Items filtered by date: Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018 - Radio 0211

Δε μένει απαρατήρητος όταν μπαίνει σε μια καφετέρια. Καταλαβαίνεις ότι ξεχωρίζει απ’ το πλήθος ανδρικού πληθυσμού. Ο αέρας που έχει, η αύρα που βγάζει ή καλύτερα η δυναμική του είναι που αντιλαμβάνεσαι και τον κάνει γοητευτικό στα μάτια σου. Τον καταλαβαίνεις απ’ τον τρόπο που μιλάει, αν κι ακόμα καλύτερα, για το τι μιλάει. Πώς τοποθετείται σε έναν χώρο χωρίς αυτός να τον υποσκιάζει. Το αντίθετο, μάλιστα, συμβαίνει.

 

Άνδρες πέρασαν και θα περάσουν πολλοί απ’ τον κόσμο αυτόν. Ο ρόλος τους δεν έχει αλλάξει ανά τους αιώνες, παρά μόνο έχει προσαρμοστεί, τσαλακωθεί, επαναπροσδιοριστεί για να ικανοποιήσει τις εκάστοτε ανάγκες που απαιτεί η κοινωνία. Ο άντρας του σήμερα είναι ο ίδιος με αυτόν που εμπνεύστηκε ο Διονύσιος Σολωμός κι έγραψε τον «Ύμνο εις την Ελευθερία», ο ίδιος με αυτόν που είναι χαραγμένος στο μαρμάρινο επιτύμβιο για τους πεσόντες στη μάχη των Θερμοπυλών, είναι ο ίδιος, ακριβώς ο ίδιος με τον άνδρα στο κενοτάφιο του «Αγνώστου στρατιώτη» που κοσμεί την πρόσοψη της Βουλής των Ελλήνων.

Και δικαίως θα μου πεις, ότι όλα τα δεινά, οι πόλεμοι, οι καταστροφές κι όλα τα άσχημα που μας περικλείουν τη ζωή, άνδρες τα δημιούργησαν. Θα σου απαντήσω: Όχι. Όχι, σίγουρα αυτοί δεν ήταν άνδρες. Αυτοί είναι τέρατα της φύσης. Και τι κάνει κάποιον άνδρα; Τι σημαίνει, στην τελική, άνδρας;

Άνδρας πρέπει να σημαίνει ηθική. Οι πράξεις του δεν πρέπει να γίνονται προκειμένου να αποκτήσει κάτι. Πρέπει να τις κάνει γιατί αναγνωρίζει ότι αυτό είναι καθήκον του, η ορθή πράξη για όποιον βρίσκεται στην ίδια περίσταση με αυτόν. Άνδρας –και δε στέκει ετυμολογικά, αλλά θα μπορούσε– είναι σύνθετη λέξη και παράγεται απ’ το «αν + δρας». Αν δρας, είσαι άνδρας. Η απραξία κι η ουδετερότητα δεν έφεραν σχεδόν ποτέ κάποιο αποτέλεσμα.

Ένας άνδρας πρέπει να δημιουργεί, ακόμα και να οδηγεί τα γεγονότα κι όχι να είναι έρμαιο αυτών. Άνδρας είναι εκείνος που όταν σου μιλάει σε κοιτάει στα μάτια. Το βλέμμα του είναι καθαρό, διαφανές, βλέπεις μέσα του να καθρεφτίζονται όσα πιστεύει κι όσα εννοεί. Γνώριμο πάνω του είναι ο λόγος του, που τον μοιράζει έξυπνα κι υπεύθυνα και τον κρατάει με αξιοπιστία. Θα δεις ότι έχει θάρρος. Δε θα κωλώσει να βρεθεί αντιμέτωπος με κάθε φύσεως δυσκολία. Όποια απόφαση και να λάβει, θα επωμιστεί τις ευθύνες του, δε θα τρέξει μακριά τους. Οι αποφάσεις του κι οι συνέπειές τους πάνε πακέτο. Η ταυτότητά τους έχουν αίσθημα δικαιοσύνης.

Δε φοβάται αντιπάλους ή εχθρούς. Μοναδικός του αντίπαλος κι εχθρός είναι ο εαυτός του. Με αυτόν παλεύει καθημερινά για να τον μάθει, να τον αναλύσει, να τον ξεπεράσει. Γιατί μέσα από αυτή την υπέρβαση που έχει παντρευτεί για το υπόλοιπο της ζωής του, θα καταφέρει να γίνει καλύτερος άνδρας απέναντι στην κοινωνία, στη γυναίκα του, στο παιδί του, σε εσένα.

Αν μη τι άλλο, ένας άντρας δεν είναι μηχανή. Πρώτα από όλα είναι άνθρωπος. Κι ένας άνθρωπος γεμάτος συναισθήματα. Μην ακούσω ξανά ότι οι άνδρες πρέπει να κρατάνε τα συναισθήματά τους κλεισμένα μέσα τους. Τι πιο ανθρώπινο απ’ το να τα μοιράζεσαι.

