Items filtered by date: Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018 - Radio 0211

Είναι περίεργο, αλλά ναι. Όσοι έχουμε πατήσει τα πρώτα «άντα» αρχίζουμε να θυμόμαστε ξανά τα εφηβικά μας χόμπι. Σαν να έρχεται μαζί με το τρία μπροστά από την ηλικία και η επιθυμία να παλιμπαιδίσουμε λίγο, να ασχοληθούμε με παλιές αγάπες. Μπάλα, μπάσκετ, ρυθμικές, τένις, πιάνο, κολύμπι, χορό ή ακόμα και ηλεκτρονικά παιχνίδια.

 

Ναι, ηλεκτρονικά παιχνίδια. Δεν είναι και τόσο περίεργο να βλέπεις ένα τριαντάρη να αγοράζει ένα Playstation 4. Κι αν ακόμα σου φαίνεται περίεργο, ξανασκέψου το. Ίσως είναι η πρώτη του ευκαιρία να αγοράσει κάτι που ονειρευόταν τόσα χρόνια να αποκτήσει. Δεν ξέρεις ποτέ πόσο δύσκολα εφηβικά και μεταεφηβικά χρόνια πέρασε. Ίσως δεν κατάφερε ποτέ να αποκτήσει ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι. Την έχω κάνει τη συζήτηση με ένα φίλο μου, ο οποίος σταθερά αγόραζε ανά ένα δίμηνο παιχνίδια για τον υπολογιστή και αεροβόλα Nerf.  Και όταν τον ρώτησα «γιατί το κάνεις;» μου απάντησε αφοπλιστικά «γιατί τώρα μπορώ, βγάζω αρκετά ώστε να μπορώ να τα χαλάω εκεί που δεν τα χάλασα ποτέ όσο ήμουν μικρός».

Αλλά δεν είναι μόνο η επίφαση της χαμένης παιδικής ηλικίας που φταίει. Είναι κάτι πιο βαθύ. Μόλις πατάς την τέταρτη δεκαετία, αρχίζεις και έχεις ανάγκη από ηρεμία. Από χρόνο που τον επενδύεις σε στιγμές και δραστηριότητες που σε κάνουν να νιώθεις καλά, ήρεμος. Ανανεωμένος. Χρειάζεται κάποιος χρόνο ο οποίος δεν είναι απλά χαμένος. Αλλά δημιουργεί μέσα σου ευφορία. Ειδικά στις σημερινές εργασιακές καταστάσεις, όπου οι ώρες που περνάς στη δουλειά είναι στις περισσότερες περιπτώσεις εξοντωτικές.

Υπάρχει ανάγκη αμέσως μετά, ή έστω κάποια στιγμή μέσα στην εβδομάδα, για χρόνο χαλάρωσης και ευεξίας. Για να γεμίσεις τις μπαταρίες σου. Γιατί ακόμα και αν πάει κάποιος που γουστάρει το τζόκινγκ για προπόνηση και γυρίσει σωματικά εξουθενωμένος, η ψυχική του ενέργεια θα έχει αναπληρωθεί. Θα έχει γεμίσει δύναμη και θα έχει δώσει ευκαιρία στο μυαλό του να ξεφύγει.

Είναι μεγάλο θέμα να μπορεί κάποιος να βρίσκει διεξόδους από τα προβλήματα της καθημερινότητας. Να παίρνει αποστάσεις. Γιατί μόνο έτσι μπορεί να δώσει την ευκαιρία στο μυαλό του να δει την πραγματική διάσταση των προβλημάτων. Και να βρει τη λύση. Γιατί για όλα τα προβλήματα υπάρχει κάποια λύση, απλά θέλει ψυχραιμία για να βρεθεί. Και αυτό προσφέρει η ευκαιρία να απολαύσεις λίγο χρόνο με τον εαυτό σου κάνοντας πράγματα που γουστάρεις.

