παραμύθια ξεκινάνε και το πρωί σε βρίσκει με τύψεις και με την σκέψη «Πώς το είπα εγώ αυτό;» (αν βέβαια το θυμάσαι) να μη σε αφήνει σε ησυχία, αναγκάζοντάς σε να πεις το βαρύ για τον εγωισμό, συγγνώμη, με συνοδεία τη φράση «δίκοπο μαχαίρι»: «Δεν το εννοούσα, είχα πιει πολύ». Και με το κεφάλι καζάνι από την κραιπάλη και τις τάσεις εμετού να μη σ' αφήνουν να αγιάσεις, δώσε τώρα εξηγήσεις για τα γλυκόλογα στο Μαράκι, που της άναψες φωτιές, ή για το «Κώστα σ' αγαπώ» στον πρώην που δε σε έχει ξεπεράσει, αναζωπυρώνοντας το πάθος που προσπαθούσε να κοιμίσει. Εδώ σε θέλω!

Ποιο είναι λοιπόν, το ηθικό δίδαγμα;

«Οίνος ευφραίνει καρδίαν» λένε, αλλά εγώ θα προτιμήσω το «παν μέτρον άριστον», γιατί το κακό δεν αργεί να έρθει και ο Ορέστης Μακρής που κρύβεις μέσα σου μπορεί να κάνει την εμφάνισή του. Όμως, αυτοί που σε ακούν, αλλά κυρίως αυτοί που πληγώνονται από το ψέμα της μιας βραδιάς και ζουν με την ελπίδα, δεν φταίνε σε τίποτα να πληρώσουν συναισθηματικά το δικό σου στιγμιαίο λάθος.

Άλλωστε, έτσι θα γλιτώσεις και εσύ από πολύ άβολες καταστάσεις και η μύτη σου δε θα μεγαλώσει!

Published in Bella Vita

Ένας μαθητής έκανε το λάθος να χλευάσει τον Γάλλο πρόεδρο και τώρα το φυσάει και δεν κρυώνει.

Το περιστατικό έλαβε χώρα τη Δευτέρα όπου οι Γάλλοι γιόρτασαν την 18η Ιουνίου του 1940, όταν εν μέσω εορτασμών ο μαθητής αποκάλεσε τον Εμανουέλ Μακρόν με το μικρό του όνομα.

Ο πρόεδρος της Γαλλίας δεν το άφησε ασχολίαστο και μάλιστα του την είπε τόσο άσχημα που ο εν λόγω μαθητής θα το θυμάται μια ζωή. Αφήστε, δε, που το βίντεο με τον Εμανουέλ να του δίνει ένα αυστηρό μάθημα έχει κάνει τον γύρο του διαδικτύου.

Ειδικότερα, όταν ο Εμανουέλ Μακρόν πλησίασε μια ομάδα μαθητών για να τους χαιρετήσει, ένας από αυτούς άρχισε να τραγουδάει τη Διεθνή και είπε: «Είσαι καλά, Μανιού;».

Έξαλλος ο Μακρόν απάντησε: «Οχι, αυτό δεν γίνεται, όχι, όχι, όχι, όχι».

Ο μαθητής αμήχανος ζήτησε συγγνώμη, αλλά ο Γάλλος πρόεδρος συνέχισε λέγοντας:

«Είσαι εδώ σε έναν επίσημο εορτασμό, πρέπει να συμπεριφέρεσαι όπως πρέπει. Επομένως μπορεί γενικά να φέρεσαι σαν βλάκας, αλλά σήμερα είναι η μέρα της Μασσαλιώτιδας, και επομένως πρέπει να με αποκαλείς «Κύριε Πρόεδρε της Δημοκρατίας» ή «Κύριε». Εντάξει; Αντε», είπε σε έντονο ύφος.

«Και πρέπει να μάθεις να κάνεις τα πράγματα με τη σωστή σειρά. Τη μέρα που θα θέλεις να κάνεις επανάσταση θα πρέπει πρώτα να έχεις πτυχίο και δουλειά, να τρέφεσαι μόνος σου, εντάξει; Τότε να πας να δώσεις μαθήματα και σε άλλους», είπε μπροστά στην κάμερα του LCI, ενώ συνέχισε να χαιρετά τους δεκάδες άλλους νέους που ήρθαν να τον συναντήσουν.

