Items filtered by date: Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 - Radio 0211
Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 23:02

Ημερήσια Πρόβλεψη – 06/12/2018

ΚΡΙΟΣ (21/3 – 19/4)

Αν και η μέρα ξεκινά με μουδιασμένη διάθεση και η μετάβαση στην δουλειά μοιάζει με την πορεία στο Γολγοθά, δεν θα σου πάρει περισσότερο από μερικές ώρες να ξαναβρείς την χαμένη ενέργεια σου. Και ποιος/α να κρατήσει το στόμα σου κλειστό από ʽκει και πέρα…

ΤΑΥΡΟΣ (20/4 – 20/5)

Όσο πιο μόνος/η αισθάνεσαι στην ερωτική σου ζωή, τόσο περισσότερο βουνό θα σου φαίνονται και τα πιο απλά προβλήματα στον εργασιακό σου χώρο. Όσο πιο ερωτευμένος/η όμως είσαι, τόσο περισσότερο αδιαφορείς για ό,τι συμβαίνει στη δουλειά σου σήμερα. Και τα δύο έχουν παγίδες, μην σε μπερδεύει το περιτύλιγμα…

ΔΙΔΥΜΟΙ (21/5 – 21/6)

Αν η φράση «Στα τσακίδια!» σου φέρνει στο μυαλό κάποιον/α από τον κοινωνικό σου κύκλο, τότε γιατί δεν του/της τα λες στα ίσα μέσα στις επόμενες μέρες; Α και να μην το ξεχάσω: κανείς/καμία εκεί έξω δεν έχει ευγενικές προθέσεις τις επόμενες μέρες – όλοι/ες κάτι θέλουν από εσένα (αγγαρεία, συμβουλή, να σε κατηχήσουν) και θα σε πιέσουν μέχρι να το πάρουν.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ (22/6 – 22/7)

Ξέρεις πως σαμποτάρεις όλες τις σχέσεις σου τελευταία; Αναγάγεις τον/την άλλο/η σε πρόσωπο τόσο ύψιστης σημασίας για την ευτυχία σου, που καταλήγεις να ποδοπατάς την προσωπικότητα σου κάνοντας χατίρια, για να μην τον/την χάσεις. Αν είσαι σε σχέση, σήμερα συγκρατήσου. Αν όχι, πρόσεξε ποιον/α επιλέγεις να φλερτάρεις.

ΛΕΩΝ (23/7 – 22/8)

Είναι μια από αυτές τις μέρες που έχεις ανάγκη όσο τίποτα να περάσεις χρόνο στο σπίτι σου, να γεμίσεις με χαλαρωτική μουσική και φως κεριών τον προσωπικό σου χώρο και να γουργουρίσεις σαν ευτυχισμένος/η σπιτόγατος/α. Μην μείνεις στη σκέψη!

ΠΑΡΘΕΝΟΣ (23/8 – 22/9)

Παρθένε, όταν προσπαθείς να μάθεις τα πάντα για το παρασκήνιο στο γραφείο χρονοτριβείς. Κι όταν προσπαθείς να προβλέψεις τις εξελίξεις αυταπατάσαι. Που πήγε η περίφημη υπομονή σου;

ΖΥΓΟΣ (23/9 – 23/10)

Μπορείς πλέον να αποχωριστείς τον φόβο ότι το μυαλό σου παίζει παιχνιδάκια και αυτά που καταλαβαίνεις δεν έχουν καμία σχέση μʼ αυτά που πραγματικά συμβαίνουν. Και όχι μόνο αυτό, αλλά η μέρα προσφέρεται για διευθέτηση εκκρεμοτήτων και συζητήσεις για το επαγγελματικό σου μέλλον. Το μότο της εβδομάδας είναι: όχι άλλα μισόλογα και αναβολές!

