Items filtered by date: Τετάρτη, 02 Μαΐου 2018 - Radio 0211

Στις ρομαντικές ταινίες ο καθένας βρίσκει το ταίρι του και όλοι ζουν ευτυχισμένοι. Και όποιος δεν έχει σύντροφο ζωής, είναι "καταδικασμένος” να ζει με την πίκρα και τη μοναξιά. Νέα έρευνα στο  Social Psychological & Personality Science έρχεται να διαψεύσει αυτές τις κινηματογραφικές -και όχι μόνο- θεωρίες υποστηρίζοντας πως κάποιοι άνθρωποι είναι πραγματικά πιο ευτυχισμένοι όταν είναι μόνοι τους. 

Οι ερευνητές παρακολούθησαν πάνω από 4.000 φοιτητές και κατέληξαν πως αυτό που προσδιορίζει την ευτυχία ενός ανθρώπου δεν είναι το αν βρίσκεται σε σχέση ή όχι, αλλά το κατά πόσο η ζωή του συμβαδίζει με το όραμα και το στόχο του για την ιδανική σχέση. Από την ανάλυση της μελέτης προέκυψαν δύο τύποι ανθρώπων: Εκείνοι ο βασικός τους στόχος είναι η προσέγγιση -άνθρωποι με βαθιά επιθυμία για μια στενή ρομαντική σχέση- και εκείνοι που ο βασικός τους στόχος είναι η αποφυγή – άνθρωποι με βαθιά επιθυμία αποφυγής των συγκρούσεων και των συναισθηματικών εντάσεων. Και παρότι οι περισσότεροι από εμάς θα καταλήγαμε εύκολα πως οι άνθρωποι της δεύτερης ομάδας κάνουν κάποιο "λάθος", η ομάδα των ερευνητών υποστηρίζει πως δεν έχει σημασία ο στόχος σου αναφορικά με τις σχέσεις, αρκεί να είναι αυθεντικός και να αντανακλά τα πραγματικά σου συναισθήματα. 

"Καμία κατηγορία δεν είναι καλύτερη από την άλλη, είναι απλά διαφορετική" εξήγησε η επικεφαλής συγγραφέας της μελέτης Yuthika Girme, Ph.D., καθηγήτρια ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο του Όκλαντ στη Νέα Ζηλανδία. Ο υψηλός στόχος αποφυγής ενός ανθρώπου μπορεί να τον προστατεύει από το τυπικό κόστος του μιας single ζωής (δηλαδή, τη μοναξιά), αλλά και η μεγάλη προσπάθεια αποφυγής συγκρούσεων μπορεί επίσης να είναι αρνητική, εξηγεί η καθηγήτρια. Από την άλλη πλευρά, ένας υψηλός στόχος εγγύτητας μπορεί να σημαίνει καλύτερης ποιότητας διαπροσωπικές επαφές αφού για να διατηρεί κανείς μια σχέση είναι πρόθυμος να αναγνωρίζει και να λύνει τα προβλήματα, μπορεί όμως να σημαίνει πως αντιμετωπίζει περισσότερες δραματικές καταστάσεις στην καθημερινότητά του (οι οποίες προκαλούν άγχος) και επώδυνους χωρισμούς. 

Η ευτυχία δεν έρχεται μόνο σε "πακέτο"

Το πρώτο βήμα για να είμαστε πιο ευτυχισμένοι είναι να αποδεχτούμε τον εαυτό μας και τα θέλω μας, προτείνει η Girme, η οποία πιστεύει πως όλοι μας τείνουμε φυσικά προς τη μία ή την άλλη πλευρά και είναι δύσκολο να πιέσουμε τον εαυτό μας για να αλλάξει. Αν μπορούμε να αναγνωρίσουμε τον τύπο μας (στόχος μεγαλύτερη εγγύτητα ή αποφυγή) τότε θα μπορούμε να κάνουμε σταδιακά πιο ταιριαστές επιλογές στις σχέσεις μας  ώστε να αντλούμε μεγαλύτερη ικανοποίηση από αυτές. "Εάν σε ένα ζευγάρι έχουν και οι δύο σύντροφοι έντονη μέσα τους την τάση αποφυγής των συγκρούσεων, αξίζει να προσπαθήσουν να επιλύσουν κάποιες σημαντικές διαφωνίες καθώς αυτό θα βελτιώσει την ποιότητα της σχέσης τους" σχολιάζει η καθηγήτρια. "Αντίστοιχα, είναι σημαντικό για τους single ανθρώπους με αντίστοιχη επιθυμία αποφυγής των συγκρούσεων να συνειδητοποιήσουν πως δεν είναι απαραίτητο να είναι σε σχέση για να ζουν μια ευτυχισμένη και πλήρη ζωή. Το να είναι κανείς μόνος ερωτικά, σημαίνει πως μπορεί να εστιάζει στον εαυτό του, στις προσωπικές του επιθυμίες και στόχους και σε άλλες σημαντικές σχέσεις, όπως η οικογένεια και οι φίλοι".