Ανεξάρτητα πάντως με την πολιτική της εκάστοτε χώρας, πρέπει να υπάρχει σεβασμός προς τα πρόσωπα που ο ίδιος κόσμος επέλεξε να βρίσκονται σε αυτές τις θέσεις. 

Δείτε το βίντεο:

 

Published in Bella Vita

Οι περισσότεροι νέοι που έχουν φύγει στο εξωτερικό για σπουδές ή εργασία, δεν επιθυμούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Και για να μιλήσουμε με αριθμούς, 4 στους 10 είναι εκείνοι που προτιμούν να είναι μακριά από την χώρα τους και την οικογένειά τους για ένα καλύτερο μέλλον.

Για τέταρτη συνεχή χρονιά, η εταιρεία ICAP χαρτογράφησε όλους εκείνους τους Έλληνες που αναζητούν ένα καλύτερο αύριο στο εξωτερικό και όπως φαίνεται από τις απαντήσεις των 1.068 Ελλήνων εργαζομένων σε 61 χώρες, η πλειοψηφία τους είναι εξαιρετικά μορφωμένοι (53% κάτοχοι μεταπτυχιακού, 20% πτυχιούχοι και 8% διδάκτορες), ενώ ως βαρικότερες αιτίες που αποχωρούν από εδώ είναι σαφέστατα η οικονομική κρίση και η αβεβαιότητα που συνεπάγεται (36%) , αλλά και η έλλειψη αξιοκρατίας (44%).

Πρωτιά στη μετανάστευση έχουν οι άντρες με ποσοστό 64%, ενώ σε επίπεδο ηλικίας:

  • το 31% είναι άνω των 41 ετών
  • το 19% είναι από 36 έως 40 ετών
  • το 25% είναι από 31 έως 35 ετών,
  • το 19%  είναι επίσης από 26 έως 30 ετών
  • το 6% είναι από 18 έως 25 ετώ

Οι μισοί από τους συμμετέχοντες στην έρευνα είναι ανύπαντροι, ένα 16% παντρεμένοι και ένα 29% έχει και παιδιά.

Επίσης, από όσους συμμετείχαν στην έρευνα του 2017, μόλις το 13% επέστρεψε στην Ελλάδα και αυτό κυρίως για να φροντίσει τους ηλικιωμένους γονείς του ή να δημιουργήσει οικογένεια σε ελληνικό περιβάλλον.

Παράλληλα, 1 στους 2 δίνει ως πιθανό κίνητρο επιστροφής στην πατρίδα το καλύτερο επίπεδο αποδοχών από αυτό που έχουν στο εξωτερικό και ακολουθούν ως απαντήσεις το εύκρατο κλίμα, η βελτίωση της οικονομίας και η αναγνώριση της εργασιακής εμπειρίας του εξωτερικού.

Οι περισσότεροι εργάζονται ως υπάλληλοι (43%) αλλά υπάρχει και ένα 23% που είναι πλέον προϊστάμενοι, 10% ανώτατα στελέχη και 10% διευθυντές με ένα 13% να έχει αποδοχές πάνω από 100.000 ευρώ το χρόνο. Οι κυριότεροι κλάδοι όπου απασχολούνται είναι η πληροφορική, ο κατασκευαστικός/ενεργειακός και ο τραπεζοασφαλιστικός. Ακολουθούν εκπαίδευση και υπηρεσίες υγείας.

Ο Γενικός Διευθυντής του Συνδέσμου Επιχειρήσεων και Βιομηχανιών, Άκης Σκέρτσος, σχολίασε ότι η εξίσωση απλά δε βγαίνει όσο συνεχίζουμε να έχουμε αναιμικούς ρυθμούς ανάπτυξης και να συντηρούμε ένα εχθρικό περιβάλλον προς τους νέους και τις επιχειρήσεις με αναξιοκρατία, κακούς θεσμούς, αναποτελεσματική παιδεία και υψηλούς φόρους στην παραγωγή και την εργασία.