ΣΚΟΡΠΙΟΣ (24/10 – 21/11)

Η αρχή της μέρας σου μοιάζει λες και κάποιος έσβησε τα χρώματα και όλα μοιάζουν μουντά και γκρίζα στο κόσμο. Η συνέχεια όμως σου επιφυλάσσει πλούσιες χρωματικές αποχρώσεις – συναντιέσαι με φίλους/ες, διαβάζεις/μαθαίνεις ευχάριστα νέα, βουτάς στα σεντόνια με παρέα και περνάς από το καλησπέρα στο καλημέρα της επόμενης.

ΤΟΞΟΤΗΣ (22/11 – 21/12)

Η εργασιακή καθημερινότητα βελτιώνεται, οι σχέσεις στο γραφείο αναθερμαίνονται, η προοπτική για δραστηριότητες/εξόδους μέσα στην εβδομάδα υπάρχει… Όμως κάτι λείπει ρε γαμώτο! Και δεν είναι τόσο η ανάγκη να ερωτοτροπήσεις (εύκολο), είναι ότι δεν βρίσκεται κάποιος/α εκεί έξω που νʼ αξίζει τον κόπο. Α ναι ξέχασα, μπορεί να είσαι και στην κατηγορία που έχεις βρει τον/την αξιόλογο/η και δεν είναι διαθέσιμος/η. Κουράγιο.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ (22/12 – 19/1)

Αιγόκερε, αν θεωρείς πως είναι πολύ δυσβάσταχτος όρος να πληρώνεσαι αυτή τη στιγμή λιγότερα για αντάλλαγμα ένα επάγγελμα που, παρόλ’ αυτά, σου δίνει μελλοντικές προοπτικές, τότε μπορείς ανά πάσα στιγμή να προχωρήσεις. Αλλιώς μην γκρινιάζεις.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ (20/1 – 18/2)

ΟΚ, είναι μια από αυτές τις μέρες που το να δουλεύεις αποδεικνύεται πως είναι σωτήριο για το μυαλό και την ψυχική σου υγεία. Οπότε αφοσιώσου σε ότι αποκαλείς εργασία και τα θεμελιώδη ερωτήματα ας περιμένουν για μια άλλη μέρα.

ΙΧΘΥΕΣ (19/2 – 20/3)

Πολλοί/ες αδυνατούν να καταλάβουν πως δεν είσαι κανένας/καμία καταθλιπτικός/η και αδυνατείς να νιώσεις ευτυχισμένος/η και αισιόδοξος/η. Πώς να πιστέψεις όμως στην αισιοδοξία όταν συστηματικά τα τελευταία χρόνια, στους πιο κομβικούς τομείς της ζωής σου, φτάνεις μέχρι την πηγή αλλά νερό δεν πίνεις; Σήμερα έχεις το αναφαίρετο δικαίωμα να πεις πως δεν αντέχεις άλλο. Μόνο για σήμερα όμως. Από αύριο πάλι στη μάχη, σύμφωνοι;

Published in Ζώδια

Οι αλλοδαποί, μεταξύ των οποίων Σύροι και Ιρακινοί που έφτασαν στη χώρα κατά τη μεταναστευτική κρίση του 2015, αλλά επίσης και Ρουμάνοι, Βούλγαροι και Λατινοαμερικάνοι, είναι θύματα "σοβαρής εκμετάλλευσης" στον χώρο εργασίας τους, καταγγέλλει το ανεξάρτητο ινστιτούτο στην ετήσια έκθεσή του που παρουσιάστηκε στο γερμανικό κοινοβούλιο.

Οι εργοδότες δεν διστάζουν να αμείβουν τους ξένους με μισθούς πολύ χαμηλότερους από τον κατώτερο (σήμερα είναι 8,84 ευρώ την ώρα). Ορισμένοι υποχρεώνονται να δουλεύουν υπερωρίες, χωρίς να τις πληρώνονται ή στεγάζονται σε ακατάλληλους χώρους.

Το Ινστιτούτο συνέταξε αυτήν την έκθεση αφού πήρε συνεντεύξεις από δεκάδες αλλοδαπούς εργαζόμενους.