Και δεδομένου πως πάνω από τους μισούς Αμερικανούς είναι singles -και ενδεχομένως κάπου εκεί είναι και το ποσοστό στην Ευρώπη- το ερώτημα του πώς μπορεί να είναι κάποιος ευτυχισμένος ανεξάρτητα απ' το αν είναι σε σχέση ή όχι, είναι πολύ σημαντικό. Ίσως είναι ώρα να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε τι μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους και ήρεμους και τότε να επιδιώξουμε για να ζήσουμε με αυτό τον τρόπο, χωρίς απολογίες και δικαιολογίες. Και το δικό μας "παραμύθι" μπορεί να έχει το happy end που θα επιλέξουμε εμείς και που θα μας κάνει πραγματικά ευτυχισμένους.

Published in Απόψεις

Στο Συλλαλητήριο πήγα, διότι ήταν η πρώτη φορά μετά από χρόνια, που μαζεύτηκαν χιλιάδες άνθρωποι για κάτι που ξεπερνούσε κομματικές ταυτότητες, ιδεολογίες, ομάδες, συνδικαλιστές, «Αγανακτισμένους» και «Πάμε Πλατεία».

Πήγα, για έναν λόγο. Eκεί ήταν ο Ελληνισμός.

Στο παρωδία Ελληνικό Φεστιβάλ στο Ντίσελντορφ δεν θα πάω για δύο λόγους:

-          Πίσω από αυτό το πανηγύρι δεν είναι ο Ελληνισμός, αλλά δύο επιχειρηματίες (Γερμανός και Έλληνας έμπορος κρασιών) που στήνουν το όλο σκηνικό με απώτερο σκοπό

το οικονομικό τους όφελος. Ο Ελληνισμός απουσιάζει.

-          Παρουσιαστής και ομιλητής στην πανήγυρη θα είναι ο γνωστός και μη εξαιρετέος γιά τις ανθελληνικές του θέσεις κ. Μιλτιάδης Ούλιος.

Γι αυτούς που έχουν κοντή μνήμη, τους επιθυμίζω τι ανθελληνικές θέσεις προπαγάνδιζε και εξέφραζε ο εν λόγω κύριος Ούλιος στις αρχές του χρόνου:

α) είναι αυτός που έλεγε: Σέβομαι την ιστορία της Μακεδονίας όχι μόνο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και της Μίρκα Γκίνοβα και του και του Καπετάν Κώττα και του Γκότσε Ντέλτσεβ

β )είναι αυτός που κατηγορούσε του Έλληνες διαδηλωτές για το Μακεδονικό ως Καρναβάλια

γ) είναι αυτός που μιλούσε για Μακεδονική Μειονότητα στην Ελλάδα

           δ) είναι αυτός που έλεγε ότι οι Έλληνες πρέπει να μάθουν να μοιράζονται

              

Αυτοί είναι οι 2 κύριοι λόγοι που δεν θα συμμετάσχω στην πανήγυρη και καλό θα είναι να μην συμμετάσχει κανένας Έλληνας και κανένας ελληνικά σκεπτόμενος.

Μία τέτοια εκδήλωση θα πρέπει να οργανωθεί από Έλληνες, Έλληνες της Γερμανίας με απώτερο σκοπό την παρουσίαση της πατρίδας μας και όχι την <<οικονόμα>> και την προώθηση ημέτερων ανέργων δημοσιογράφων.

Αριστοφάνης Δημ. Οσμανλής

Düsseldorf

              

Published in Απόψεις