Πιο συγκεκριμένα, δήλωσε:

Στο μείζον θέμα του brain drain είναι προτιμότερο να μιλάμε με συγκεκριμένα παραδείγματα που αναδεικνύουν τους πρακτικούς λόγους που διώχνουν από τη χώρα μας τα καλύτερα μυαλά που διαθέτουμε. Αναφέρομαι φυσικά στην υπερφορολόγηση της εργασίας. Αν συγκρίνουμε λοιπόν έναν μισθωτό με μηνιαίο καθαρό εισόδημα ~1730 ευρώ/μήνα στην Ελλάδα και την Κύπρο, θα διαπιστώσουμε ότι οι φόροι και οι εισφορές που αποδίδει στο Κυπριακό κράτος αποτελούν μόλις το 14% του μικτού μισθού του ενώ στο Ελληνικό το 45%! Ο ίδιος εργαζόμενος «κοστίζει» δηλαδή σε μια Κυπριακή επιχείρηση 24.157 ευρώ ετησίως, ενώ σε μια Ελληνική επιχείρηση 37.518 ευρώ. Συνεπώς έχουμε τέσσερα "κρατούμενα" για τους φίλους Κύπριους: καλύτερα αμειβόμενους εργαζόμενους, πιο ανταγωνιστικές επιχειρήσεις, πιο ανταποδοτικές δημόσιες υπηρεσίες και ένα συνολικά πιο ελκυστικό κράτος για ξένες και εγχώριες επενδύσεις. Η μείωση της υπερφορολόγησης της εργασίας ώστε να υπάρξει αύξηση του διαθέσιμου εισοδήματος και βελτίωση της ανταγωνιστικότητας των Ελληνικών επιχειρήσεων, αποτελεί μείζονα προτεραιότητα για περισσότερες επενδύσεις, νέες θέσεις απασχόλησης και επαναπατρισμό των άξιων Ελλήνων και Ελληνίδων που έχουν εγκαταλείψει τη χώρα μας στα δύσκολα χρόνια της κρίσης.

Published in Bella Vita
Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2018 06:48

Όχι άλλο βρίσιμο!

Έχουμε ένα κοινό χαρακτηριστικό ως λαός –ίσως και γενικότερα ως άνθρωποι- είναι η αρέσκειά μας στις ταμπέλες. Γεγονός λογικό, εάν αναλογιστούμε τη χρησιμότητα τους στη ζωή μας. Οι ταμπέλες έχουν την εξόχως σημαντική ιδιότητα να μας οδηγούν κάπου. Σε ένα δρόμο, ένα σπίτι, ένα συμπέρασμα.

Ωπ, στοπ εδώ.

Αν σε προ(σ)καλέσω να κάνεις μία γύρα στο διαδίκτυο και να ρίξεις μία ματιά στα κείμενα γνώμης που κυκλοφορούν διάσπαρτα σε αυτό, τότε βάζω στοίχημα ότι ακόμα και αδιάφορα αν σου περάσουν τα λεγόμενά τους, ένα είναι σίγουρο: Ότι αυτά, θα «φορούν» σε κάποιον ή κάτι μία ταμπέλα. Ευγενικά και έμμεσα ή επιθετικά και άμεσα. Δεν παίζει ιδιαίτερο ρόλο.

Γιατί το θέμα, δεν είναι το πώς αλλά το σε ποια βάση το κάνουν.

Για παράδειγμα σήμερα, που έχω σκοπό να «τιμήσω» την κάστα των παραπάνω γραφιάδων (δεν διαθέτουν όλοι την εν λόγω ιδιότητα, στο ίντερνετ είμαστε) δεν θα το κάνω με κακή πρόθεση αλλά με καλή. Γιατί πραγματικά, θα ήθελα υπερβολικά πολύ να σβήσω κάθε γράμμα από την ταμπέλα για την οποία σκοπεύω να σου μιλήσω.

Την ταμπέλα των «βρωμόστομων» γυναικών. Εκτός ερωτικής ζώνης –σε προλαβαίνω.

 

Έχω την ανάγκη να μιλήσω για αυτές (και σε αυτές) τις γυναίκες που πιο εύκολα βρίζουν, παρά μιλούν. Που αποκαλούν η μία την άλλη (!) μαλάκα. Και που τα μπινελίκια που ρίχνουν καθημερινώς είναι περισσότερο από εκείνα που σερβίρονται σε ένα τραπέζι 8 ατόμων για να συνοδεύσουν το τσίπουρο.