Ναι, αλλά γιατί επιστρέφουμε σε όσα κάναμε μικροί; Η απάντηση είναι νομίζω απλή. Έχοντας περάσει αρκετά χρόνια δοκιμάζοντας τρόπους ζωής και διάφορες δραστηριότητες, έχουμε πλέον καταλήξει στο τι μας αρέσει. Και με τι τη βρίσκουμε. Είναι εύκολη η επιλογή πλέον. Το μυαλό μας έχει πήξει και έχει αποδειχθεί ήδη στην πράξη τι είναι αυτό που μας φτιάχνει περισσότερο.

Μεταξύ μας, είναι ένα κρυφό τεστ για εμάς. Να δούμε πόσο αλλάξαμε από τότε που ήμασταν παιδιά και μπήκαμε πρώτη φορά στο κλειστό. Ή αγγίξαμε τα πλήκτρα του πιάνου. Ή λερώσαμε τα χέρια μας με χρώματα πάνω από ένα καβαλέτο. Από την τελευταία φορά που αγγίξαμε την κορίνα πριν την πετάξουμε ψηλά.

Μία ματιά στο άλμπουμ με τις αναμνήσεις της ζωής μας. Αυτό είναι στην πραγματικότητα. Φέρνουμε τις πιο όμορφες αναμνήσεις στο προσκήνιο και τις ζούμε. Όχι ξανά, σαν να αναμασάμε το παρελθόν. Το ξαναζούμε. Διαφορετικοί και με αλλιώτικα ερεθίσματα πλέον.

Και ίσως τώρα να το έχουμε περισσότερο ανάγκη από τότε. Και για αυτό είμαστε πιο επιμελείς, πιο συνεπείς σε ό,τι μας φαινόταν κάποτε αγγαρεία. Τότε βαριόμαστε και κοιτάζαμε πώς θα το αποφύγουμε. Τώρα το αποζητάμε και ανυπομονούμε να τα αφήσουμε όλα πίσω και να χαθούμε μέσα σε κάτι που μας κάνει να χαμογελάμε.

Γιατί στην τελική αυτό είναι που μετράει, όταν κλείσουν τα φώτα. Πόσες μέρες της ζωής σου κοιμήθηκες χαμογελαστός και πόσες όχι. Παράδεισος δεν υπάρχει άλλος, εκτός από τις μέρες που χαμογελάς.

Published in Απόψεις

Το γυναικείο κορμί είναι ένα θαύμα της φύσης. Ένα έργο τέχνης, που δεν αντέχεις να μη θαυμάζεις.

Τέλεια σμιλευμένο, πανέμορφο και σε αντίθεση με εμάς, γοητευτικό σε οποιαδήποτε κατάσταση (π.χ αγύμναστο ή με πιασιματάκια).

Όταν λοιπόν μια γυναίκα ξέρει να το χειριστεί για πιο πονηρούς σκοπούς, ειδικά αν χορεύει αισθησιακά, τα μάτια μας κάνουν τσιμπούσι κι ο λαιμός μας δεν σταματά να ξεροκαταπίνει.

Το στριπτίζ όμως, πέρα από ένα επάγγελμα σε μαγαζιά-τρύπες της κακιάς ώρας, είναι τέχνη και μπορεί να αποθεώσει τη γυναικεία ομορφιά σε σημεία που ποτέ δεν την είχες αντιληφθεί.

Στο σινεμά δε, έχει την τιμητική του σε ορισμένες σκηνές που άφησαν εποχή. Συν το ότι, όταν μια ηθοποιός το κάνει σε μια ταινία, ξέροντας ότι θα τη δουν εκατομμύρια κόσμου από τώρα μέχρι την αιωνιότητα, η πρόκληση είναι μεγαλύτερη, όπως κι ο δικός μας ενθουσιασμός.

Επιλέγουμε λοιπόν ορισμένα απ' τα πιο χαρακτηριστικά σινε-τσιτσίδια που δεν χορταίνουμε να βλέπουμε, το καθένα με τη δική του αξία!

Υ.Γ. Σόρι κορίτσια, όχι αντρικοί χοροί εδώ. Yπόσχομαι αντίστοιχο αφιέρωμα!

