Items filtered by date: Κυριακή, 13 Μαΐου 2018 - Radio 0211

Πλένεις το πρόσωπό σου στο μπάνιο, για να διώξεις την κούραση της μέρας. Τρίβεις με μανία, θαρρείς και μαζεύτηκε εκεί, όλη η κούραση και η υπερένταση. Η πόρτα μισάνοιχτη ξάφνου ανοίγει. Μπαίνει μέσα ένας άνδρας ή τελοσπαντων ένα αγόρι σχεδόν ενήλικο.
- Όλα καλά μαμά;
Εσύ συνεχίζεις να κοιτάς παγωμένη.
-Μα ποτέ μεγάλωσε; Είναι δικός μου γιος, αυτός. Θαρρείς χθες ηταν που τον πήγες πρώτη μέρα στο σχολείο. Θαρρείς χθές ήταν που σκούπιζες τα δάκρυα του, όταν ήταν στεναχωρημένος. Θαρρείς χθές ήταν που άλλαζες ακόμα πάνες.
Μα κυρίως θαρρείς χθες ήταν, που η δική μου μαμά σκούπιζε τα δικά μου μάτια, με αγκάλιαζε και με έλεγε ότι όλα θα φτιάξουν. Η δική μου μαμά. Και ναι νιώθω ακόμα παιδί, έτοιμο να τρέξει στις αλάνες της Θεσσαλονίκης.
Ένα παιδί σε σώμα ενηλίκου, με ψυχή και καρδιά παιδιού ακόμα. Ενός παιδιού που δεν έπαψε να ονειρεύεται. Ενός παιδιού με τέσσερα πλέον παιδιά.
Υπάρχουν στιγμές που είναι παιδί. Γελά, οραματίζεται, ελπίζει και παίζει, θυμώνει και πεισμώνει.Στεναχωριέται και κλαίει. Τότε θέλει ακόμα τη μαμά του.Την αποζητά, τη νοσταλγεί, της λείπει.
Μαμά η ίδια και όμως, πάντα ζητά την σιγουριά της αγκαλιάς της δικής της μαμάς.
Είναι όμως πλέον περισσότερες οι στιγμές, που είναι η ίδια μαμά. Που πρέπει να φροντίσει, να ξενυχτίσει, να προσφέρει την αγκαλιά της αγάπης και της παρηγοριάς. Πότε άλλαξαν οι ρόλοι. Σαν ψέματα. Σαν χθες. Είναι σπουδαίο να είσαι μαμά. Είναι δεν αντιλέγω. Αλλά περισσότερο είναι δύσκολο. Εναποθέτει πολλές ευθύνες αυτός ο ρόλος. Πολύ κούραση. Άγχος.Υπερένταση. Αμφιβολία. Ξενύχτια. Φοβίες.
Πάνω από όλα όμως κρύβει αγάπη. Αγάπη για κάτι που ερωτεύτηκες, αγάπησες και πονέσες, πριν καν το αντικρίσεις. Πριν καν το αγγιξεις. Πριν καν το μυρίσεις. Αγαπάς ένα όνειρο, μια ιδέα, το προσμένεις υπομονετικά.
Και όταν έρθει εκείνη η ώρα. Γεννιούνται δύο.
Ένα παιδί και μία μαμά.
Χρόνια μας πολλά..

Published in Απόψεις

Σε όλους μας έχει συμβεί. Στο σπίτι, στη δουλειά, σε παρέα φίλων και γνωστών.

Είναι εκείνη η ώρα που ακούς και ξανακούς και σκέφτεσαι από μέσα σου «να το ανοίξω το ρημάδι να μιλήσω γιατί δεν αντέχω άλλο» ή «άστο μωρέ, που να εξηγώ τώρα και χαλάμε και τις καρδιές μας τσάμπα».

Η ίδια η ζωή σου θέτει διλλήματα. Να έχω το θάρρος της γνώμης μου με όποιες συνέπειες συνεπάγεται αυτό το θάρρος ή καλύτερα να σιωπώ και να έχω το κεφάλι μου ήσυχο.
Ας ξεκαθαρίσω κάτι. Για να έχω το θάρρος της γνώμης μου αρχικά πρέπει να έχω γνώμη.

Τι σημαίνει έχω γνώμη ; Σημαίνει ότι έχω γνώση των δεδομένων, του περιβάλλοντος, μια εκπεφρασμένη στάση ζωής που μπορεί να γίνει αντιληπτή μέσω του δομημένου λόγου με επιχειρήματα που πηγάζουν από θεωρητικό και εμπειρικό γνωστικό υπόβαθρο.

Σε διαφορετική περίπτωση δεν ξεχωρίζω από έναν ανθυποπανελίστα που εκφράζει την αποψάρα του επί παντός επιστητού με ύφος χιλίων καρδιναλίων.
Έχοντας λοιπόν την γνώση, προχωρώ στο θάρρος. Αυτό είναι σημαντικότερο. Υπάρχουν περιπτώσεις που μπορείς να γίνεις είτε αρεστός είτε χρήσιμος.

Αρεστός γίνεσαι όταν χαϊδεύεις αυτιά και εγωισμούς του/της συντρόφου σου, του φίλου σου, του αφεντικού ή του συναδέλφου σου ή απλά παραμένεις στη σιωπή.

Προφανώς, σε όλους μας αρέσει να περιτριγυριζόμαστε από ανθρώπους που επιβεβαιώνουν το εγώ μας.

Η αλήθεια ή απλά μια διαφορετική τεκμηριωμένη άποψη που μας καταρρίπτει τις ιδέες μας είναι σαν το ιώδιο. Εξαιρετικά χρήσιμη αλλά οδυνηρή. Και δεν ξέρω πολλούς που τους αρέσει να πονάνε.
Η θαρραλέα γνώμη έχει τίμημα. Γίνεσαι δυσάρεστος, απομακρύνεσαι από ανθρώπους, πιθανώς να χάσεις επαγγελματικά και οικονομικά προνόμια.

Στο τέλος της ημέρας, η ερώτηση είναι η ίδια.

Είσαι διατεθειμένος ή διατεθειμένη να πληρώσεις το τίμημα για να είσαι ο εαυτός σου και να πράττεις ή να λες αυτά που πιστεύεις εσύ;

Στην πραγματικότητα υπάρχει όμως ερώτημα; Τι είδους ζωή κάνουμε αλήθεια αν υποδυόμαστε έναν ρόλο που σκέφτεται και παπαγαλίζει σύμφωνα με τα θέλω των άλλων;

Τα ερωτήματα είναι εδώ. Οι απαντήσεις είναι στην καρδιά, το μυαλό και την ψυχή του καθενός από μας.
Τα σέβη μου.

Published in Απόψεις