Οι συνθήκες αυτές απαντώνται συχνά στους τομείς των οικοδομών, της εστίασης, της επεξεργασίας κρεάτων, της υγείας και του καθαρισμού κτιρίων. Καθώς δεν υπογράφουν συμβάσεις και δεν τους δίνονται αποδείξεις πληρωμής, οι μετανάστες αδυνατούν να προσφύγουν στη δικαιοσύνη για να διεκδικήσουν τα οφειλόμενα. Οι εργοδότες δεν καταβάλουν επίσης εισφορές στα ασφαλιστικά ταμεία.

Επιπροσθέτως, οι άνθρωποι αυτοί δεν γνωρίζουν καλά τη γλώσσα, ούτε τις νομικές διαδικασίες. Εξαρτώνται απολύτως από τον εργοδότη τους και πολύ δύσκολα προσφεύγουν σε δικηγόρο.

Το 2015 η Γερμανία υποδέχτηκε περίπου 1 εκατομμύριο μετανάστες, κυρίως από τη Συρία και το Ιράκ. Φέτος, από τις αρχές του έτους μέχρι τα τέλη Οκτωβρίου, είχαν υποβληθεί 158.000 αιτήματα για χορήγηση ασύλου στη χώρα.

Η κυβέρνηση σκοπεύει να προωθήσει έναν νόμο με στόχο να προσελκύσει στη χώρα ξένους εργαζόμενους υψηλής ειδίκευσης για να καλύψει τις ελλείψεις εργατικού δυναμικού σε ορισμένους τομείς.

Die Ausstellung Park-Kultur wird vom 7. Dezember bis 6. Januar gezeigt.  Die Öffnungszeiten: Di. bis Sa. 13 bis 20 Uhr


Veranstaltungsprogramm
Freitag, 7. Dezember, 19 Uhr: Vernissage mit musikalischer Begleitung
Freitag, 14. Dezember, 19:30 Uhr: Künstlergespräche und Literatur
Mittwoch, 19. Dezember, 19:30 Uhr: Live-Musik aus unserem Viertel

In unserem Quartier (Stadt Düsseldorf-Mitte) leben 14.000 Menschen aus über 100 Nationen. 60 Prozent der Bewohner sind Ausländer oder besitzen entsprechende Wurzeln.

Jahr für Jahr erleben wir einen Austausch von rund einem Drittel der Bevölkerung. Schon deshalb kommt es auf ein gutes nachbarschaftliches Zusammenleben an.
Die Park-Kultur in der Oststrasse 118 ist ein Präsentationsraum für die Kreativen und Künstler in unserem Revier.

Aber auch Organisationen unterschiedlichster Art oder Geschäftsleute können die Räumlichkeiten für ihre Events nutzen.

Dass man sich hier über alle Nationen und Kulturen hinweg näherkommen kann, ist ein nicht zu unterschätzender Nebeneffekt von Park-Kultur.

Zwanzig Künstlerinnen und Künstler aus unserem Viertel stellen nun ihre Werke aus und geben einen vielfältigen und großen Überblick über ihr gegenwärtiges Schaffen. Sie laden Sie, Ihre Freunde und Gäste ein, ihre Werke und ihre Arbeit näher kennenzulernen. Gezeigt werden Bilder, Zeichnungen und Skulpturen.
Wir nennen diese Ausstellung „Park Position“. Damit weisen wir erstens auf die unmittelbare Nähe der Park-Kultur zum Parkhaus hin, und zweitens auf die Lebensumstände vieler Menschen, die auch nur – gerade hier – vorübergehend an einem Platz sind. Da passt es ins Bild, wenn Oststrasse Nummer 118 ebenfalls eine vorübergehende Funktion erfüllt. Bis Ende 2019 ist sie Treffpunkt von Menschen aus allen Himmelsrichtungen, die sich hier zu Ausstellungen, Lesungen, Musik – oder auch nur zum Gespräch – treffen können. Danach wird das Gebäude einer anderen Bestimmung „zugeführt“. Solange dieses aber noch nicht der Fall ist, sind alle Bewohner und Gäste unseres Viertels herzlich eingeladen, die Ausstellung und die Veranstaltungen zu besuchen.