Τζένιφερ Άνιστον - Οικογένεια Μίλερ (We're the Millers, 2013)

1

Ok, ξεκινάμε με κάτι πιο πρόσφατο κι εντελώς μη αναμενόμενο. Για μένα τουλάχιστον, που ποτέ δεν ήμουν φαν της Άνιστον. Εδώ όμως, ουάου... τα χρειάστηκα.

Σ' αυτήν την ανεγκέφαλη, αλλά αρκετά διασκεδαστική κωμωδία, η Ιωάννα μας υποδύεται μια στριπτιτζού που απ' την αρχή του έργου σε τσιγκλάει πετώντας λίγο δέρμα, α

λλά όταν ένας μαφιόζος απειλήσει την ίδια και την οικογένεια της, εκεί θα χρειαστεί να τα δώσει όλα και να τα βγάλει (σχεδόν) όλα.

Αυτή είναι μάνα ρε! «Απλά δώσε μου μια ευκαιρία, για να σου αποδείξω ότι αξίζω πολύ περισσότερα ζωντανή, παρά νεκρή...».

Το 'πε και το 'κανε η ρουφιάνα.

Τζέιμι Λι Κέρτις - Αληθινά Ψέματα (True Lies, 1994)

2

H απόλυτη scream queen, έκανε το '94 ένα διάλειμμα απ' τις ταινίες τρόμου στις οποίες ειδικευόταν, συμπρωταγωνιστώντας δίπλα στον Σβαρτζενέγκερ.

Ενώ αρχικά ο ρόλος της καλής νοικοκυράς δείχνει μια γυναίκα για κλάματα, στην πορεία θα κάνει ένα στριπτίζ, που από 'κει που δεν το περιμένεις, θα σου πετάξει τα μάτια και τη γλώσσα έξω.

Μένοντας μόνο με τα εσώρουχα, μας αφήνει κάγκελο επιδεικνύοντας πόσο απίστευτο και καλογυμνασμένο σώμα έχει, κάνοντας τον ίδιο της τον άντρα να πάθει κοκομπλόκο! Respect στη βασίλισσα.

Κιμ Μπέισινγκερ - Εννιάμισι βδομάδες (Νine 1/2 weeks, 1986)

3

Χρειάζεται να σχολιάσω; Μιλάμε για σκηνή-σταθμό όχι μόνο για το σινεμά, αλλά για την ανθρώπινη κουλτούρα.

Ο λόγος είναι ότι αυτό το στριπτίζ ήταν προσωπικό, σαν μια μορφή έκφρασης μεταξύ ενός ζευγαριού που έψαχνε τρόπους για να εξωτερικεύσει το πάθος του, που βρισκόταν στο ζενίθ του.

Η Μπέισινγκερ χαρίζει ένα πρώτης τάξεως show στον Μίκι Ρουρκ, δίνοντας έμπνευση σε χιλιάδες ζευγάρια από τότε, που άφησαν τις ντροπές και τους ενδοιασμούς και έδωσαν άλλη διάσταση στη σχέση τους.

Πλέον δεν μπορείς να ακούσεις το ''You Can Leave Your Hat On'' κι ο νους σου να μην πάει εκεί.

Σάλμα Χάγιεκ - Απ' το σούρουπο ως την αυγή (From dusk till dawn, 1996)

4

Στο βαμπιρικό έπος των Ροντρίγκεζ και Ταραντίνο, τα σαγόνια μας υπέγραψαν σύμφωνο συμβίωσης με το πάτωμα, όταν λίγο πριν αρχίσει το μεγάλο νταβαντούρι,

είδαμε την (πιο σέξι, ζουμερή και ανάφτρα από ποτέ) Σάλμα Χάγιεκ, να μας βαράει με το ωστικό κύμα που λεγόταν ''Santanico Pandemonium''.

Η φράση «όνομα και πράμα» ποτέ δεν ήταν τόσο απόλυτα ακριβής κι η είσοδος προς την κόλαση δεν θα είχε ποτέ ξανά τόσο θερμό καλοσώρισμα. Άμα είναι έτσι, κλείστε μου θέση από τώρα.

