Items filtered by date: Παρασκευή, 11 Μαΐου 2018 - Radio 0211

Μιλάω με εφήβους παραπάνω από δύο δεκαετίες. Αν και οι τάσεις και τα στυλ αλλάζουν, οι έφηβοι εξακολουθούν να έχουν τις ίδιες ανάγκες, ανησυχίες και τα ίδια μυστικά που θα ήθελαν οι γονείς τους να ξέρουν αλλά απλά δεν αισθάνονται άνετα να τα πουν. Το να μην μοιράζονται τις ανησυχίες τους παραμένει ακόμα ένα κοινό χαρακτηριστικό των εφήβων.
Σε αυτό το σημείο, εμφανίζομαι εγώ και η εμπειρία μου. Στο γραφείο μου κατά τη διάρκεια της συζήτησης, η γλώσσα τους λύνεται τελείως. Έτσι, προς όφελος της οικογενειακής αρμονίας, θα μοιραστώ μαζί σας κάποια μυστικά για να σας βοηθήσω να εισχωρήσετε στο μυαλό τους και να καταλάβετε τον τρόπο με τον οποίο οι έφηβοι σκέφτονται.

1. Όταν μας ρωτάτε «πως ήταν η μέρα σου;» πραγματικά δεν μπορούμε να απαντήσουμε καθώς η μέρα δεν έχει τελειώσει ακόμα. Δεν είναι ότι θέλουμε να γινόμαστε αγενείς ή πεισματάρηδες. Απλά, δεν έχουμε κάποια απάντηση ακόμα. Θα ήταν πολύ χρήσιμο, οι γονείς μας να το έχουν αυτό κατά νου και να μην θυμώνουν όταν τους απαντάμε με ένα απλό «καλά».

2. Θα θέλαμε να σας παρακαλέσουμε να σταματήσετε να μας λέτε συνεχώς πόσο εγωκεντρικοί είναι οι έφηβοι και πως το μυαλό μας δεν έχει αναπτυχθεί πλήρως. Ενώ μπορεί αυτή να είναι η περίπτωση – το συναίσθημα είναι κάπως απαίσιο και νιώθουμε πως επικρατεί ένα χάος μέσα μας. Έχουμε ήδη αρκετές δυσκολίες και περνάμε καθημερινά πολλούς αγώνες. Έχουμε επίγνωση του οδυνηρού γεγονότος ότι δεν έχουμε αναπτυχθεί πλήρως ακόμα.

3. Σταματήστε να ανησυχείτε ακόμα και εάν είμαστε λίγο αναστατωμένοι. Η ευτυχία σας δεν πρέπει να είναι άμεσα συνδεδεμένη με τη δική μας καθημερινότητα. Δεν θέλουμε να νιώθουμε υπεύθυνοι και για τη διάθεση των γονιών μας. Επιτρέψτε μας να έχουμε τα δικά μας συναισθήματα χωρίς να τα απορροφάτε εσείς μέσα σας. Θα είμαστε μία χαρά. Απλώς χρειαζόμαστε λίγο χρόνο. Η πρόθεση μας πάντως δεν είναι να σας αναστατώσουμε.

4. Δείξτε μας πόσο ωραίο είναι να μεγαλώνεις μέσω της απόλαυσης της ζωής. Θέλουμε και χρειάζεται να σας δούμε να κάνετε και άλλα πράγματα πέραν των καθηκόντων ενός γονέα. Μην επικεντρώνετε όλη την προσοχή σας πάνω στην ανατροφή μας. Σας παρακολουθούμε συνεχώς και θέλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως το να μεγαλώνεις είναι κάτι το χαρούμενο και το όμορφο!