Die ausstellenden Künstler/-innen:
Rainer H. Aderhold
Heinz Baumüller
Meike Conrad-Janssen
Daniela Flörsheim
Kazunori Yoda
Melanie Karaschewski
Rosalind Kimiai
Anja Koal
Philipp Komossa
Paolo Matteucci
Sebastian Mayrle
Kelly O´Connor
Maryam Iran Panah
Christina Puth
Jochen Saueracker
Frank Schablewski
Rhea Standke
Christian Steinmetz
Valerie Stohrer
Anna Tatarczyk

Published in Deutschland

Γραφει η Ειρήνη Κυρκιώτη

Διαβάζοντας τα λόγια του ιατροδικαστή ο οποίος εξέτασε τη σορό της άτυχης Ελένης Τοπαλούδη, πως η άτυχη φοιτήτρια μαρτύρησε στα χέρια των αδίστακτων δολοφόνων της, δεν νευρίασα όπως μου συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις. Αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν δυο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι δε φαίνεται να είχαν κάποιο πρόβλημα να βρουν μια οποιαδήποτε κοπέλα και να προσπαθήσουν να την γνωρίσουν όπως όλος ο κόσμος, έφτασαν σε αυτό το σημείο.

Αυτό το σημείο λοιπόν είναι ένα σημείο πέρα από την ανθρώπινη λογική, πέρα από τον ανθρωπισμό και πέρα από οποιαδήποτε, ακόμη και ιατρική, εξήγηση. Όταν δυο νεαροί στα είκοσί τους αποφασίσουν να βιάσουν μια κοπέλα και, αφού κάτι „πήγε στραβά“, την στραγγαλίζουν και προσπαθούν να ξεφορτωθούν το πτώμα της πετώντας το στα βράχια, τότε δεν υπάρχει απλά κάτι άρρωστο στην κοινωνία μας αλλά μάλλον η ίδια η κοινωνία έχει ήδη σαπίσει.

Αυτούς τους δυο νεαρούς δολοφόνους, δεν τους μεγάλωσε μια μάνα; Δεν τους συμπαραστάθηκε ένας πατέρας; Αδέλφια, συγγενείς; Δεν τους χάιδεψε ένα χέρι για να τους δείξει μια τρυφερότητα, μια συμπόνοια; Ιδίως ο γόνος εύπορης οικογένειας, όπως τον χαρακτηρίσουν, δεν πήγε σχολείο; Δεν είχε παρέες;

Δεν μπορώ να οργισθώ. Σε άλλες περιπτώσεις θα είχα ξεπεράσει τον ανθρωπισμό και ίσως κρυφά να ευχόμουν να έχουν ανάλογη τύχη με αυτήν που επεφύλαξαν για την Ελένη. Θα ήθελα και εγώ να γίνω, νοερά έστω, το σπαθί της Δικαιοσύνης που θα έπεφτε πάνω τους ως δίκαιη τιμωρία. Αλλά δεν μπορώ.

Μεγαλώνεις ένα παιδί, ξενυχτάς δίπλα του, το φροντίζεις στην αρρώστια του, το πας στο σχολείο, τρέχεις με ένα πιάτο φαγητό και το κασκόλ που ξέχασε από πίσω του, το καμαρώνεις που θέλει να σπουδάσει, δουλεύεις διπλή βάρδια για να μπορεί να πάρει εκείνο το τζιν που του άρεσε και του μαγειρεύεις το αγαπημένο του φαγητό όταν έρχεται το μεσημέρι. Και ξαφνικά, ένας γόνος εύπορης οικογένειας με τον φίλο του, σου το βιάζουν. Προφανώς δεν είναι αρκετά άντρες για να αντέξουν την απόρριψη. Λες και κάτι θα γινόταν αν προσπαθούσαν να γνωρίσουν άλλες κοπέλες. Κάποια θα έβρισκαν, αν η συμπεριφορά τους ήταν νορμάλ. Όχι όμως. Αυτή η απόρριψη έπρεπε να ξεπληρωθεί με αίμα. Το αίμα της Ελένης που ήταν μια απλή κοπέλα με όνειρα. Για μας μια ανώνυμη. Για τους γονείς της ο κόσμος όλος.