Ρεμπέκα Ρομέιν - Femme Fatale (2002)

5

Η Ρεμπέκα θα είναι για πάντα στην καρδιά μου η Μystique απ' τους X-Men. Μπροστά της, το αποκριάτικο κοστούμι που λέγεται Τζένιφερ Λόρενς, είναι (στην καλύτερη) αξιολύπητο.

Εδώ υποδύεται μια γυναίκα-αράχνη που χειραγωγεί τους πάντες γύρω της -κι εσένα μαζί- με το σεξαπίλ της, με αποκορύφωμα το αχνιστά καυτό στριπτίζ της,

το οποίο προκαλεί δυο άντρες να πλακωθούν για πάρτη της, με την ίδια να καραγουστάρει εννοείται. Στα καπάκια, ο Μπαντέρας (κάνοντας αυτό που πεθαίνουμε όλοι να κάνουμε) την κουτουπώνει, με εκείνη να είναι και πάλι η κυρίαρχος.

Αυτό το κορίτσι μας αποτελείωσε.

Ελίζαμπεθ Μπέρκλεϊ - Showgirls (1995)

6

Όντας γνωστή τότε από μια νεανική κωμική σειρά, η Μπέρκλεϊ θέλησε να κάνει ένα τολμηρό και «ενήλικο» βήμα σαν ηθοποιός, για να δείξει ότι πλέον δεν ήταν το αθώο κοριτσόπουλο.

Το αποτέλεσμα δεν τη δικαίωσε, μιας και το φιλμ ήταν μια οικονομική και καλλιτεχνική καταστροφή που τελείωσε πρόωρα την καριέρα της, αλλά μας χάρισε πολλαπλές σκηνές αισθησιακών χορών,

όπου θα μνημονεύουμε για πάντα τα κάλλη της (με κορυφή ένα φοβερό και εντελώς γυμνό lap dance). Η ίδια το έχει αποκυρήξει πλέον, αλλά αποτελεί ένα απ΄τα μεγαλύτερα διαμάντια trash κινηματογράφου που έγιναν ποτέ.

Κορυφαίας ποιότητας σκουπίδι, απολαυστικό και λατρεμένο!

Σοφία Λόρεν - Χτες, σήμερα, αύριο (Ieri, oggi, domani, 1963)

7

Στο παλαιότερο φιλμ στη λίστα, γυρνάμε στις κλασικές εποχές του ιταλικού σινεμά. Μια απ'τις μεγαλύτερες γυναικάρες στην Ιστορία της μεγάλης οθόνης,

η Σοφία Λόρεν, κάνει ένα παιχνιδιάρικο και χαριτωμένο στριπτίζ στον Μαρσέλο Μαστρογιάννι (άλλος θρύλος και στην προκειμένη τυχεράκιας), χωρίς να τα βγάζει όλα μέχρι τέλους,

αλλά σε μια εποχή που κάτι τέτοιο γενικά δεν ήταν συνηθισμένο από μια σταρ. Οι παππούδες μας λένε ότι «εμείς στη ηλικία σου, αγκώνα βλέπαμε και τρελαινόμασταν»,

οπότε μπορώ μόνο να φανταστώ πόσο ανυπόφορα ερεθιστικό θέαμα θα ήταν εν έτει 1963.

Τζέσικα Μπίελ - Παλιοί Λογαριασμοί (Powder Blue, 2009)

8

Παρόλο που παίζουν ηθοποιάρες, είναι παραπάνω από βέβαιο ότι κανένας δεν θα θυμόταν αυτό το μελόδραμα, αν δεν υπήρχε η Τζέσικα. Α

υτό το μανάρι το λάτρευα πιστά, μέχρι που παντρεύτηκε εκείνο τον τουμπερλέκη. Στο συγκεκριμένο ρόλο, η Μπίελ μας δείχνει πόσο... κακοπερνάει ο Τζάστιν,

αφού το κορίτσι σε λιώνει και σε κάνει να παρακαλάς για παραπάνω. Οι ικανότητές της, είτε στο pole είτε στο πάτωμα είτε στο όρθιο, είναι αρκετές για να θεραπεύσουν και τη χειρότερη στυτική δυσλειτουργία.