5. Ξέρουμε πως δεν θέλετε να είμαστε ποτέ αναστατωμένοι. Παρ’ όλα αυτά κάποιες στιγμές θα νιώθουμε έτσι. Μερικές φορές θέλουμε να βυθιζόμαστε μέσα στα αρνητικά μας συναισθήματα. Για αυτό, σας παρακαλούμε μην προσπαθείτε να τα διορθώσετε όλα για εμάς. Πρέπει να μάθουμε να διορθώνουμε μόνοι μας τις καταστάσεις. Πώς αλλιώς θα μάθουμε να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με τόλμη, αποφασιστικότητα αλλά και με ανθεκτικότητα; Σας ευχαριστούμε όμως. Ξέρουμε ότι έχετε καλές προθέσεις.

 

6. Μην μας κάνετε να νιώθουμε πως ένας κακός βαθμός στο σχολείο είναι το τέλος του κόσμου. Μερικές φορές θα πάρουμε και βαθμούς κάτω του μετρίου και δεν είναι καθόλου χρήσιμο για εμάς να φέρνετε αμέσως την καταστροφή. Πρέπει να συνηθίσουμε τους καθηγητές μας καθώς επίσης και τον τρόπο με τον οποίο αξιολογούν. Δώστε μας λίγο χρόνο.

7. Όλοι χρειαζόμαστε λίγο χρόνο με τον εαυτό μας. Μην αγχώνεστε εάν μερικές στιγμές θέλουμε να είμαστε μόνοι μας για να χαλαρώσουμε. Δεν σημαίνει ότι έχουμε κάτι ή γινόμαστε κοινωνικά απομονωμένοι. Και εμείς με τη σειρά μας έχουμε παρατηρήσει πως και οι ενήλικες μερικές φορές χρειάζονται λίγο προσωπικό χρόνο μόνο με τους εαυτούς τους.

8. Προσπαθήστε να μην μας αντιμετωπίζετε ως το αγαπημένο σας παιδί. Αυτό δεν βοηθάει καθόλου στις σχέσεις με τα αδέρφια μας. Μας δημιουργείτε ενοχές και εντάσεις. Προσπαθήστε να επικεντρώνετε την προσοχή σας στις διαφορετικές «δυνάμεις» αλλά και στις ιδιαιτερότητες των προσωπικοτήτων του καθενός μας μέσα στο σπίτι. Η ποικιλία είναι κάτι το επιθυμητό ενώ οι αδυναμίες όχι.

9. Πρέπει να ξέρετε πως μέσα στο μυαλό μας υπάρχει μία σύγχυση σχετικά με το σεξ ακόμα και εάν συμπεριφερόμαστε σαν να τα έχουμε όλα υπό έλεγχο. Είμαστε ακόμα παιδιά. Το θέμα του σεξ είναι κάτι το πολύπλοκο για εμάς. Σας παρακαλούμε πολύ να μας μιλήσετε για την οικειότητα, το σεξ και την αγάπη. Μπορεί να γκρινιάξουμε αλλά θα ακούσουμε ότι έχετε να μας πείτε.

10. Μην ταράζεστε αμέσως όταν μοιραζόμαστε μαζί σας τις ανησυχίες μας. Αυτό, μόνο μας τρομάζει και μας κάνει να αισθανόμαστε πως το πρόβλημα είναι ακόμα μεγαλύτερο από αυτό που νομίζαμε αρχικά. Ξέρουμε ότι ανησυχείτε αλλά προσπαθήστε να παραμείνετε χαλαροί και ψύχραιμοι.

Ευχαριστούμε πολύ που μας ακούσατε. Η εφηβεία είναι μία πολύ δύσκολη περίοδος για όλους μας.

Γράφει η Barbara Greenberg, κλινικός ψυχολόγος

Published in Απόψεις

Σε έναν πόλεμο υπάρχουν πάντα νικητές και νικημένοι, παράπλευρες απώλειες και άλλα τραγικά. Ένας πόλεμος, όμως, δεν γίνεται μόνο με όπλα, βόμβες και αντιαεροπορικά άρματα. Όπου υπάρχει θυμός, διεκδίκηση και αντεκδίκηση, υπάρχει ένας ακόμα πόλεμος. Ένα διαζύγιο έχει, αναμφίβολα, πολλά κοινά με έναν πόλεμο. Υπάρχουν αντιμαχόμενες πλευρές, υπάρχουν διεκδικήσεις και παράπλευρες απώλειες, που τις περισσότερες φορές είναι … τα παιδιά. Το χειρότερο όμως είναι όταν οι αντιμαχόμενες πλευρές εκλαμβάνουν τα παιδιά ως λάφυρα που χρησιμοποιούνται για εκβιασμούς, έμμεσες επιθέσεις και χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.