Ειλικρινά, αν υπάρχει ένας τύπος γυναίκας (να τη, η ταμπέλα) που δεν καταλαβαίνω τότε αυτός είναι ο παραπάνω. Δεν βρίσκω τον παραμικρό λόγο και την κυρίως την παραμικρή γοητεία σε μία γυναίκα που απευθύνεται σε κάποιον αποκαλώντας τον μαλάκα. Πολλώ δε μάλλον, εάν αυτός ο κάποιος είναι θηλυκού γένους. Και παρότι τη σεμνοτυφία δεν τη βλέπω ούτε με κιάλια όπερας, πρέπει να παραδεχτώ ότι ακόμα και στο παρόν κείμενο που μιλάει για βρισιές, μου φαίνεται άκομψο να χρησιμοποιώ τη συγκεκριμένη λέξη.

Θεωρώ ότι σε κάποιο σημείο έχουμε μπερδέψει την ερμηνεία του όρου «ισότητα». Θυμάμαι μία φορά μία κοπέλα στην παρέα της οποίας –χωρίς υπερβολή- οι τρεις στις πέντε λέξεις της, ήταν βρισιές. Μιλούσε τόσο άσχημα, που πραγματικά, αισθάνθηκα άσχημα. Δεν καταλάβαινα γιατί το κάνει. Ούτε και τώρα δηλαδή το καταλαβαίνω. Αν ρωτούσα τον παππού Φρόιντ, ίσως μου μιλούσε για την πατρική φιγούρα στο σπίτι. Αν δε ρωτούσα τη Μαλβίνα Κάραλη, ίσως μου εξηγούσε ότι πρόκειται για μία επίδειξη ισχύος.

Δεν ξέρω. Όσες φορές το έχω συζητήσει με την αισθητική μου πάντως, έχουμε αμφότερες καταλήξει στο συμπέρασμα ότι είναι υπερβολικά άσχημο ως θέαμα.

Πιστεύω ότι ως μοντέρνα κοινωνία, κάπου χαθήκαμε στη μετάφραση του όρου «ισότητα». Κάπου μπερδευτήκαμε. Κάποιος ή κάποια μας έβαλε ως φύλα σε έναν αγώνα συνεχούς ανταγωνισμού. Σε μια διαρκή αναμέτρηση.

- Αφού ο άντρας μπορεί να πάει με δέκα γυναίκες σε ένα βράδυ και να τον πούνε και μάγκα, γιατί να μην μπορώ να το κάνω και εγώ;

- Αφού ο άντρας μπορεί να βρίζει και να το βρίσκουν όλοι φυσιολογικό, γιατί να μην το κάνω και εγώ;

Ε, δεν πάει έτσι όμως. Άλλο ισότητα, άλλο βλακεία. Οι γυναίκες υπέστησαν μεγάλη καταπίεση από τις ανδροκρατούμενες κοινωνίες και έδωσαν μεγάλες μάχες για να καταλήξουν να «μιμούνται» τους δυνάστες τους. Σόρι για το τελευταίο σιμοντεμποβουαρικό αλλά, αλήθεια μου φαίνεται υπερβολικά άδικο να έχουμε πετύχει ως φύλο τόσα πολλά και να τα υποβιβάζουμε μιμούμενες συνήθειες όχι απλώς αντρικές, αλλά και κακές αντρικές.

Εμένα προσωπικά ούτε καν οι άντρες που βρίζουν δεν με ελκύουν. Γενικότερα, θεωρώ ότι οι βωμολοχίες δεν αποδεικνύουν τίποτα περισσότερο από κακή ανατροφή και έλλειψη ορθών επιχειρημάτων. Και διόρθωσέ με αν κάνω λάθος.

Πάρε ως παράδειγμα έναν οποιονδήποτε τσακωμό. Όταν κατά τη διάρκεια αυτού το μόνο που συμβαίνει είναι η αναπαραγωγή όλων των επιθέτων που ξεκινούν από π ή γ τότε, αλήθεια, μόλις τα πνεύματα κατευναστούν, τι έχεις πάρει από όλο αυτό; Τίποτα. Απολύτως. Μη σου πω έχεις χάσει. Τους τρόπους σου.

 

Για να επιστρέψω ωστόσο στο θέμα γυναίκα και βρίσιμο, για μένα μία γυναίκα που βρίζει δεν ξέρει πώς να χρησιμοποιεί το στόμα της. Τέλος συζήτησης.