Νάταλι Πόρτμαν - Εξ Επαφής (Closer, 2004)

9

Η Πόρτμαν έγινε γνωστή ως το «κοριτσάκι απ' το Leon», αλλά σε αντίθεση με τους περισσότερους συναδέλφους της, δεν χάθηκε όταν ενηλικιώθηκε.

Έπαιξε στην πρώτη της ταινία σε ηλικία δεκατριών χρονών και το Closer ήρθε δέκα χρόνια αργότερα. Παρά το παιδικό σουλούπι που ακόμα δεν της είχε φύγει,

πλέον ήταν γυναίκα και Χριστέ μου, τι γυναίκα. Σε μια σκηνή ιδιωτικού χορού που εξελίσσεται σε συζήτηση-μονομαχία με τον Κλάιβ Όουεν, η Πόρτμαν παίζει χωρίς το παραμικρό κόμπλεξ,

κάνοντάς μας να προσκυνήσουμε τα υποκριτικά προσόντα της, όταν με το καλό συνέλθουμε από τα σωματικά.

Ντέμι Μουρ - Striptease (1996)

10

Η Ντέμι αμαρτάνει για το παιδί της, βγάζοντας τα σιλικονάτα της μπομπόνια στη φόρα, σε μια απ' τις πιο κακόγουστες αλλά και διάσημες σινε-πατάτες της δεκαετίας του 90.

Στο αποκορύφωμα της δόξας της, η τότε σούπερσταρ μας προσφέρει τη θέα της τουμπανιασμένης κορμάρας της, στον ρόλο που της έδωσε την πιο υπέρογκη αμοιβή για γυναίκα ηθοποιό μέχρι τότε.

Κάπου εκέι, η καριέρα της άρχισε να κατρακυλάει ανεξέλεγκτα, οπότε ελπίζω να χάρηκε το βουνό από λεφτά που πήρε. Κανείς μας όμως δεν θα ξεχάσει πόσο καταπληκτική στρίπερ ήτανε, ενώ σήμερα εξακολουθεί να παραμένει ένα θεϊκό πλάσμα.

Published in Bella Vita

Αν δυσκολεύστε να αντισταθείτε σε κάθε γλυκό πειρασμό που βρίσκεται στο οπτικό σας πεδίο, δεν είστε μόνες.

Παρά τις οδηγίες της Αμερικανικής Καρδιολογικής Εταιρείας, σύμφωνα με τις οποίες οι γυναίκες δεν πρέπει να καταναλώνουν πάνω από 6 κουταλάκια του γλυκού ζάχαρητην ημέρα (100 θερμίδες), η μέση γυναίκα παίρνει περίπου 240 θερμίδες την ημέρα επιπλέον από ζάχαρη.

Εκτός από το γεγονός ότι τα γλυκά είναι πράγματι απολαυστικά, υπάρχουν και άλλοι λόγοι για τους οποίους αποζητάμε τη ζάχαρη:

sweet tooth hormones sugar

Οι ορμόνες αγαπούν τη ζάχαρη

Όταν πεινάτε οι ορμόνες του εντέρου όπως η ινσουλίνη, η γλυκαγόνη και η γκρελίνη, ζητούν ενέργεια μέσω των τροφών. Αυτές οι ορμόνες που εκκρίνονται από το στομάχι και το έντερο και ελέγχουν την πείνα, στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο ότι πεινάτε ή ότι είστε χορτάτοι μετά από ένα γεύμα. Τα σάκχαρα, όπως η γλυκόζη και η φρουκτόζη, αποτελούν καύσιμα για τον οργανισμό που «καίγονται» γρήγορα προσφέροντας μια έκρηξη ενέργειας. Εάν τρώτε πολλή ζάχαρη, ο οργανισμός συνηθίζει και ζητάει διαρκώς περισσότερη. Προσπαθήστε τα γεύματα και τα σνακ σας να έχουν περισσότερη πρωτεΐνη, ώστε να γίνεται πιο αργά η πέψη. Έτσι οι ορμόνες σας θα στείλουν σήμα στον εγκέφαλο ότι είστε χορτάτοι και δεν θα έχετε επιθυμία για γλυκά.