Άνδρας δεν είναι αυτός που έχει κάνει σεξ με άπειρες γυναίκες ούτε αυτός που οδηγεί ακριβό αμάξι. Τα μπράτσα και τα πουκάμισα δε λένε κάτι. Είναι η ηθική κι οι αρχές που τον διέπουν, το όραμά του χτισμένο με συναισθήματα, αγάπη, αντρειοσύνη, επανάσταση, ηθική, δίνοντας αυτό που μόνο πραγματικά κατέχει. Τον εαυτό του.

Άνδρας είναι εκείνος που μοιράζει σε μια γυναίκα τα συναισθήματά του, στοργή κι αγάπη. Παρέχει ασφάλεια σε εκείνη για ένα μέλλον όπου κάθε δυσκολία θα την αντιμετωπίζει για εκείνη. Πρέπει να διαφυλάξει ότι δε θα λείψει τίποτα απ’ τη ζωή τους. Και θα μου πεις: «Δεν μπορεί να το κάνει κι αυτό μια γυναίκα;». Φυσικά και μπορεί, αλλά δεν είναι κόντρα οι σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών, αλλά συνεργασία.

Ο άνδρας δεν μπορεί να φέρει στο κόσμο ένα παιδί ούτε να παράγει γάλα για να το ταΐσει. Αυτό που μπορεί να κάνει, όμως, σε μια τέτοια περίσταση είναι να φροντίσει να μη λείψει τίποτα στην οικογένειά του και να είναι στήριγμά της, σε εκείνη και στη γαλούχηση του παιδιού, συναισθηματικά και σωματικά.

Είναι εκείνος που σε έναν κόσμο που φτιάχνεται χωρίς συναισθήματα εκτός απ’ το φόβο και την οργή, σε έναν κόσμο άδηλο που του λένε όλοι «δεν μπορείς», «δεν αξίζει να προσπαθήσεις», «δεν είναι στα καθήκοντά σου», «δεν είσαι αρκετός», πατάει πόδι με αυταπάρνηση και κάνει τα ανέφικτα, εφικτά. Τα αβέβαια, τα μετατρέπει σε επιτυχία και σίγουρη νίκη.

Και τίποτα να μην καταφέρει, ξέρει ότι θα έχει κάνει κάθε υπέρβαση που περνάει απ’ το χέρι του. Δεν κάνει δεύτερη φορά το ίδιο λάθος. Μαθαίνει από αυτά και τα μετατρέπει εφαλτήριο να κάτι καλύτερο. Κι όπως λέει ο φίλος μου ο Αλέξης: το τρις εξαμαρτείν, ουκ ανδρός καν.

Εσύ που το διαβάζεις το άρθρο αυτό τώρα, έχεις την υποχρέωση να γίνεις τέτοιος άνδρας. Εσύ που είσαι γυναίκα, τέτοιον άνδρα πρέπει να έχεις δίπλα στη ζωή σου. Εσύ που είσαι μάνα και εσύ που θα γίνεις μια ημέρα, έχεις την υποχρέωση στην κοινωνία να πλάσεις έναν τέτοιον άνδρα. Για όλα τα παραπάνω και πολλά άλλα ακόμη. Άνδρες πέρασαν πολλοί από αυτόν τον κόσμο, ως άνδρες έζησαν λίγοι.

Published in Απόψεις

Χαρακτήρισα τον υπουργό Εξωτερικών (θεωρητικά της Ελλάδας αλλά στην πραγματικότητα των Σκοπίων) Κοτζιά ως ανόητο. Για κάποιες στιγμές η έμφυτη ευγένεια που λίγο πολύ είναι πολλές φορές φραγμός για πολλούς χοντρούς χαρακτηρισμούς που θέλουμε να ξεστομίσουμε, με έκανε να σκεφτώ να ανακαλέσω. Εκείνη τη στιγμή διάβασα όμως μια δήλωσή του: "Για ποιο λόγο ήρθαν στο Πισωδέρι όλοι αυτοί"; (που διαμαρτύρονταν για την επαίσχυντη συμφωνία). Ε, λοιπόν ο χαρακτηρισμός ανόητος είναι πολύ λίγος!! Πόση έλλειψη συναίσθησης της πραγματικότητας, πόσα κιλά βλακείας μπορεί να κουβαλάει κάποιος για να το πει αυτό; Αλλά, το είπα και άλλη φορά: δεν είναι ηλίθιοι! Είναι ΠΡΟΔΟΤΕΣ!! Και ο Κοτζιάς ρώτησε λοιπόν όπως ο Ιούδας που σφύριζε κλέφτικα ενώ ήδη ήταν γνωστή η πράξη του. Τουλάχιστον εκείνος είχε την εντιμότητα να κρεμαστεί.