Είμαι σίγουρη πως όλοι όσοι έχουν παιδιά, είδαν στο πρόσωπο της Ελένης Τοπαλούδη το δικό τους παιδί. Πολλοί, διαβάζω στο διαδίκτυο, ζητούν τα κεφάλια των δραστών και την παραδειγματική τιμωρία τους. Εγώ δεν μπορώ καν να οργισθώ. Σκέφτομαι τα δικά μου παιδιά και αμέσως παραλύω. Ίσως γι᾽αυτό είμαστε όλοι απονευρωμένοι. Στο βάθος μας πιάνει τρόμος.

Τρόμος για μια κοινωνία όπου πλέον η ανθρώπινη ζωή πετιέται στα βράχια για ένα τίποτα.

 

Published in Απόψεις

Εσύ τι τύπος ανθρώπου είσαι; Αυτός που κρατάει τα πάντα απ’ το παρελθόν του –είτε είναι ρούχα, είτε είναι πρόσωπα, συναισθήματα ή παιχνίδια– ή αυτός που τα πετάει όλα και θέλει να αδειάζει απ’ ό,τι δε χρειάζεται πια; Αν ανήκεις στην πρώτη κατηγορία, καταλαβαίνεις απόλυτα (και λογικά συμμερίζεσαι) την ανάγκη ορισμένων να κρατούν τεκμήρια απ’ τα παλιά, απ’ την παιδική τους ηλικία κι ό,τι θυμίζει αγαπημένους τους. Όταν τώρα μιλάμε για γονείς, μιλάμε για τη συνήθειά τους να κρατούν αντικείμενά σου απ’ τα πρώτα χρόνια σου για να μην τα ξεχάσεις και φυσικά για να τα δείξεις (όταν κι αν έρθει εκείνη η στιγμή) κι εσύ με τη σειρά σου στα παιδιά σου.

 

Η ανάγκη μας αυτή να μην αποχωριζόμαστε πράγματα από διάφορες περασμένες φάσεις της ζωής μας, δείχνει ένα δέσιμο και μία σύνδεση μ’ αυτά, που μας κάνει δύσκολο το να τα αφήσουμε πίσω μας. Δεν αναφερόμαστε σε ψυχαναγκασμούς κι υπερβολές του τύπου «μαζεύω ό,τι σαβούρα βρω μήπως κάποτε κάπου μου χρησιμεύσει», αλλά γι’ αυτή τη γλυκιά νοσταλγία και τη βαθιά συναισθηματική ένωση με καταστάσεις που αναζητάμε πομπούς κι εγγυήσεις για να μας υπενθυμίζουν κομμάτια και πρόσωπα της ζωής μας που δε θέλουμε να ξεχάσουμε. Το σίγουρο είναι ότι όλοι έχουμε αντικείμενα αξίας απ’ το παρελθόν, που κρατάμε σαν φυλαχτά, κυρίως γιατί η αξία αυτή είναι συναισθηματική.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην έχει συνδέσει κάποια στιγμή απ’ τη ζωή του με μία ανάμνηση, με μία φωτογραφία κι έναν ξεχωριστό άνθρωπο με ένα προσωπικό του αντικείμενο. Και δεν υπάρχει επίσης και κάποιος που να μην έχει νιώσει ότι θέλει να κρατήσει κάτι, οτιδήποτε από κάποιο κοντινό του πρόσωπο, πόσο μάλλον απ’ την οικογένειά του, για τον οποιοδήποτε λόγο. Μπορεί να ‘ναι ένα πουκάμισο, ένα κομπολόι, παντόφλες, ένα τάβλι ή ό,τι άλλο μπορείς να φανταστείς. Κάτι για τους πολλούς κοινό κι αδιάφορο, αλλά για εκείνον μοναδικό, αφού το ‘χει συνδέσει με κάποιον που αγαπά.