sweet tooth brain glucose

Ο εγκέφαλος είναι προγραμματισμένος να χρησιμοποιεί τη γλυκόζη ως καύσιμο

Ο εγκέφαλος χρησιμοποιεί τη γλυκόζη ως καύσιμο στο 95% του χρόνου. Μπορεί λοιπόν να νιώθετε την επιθυμία για ζάχαρη, επειδή ο εγκέφαλος δεν έχει γλυκόζη. «Ξεγελάστε» τον οργανισμό σας καταναλώνοντας γλουταμίνη αντί να φάτε κάτι γλυκό. Η γλουταμίνη διατίθεται σε κάψουλες. Όταν νιώθετε λιγούρα, σπάτε την κάψουλα και αδειάζετε το περιεχόμενο κάτω από τη γλώσσα, ώστε να εισέλθει πιο άμεσα στην κυκλοφορία του αίματος. Όπως συμβαίνει με όλα τα συμπληρώματα, πρέπει προηγουμένως να συμβουλευτείτε τον γιατρό σας.

sweet tooth sweets as crutch

Χρησιμοποιείτε τη ζάχαρη ως ψυχολογικό «δεκανίκι»

Δεν είναι εικασία ότι η σοκολάτα μπορεί να σας κάνει να ξεχάσετε τα προβλήματά σας. Τα γλυκά αποτελούν την ηδονική ανταπόκριση στον υποθάλαμο που ενεργοποιεί το ανταποδοτικό σύστημα της ντοπαμίνης. Η αύξηση της ντοπαμίνης μπορεί να αντιμετωπίσει τον συναισθηματικό πόνο, λένε οι ειδικοί. Πρόσφατη έρευνα έδειξε ότι άνθρωποι που βίωσαν μια οδυνηρή εμπειρία και κλήθηκαν να διαλέξουν ανάμεσα σε ένα γλυκό και ένα γεύμα χωρίς ζάχαρη, προτίμησαν το γλυκό.

Για να αποφύγετε τα ξεσπάσματα στα γλυκά, είναι σκόπιμο να λειτουργείτε προληπτικά και όχι αντιδραστικά. Οργανώστε το διατροφικό πρόγραμμα της επόμενης μέρας ή και της εβδομάδας, ώστε να μειώσετε τις πιθανότητες να υποκύψετε σε πρόχειρα σνακ και γλυκούς πειρασμούς.

sweet tooth childhood patterns

Οι παιδικές συνήθειες δύσκολα κόβονται

Όταν ένα παιδί μεγαλώνει με την πεποίθηση ότι τα γλυκά αποτελούν ανταμοιβή και η στέρησή τους τιμωρία, συνδυάζει τα «απαγορευμένα γλυκά» με την ευχαρίστηση. Ο εγκέφαλος εκπαιδεύεται στη σύνδεση της ζάχαρης με τη θαλπωρή, τη φροντίδα και την αγάπη. Σε νευροβιολογικό επίπεδο, όταν τρώτε γλυκά, απελευθερώνονται ουσίες που ενισχύουν τον κύκλο «λιγούρα, φαγητό, ανταμοιβή».
Αρχίστε να αντικαθιστάτε την ανταμοιβή μέσω της τροφής με άλλες απολαύσεις, όπως ένα χαλαρωτικό μασάζ. Εντοπίστε πότε σας πιάνουν οι λιγούρες και προσπαθήστε να αποσπάσετε την προσοχή από τα γλυκά κάνοντας κάτι άλλο. Μελέτη του Bowling Green State University, έδειξε ότι οι άνθρωποι που έκαναν τζόκινγκ για 15 λεπτά ανεξαρτήτως έντασης, ήταν πιο χαρούμενοι και σταδιακά προπονούνταν πιο σκληρά απ’ ότι νόμιζαν.

Published in Bella Vita