Πόσο πιο προδότες λοιπόν; Οι βουλευτές της συμπολίτευσης, Καμμένος & Παπαδοπούλου άφησαν την κυβέρνηση, μη μπορώντας άλλο να αντέξουν το βάρος της προδοσίας και του ξεπουλήματος της πατρίδας μας. Οι υπόλοιποι βουλευτές κοιτούν παγωμένοι και αμίλητοι, ιδίως εκείνοι που εκλέγονται στην Μακεδονία (την κανονική, όχι την μαϊμουδίσια). Κάποιοι ίσως νόμισαν πως στην εποχή των smartphones οι έννοιες προδοσία, τιμωρία, σύλληψη του προδότη, δίκη κλπ αποτελούν μόνο όρους σε λογοτεχνικά βιβλία ή κινηματογτραφικές ταινίες. Αμ δε! Καιρός να καταλάβουν πως ο πέλεκυς της Θείας Δικαιοσύνης μπορεί να πέφτει σπάνια, αλλά κάποια στιγμή πέφτει και διαλύει την ύβρι που συμβαίνει.

Ο Αλέξης Τσίπρας θα μείνει στην Ιστορία ως αυτό που πραγματικά είναι: ο πωλητής της πατρίδας μας: πούλησε όνομα, εθνικότητα, ιστορία χιλιάδων ετών, γλώσσα, το αίμα των προγόνων μας και το μέλλον των παιδιών μας. Έγραψα τη φράση: "αίμα των προγόνων μας" και θυμήθηκα αμέτρητα ονόματα κατοίκων της Μακεδονίας μας, οι οποίοι εκτελέστηκαν για ΑΥΤΑ που εμείς υπερασπιζόμαστε από τον μεγαλύτερο προδότη που πέρασε ποτέ από την πολιτική σκηνή.

Τα ΜΑΤ σήμερα έσπασαν στο ξύλο όσους πήγαν να διαμαρτυρηθούν στο Πισοδέρι. Μιας γυναίκας μάλιστα της έσπασαν το χέρι ενώ πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν. Μιλάμε για αρκετές χιλιάδες κόσμου, οι οποίοι πήγαν ειρηνικά να διαδηλώσουν την αντίθεσή τους στη συμφωνία. Συνάντησαν τα χημικά και τα γκλομπ της αστυνομίας. Όλη η περιοχή είχε αποκλειστεί, δείχνοντας πως όσα κάνει ο Τσίπρας δεν έχουν ΚΑΜΙΑ λαϊκή νομιμοποίηση! Η κυβέρνηση τρέμει τους Έλληνες! Είναι δυνατόν να φοβάται τον λαό ένας τόσο δημοφιλής ηγέτης όπως ο Αλέξης; Αν είναι δυνατόν! Η φιέστα της προδοσίας δεν έγινε ούτε στην Αθήνα, ούτε στη Θεσσαλονίκη αλλά σε ένα χωριό που έχει μεγάλη ιστορική σημασία: στο ίδιο χωριό το 1949 ο άλλος προδότης Ζαχαριάδης, Γ.Γ. του ΚΚΕ ανακήρυξε την αυτοδιάθεση των Μακεντόνσκι, των ΕΧΘΡΩΝ δηλαδή της πατρίδας μας! Στο ίδιο χωριό ο Τσίπρας και ο Ζάεφ δηλώνουν σήμερα πως η συμφωνία δεν είναι τίποτε άλλο παρά η επιτυχία της ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ που ξεκίνησε 69 χρόνια πριν με σκοπό την απόσχιση ελληνικού εδάφους και προσάρτησή του στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία. Αυτό ζούμε σήμερα και τίποτε άλλο. Αρχίζουμε εμείς να νιώθουμε σαν Πρώην Ελληνική Δημοκρατία πλέον!!!!

Θέλω να πω και κάτι για τους υποστηρικτές αυτής της προδοσίας οι οποίοι ζουν εδώ, στο εξωτερικό. Μου πήρε κάποιο χρονικό διάστημα αλλά κατάλαβα, με τον χειρότερο τρόπο είναι η αλήθεια, πως άλλο Έλληνας και άλλο ελληνόφωνος. Όσοι λοιπόν ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία καλό θα ήταν να μείνουν μακριά μου. Η προδοσία μυρίζει άσχημα ενώ εγώ συνήθισα τον καθάριο αέρα της πατρίδας μου.

"Μη λησμονήτε ποτέ το θάνατο του Παλληκαριού,(ενν.του Παύλου Μελά) αλλά προ πάντων μη λησμονήτε τη ζωή του, τον ενθουσιασμό του δηλαδή και τη δύναμη και την τόλμη, μη λησμονήτε και την ιδέα που για κείνη δούλεψε και υπόφερε, ούτε την πανώρια χώρα όπου εσκοτώθη, γιατί και η ιδέα εκείνη και η χώρα θέλουν πολλούς ακόμα Ήρωες." (ίων Δραγούμης για τον θάνατο του μεγαλύτερου Μακεδονομάχου Παύλου Μελά)

 

Published in Απόψεις