Κάποιες εξαιρετικά κακές συγκυρίες μας έχουν οδηγήσει στην παρερμηνεία της ισότητας με την ισοπέδωση. Πρόκειται όμως για δύο εντελώς διαφορετικές έννοιες. Και ξέρεις γιατί; Γιατί αν φτάσει στο σημείο ένας άντρας να έλκεται από μία γυναίκα που μιλά σαν λιμενεργάτης (και δεν το λέω ρατσιστικά προς το επάγγελμα) τότε, κάπου ως γυναίκες το έχουμε χάσει το παιχνίδι. Γιατί αντί να ανοίγουμε την δική μας πορεία, ακολουθούμε την αντίστοιχη των άλλων. Ίσως το τελευταίο, να πηγαίνει γάντι και σε μερικές άλλες «ταμπέλες», τις οποίες επιφυλάσσομαι να συζητήσουμε εν καιρώ.

 

 

Published in Απόψεις

Υλικά:

8 φέτες μπέικον
1 1/2 κ. σούπας καλαμποκάλευρο
1 έτοιμη ζύμη για πίτσα
1 1/2 κ. σούπας ελαιόλαδο
2 σκελίδες σκόρδο λιωμένες
230 gr μοτσαρέλα σε λεπτές φέτες
3 φρέσκα κρεμμυδάκια ψιλοκομμένα
3 μεγάλα αυγά
αλάτι, πιπέρι
2 κ. σούπας μαϊντανός ψιλοκομμένος
1/4 κ. γλυκού μπούκοβο



Εκτέλεση:

Προθέρμανε το φούρνο στους 220 βαθμούς και άλειψε με λίγο λάδι ένα ταψί.

Ζέστανε ένα μεγάλο τηγάνι σε μέτρια φωτιά και πρόσθεσε το μπέικον να ψηθεί για περίπου τέσσερα λεπτά.

Αφαίρεσε το μπέικον από το τηγάνι και άφησέ το σε απορροφητικό χαρτί να στραγγίξει.

Πασπάλισε με το καλαμποκάλευρο μια επιφάνεια και άνοιξε τη ζύμη σε στρογγυλό σχήμα με διάμετρο 30 cm.

Μετάφερε τη ζύμη στο ταψί και άλειψέ τη με το λάδι.

Πασπάλισε τη ζύμη με το σκόρδο και άπλωσε από πάνω τη μοτσαρέλα, το μπέικον και το φρέσκο κρεμμυδάκι.

Ψήσε στο φούρνο για περίπου 12 λεπτά, αφαίρεσε το ταψί από το φούρνο και πρόσθεσε προσεκτικά τα τρία αυγά, σαν να είναι “μάτια”.

Ξαναβάλε το ταψί στο φούρνο και ψήσε για επιπλέον 10 λεπτά.

Σέρβιρε όσο είναι ζεστή πασπαλίζοντας με τον μαϊντανό και το μπούκοβο.

Published in Bella Vita

Υλικά

Για 6-8 άτομα


1 φλιτζάνι του τσαγιού αμυγδαλόψιχα
χυμός από ένα λεμόνι
1 κλωνάρι αρμπαρόριζα
2 κιλά κεράσια
2 κιλά ζάχαρη




Εκτέλεση

Αφαιρούμε τα κουκούτσια με το ειδικό εργαλείο μέσα στην κατσαρόλα που θα φτιάξουμε το γλυκό, για να πέφτουν οι χυμοί του μέσα.

Βάζουμε στην κατσαρόλα εναλλάξ στρώσεις κερασιών και ζάχαρης.
Τα αφήνουμε έτσι σκεπασμένα για 5 ώρες.

Βάζουμε την κατσαρόλα στην υψηλότερη θερμοκρασία και μόλις πάρει μια βράση, προσθέτουμε την αμυγδαλόψιχα και την αρμπαρόριζα.

Το γλυκό θα αρχίσει να αφρίζει. Δεν το ξαφρίζουμε, απλά ανακατεύουμε. Ο αφρός θα "πέσει" σε λίγο.

Από την ώρα που θα αρχίσει το βράσιμο μετράμε 7 λεπτά ανακατεύοντας συνεχώς.
Όταν περάσουν τα 7 λεπτά, σβήνουμε το μάτι της κουζίνας και ρίχνουμε τον χυμό λεμόνι, και αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει πάνω στο μάτι.

Όταν κρυώσει γεμίζουμε αποστειρωμένα βαζάκι

Published in Bella Vita