Τα παιδιά – λάφυρα βρίσκονται στη μέση της εμπόλεμης ζώνης και δέχονται πυρά από τις μαινόμενες πλευρές.

Είναι οι περιπτώσεις που ένας από τους δύο γονείς, ή όταν υπάρχει… σύμπνοια και οι δύο, πλέκουν το «εγκώμιο» του άλλου ή όταν ο ένας γονέας αποφασίζει να «στερήσει» τα παιδιά του από τον άλλο έτσι, για γινάτι.

Όταν η μαμά στολίζει τον μπαμπά με χαρακτηρισμούς «άχρηστος», «αδιάφορος»,  «εγωιστής» και άλλα πιο πικάντικα, όσο και αν θέλει να πιστεύει ότι στοχεύει στον πατέρα, κάποιος πρέπει να της πει ότι τα βόλια παίρνουν τον… άμαχο πληθυσμό.

Κάθε φορά που ο μπαμπάς αποφασίζει να πιάσει στο στόμα του τη μανούλα με περιγραφές που αναφέρονται στην ηθική της συμπεριφορά ως προς τους άντρες. Όταν την αποκαλεί «ανίκανη», «αδιάφορη» και άλλα χαριτωμένα, οι βόμβες δεν πέφτουν στη θάλασσα, αλλά σε ένα παιδικό μυαλό που παλεύει να κατανοήσει τι του συμβαίνει, παλεύοντας με κύματα και τρικυμίες.

Και μετά από χαρακτηρισμούς και άλλα τέτοια πολιτισμένα, έρχεται η αγωνιώδης προσπάθεια εκδίκησης να ολοκληρωθεί, στερώντας στα παιδιά την επαφή με τον ένα γονιό. … Για να μάθει! Αυτός όμως που τελικά μαθαίνει είναι το μικρό λάφυρο, που βρίσκεται στη μέση και  θέλει τόσο πολύ και τους δύο γονείς του. Δεν μπορούν να είναι μαζί – εννοείται. Δεν ταιριάζουνε σου λέω- δεκτόν.

Όμως τα παιδιά έχουν μαμά και μπαμπά, που δικαιούνται να βλέπουν, να αγκαλιάζουν, να περνούν ώρες μαζί του.

Όταν θέλεις να ρίξεις σπόρους μίσους, να ξέρεις ότι αποφασίζεις να καλλιεργήσεις ένα είδος που καταστρέφει τα πάντα γύρω του. Που δεν ξεριζώνεται εύκολα και απλώνει παντού ζιζάνια και αγκάθια που πνίγουν κάθε καλό που έχει η παιδική γη μέσα της.

 

Όλοι εσείς που πιστεύετε ότι «προστατεύετε» τα παιδιά σας, που τόσο αγαπάτε και λατρεύετε, στερώντας τα από τον «κακό» σας αντίπαλο και μιλώντας για αυτόν σαν να είναι κατάδικος σε ισόβια κάθειρξη, ίσως να είστε πιο επικίνδυνοι από αυτόν που φοβάστε.

Τα παιδιά δεν είναι κάστρα να τα πολιορκήσεις. Δεν είναι οικόπεδα να τα μαντρώσεις. Δεν είναι κτήμα σου.

Τα λάφυρα αφορούν νικητές και τα στερούνται οι ηττημένοι και είναι ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΑ.

Αν ψάχνεις για σφαίρες κοίτα αλλού. Να ξέρεις ότι πατώντας τη σκανδάλη του μίσους τα παιδιά-σφαίρες, αυτοπυροβολούνται.

Published in Απόψεις