Σκέψου τώρα και τους γονείς μας. Το παιδί τους είναι πάνω από όλους κι από όλα για εκείνους, γι’ αυτό και κρατάνε από φωτογραφίες, μέχρι τα πρώτα ρουχαλάκια και παιχνίδια απ’ όταν ήμασταν μωρά. Θέλουν με κάποιον τρόπο να κρατάνε κάθε στιγμή μας, να μην αφήσουν καμία ανάμνηση να ξεθωριάσει απ’ τη βρεφική μας ηλικία, από όταν ήμασταν μικροσκοπικά πλασματάκια εξαρτημένα και κολλημένα πάνω τους, μέχρι και την εφηβεία με τις πρώτες επαναστάσεις μας και την αντιδραστικότητα σε όλα. Κι ενώ εσύ μπορεί να θέλεις να ξεχάσεις κάποια απ’ αυτά γιατί τάχα σε ντροπιάζουν και σου δημιουργούν αμηχανία, αναρωτιέσαι γιατί εκείνοι θέλουν να τα κρατάνε όλα αυτά.

Γιατί πολύ απλά εκτός του ότι θέλουν να θυμούνται και να αποθηκεύουν κάθε στιγμή σας, θέλουν κι εσύ να μην ξεχάσεις ποτέ την πορεία σου μέχρι την ενηλικίωση, να μην ξεχάσεις το παρελθόν σου, για να θυμάσαι πάντα ποιος είσαι. Κι έτσι συντηρούν κι έναν κύκλο αγάπης, φέρνοντας κάτι απ’ τα παλιά στο μέλλον. Όπως εσύ χρησιμοποίησες κάποια δικά τους αντικείμενα όταν ήσουν μικρό (κάποιο κουβερτάκι ίσως που είχε κρατήσει η γιαγιά σου), έτσι θέλουν κι εκείνοι τα παιδιά σου να ‘χουν κάτι δικό σου, κάτι απ’ την ιστορία της ζωής σου. Κυρίως για τα εγγόνια τους δουλεύουν.

«Όταν θα κάνεις παιδιά θα καταλάβεις», όπως λέει κι η μάνα σου, κι αν τώρα τα θεωρείς όλα αυτά υπερβολές και τα χλευάζεις, θα σε δεις να κρατάς ό,τι τους ανήκει, ειδικά το πρώτο τους φορμάκι και το αγαπημένο τους παιχνίδι. Και θα θέλεις φυσικά να τους δώσεις κι εσύ κάτι δικό σου απ’ όταν ήσουνα παιδί. Τις πορσελάνινες κούκλες που σου έκανε δώρο ο νονός σου, τα playmobil που έπαιζες με τον αδερφό σου, όλα αυτά θα θυμίζουν τις ομορφότερες στιγμές και θα δημιουργούν νέες.

Μια συναισθηματική κληρονομιά που συντηρεί την αγάπη από γενιά σε γενιά. Γι’ αυτό μόνο ευγνώμονες μπορούμε να ‘μαστε απέναντι στους γονείς μας κι όλα εκείνα τα αντικείμενα που κράτησαν για να μας υπενθυμίζουν όσα δεν περιγράφονται με λέξεις.

Published in Απόψεις
Τετάρτη, 05 Δεκεμβρίου 2018 16:49

Κάθε παιδί μαθαίνει αλλιώς

Η ανάγκη για μάθηση και γενικότερη εκπαίδευση ενός ανθρώπου απ’ τη νεαρή του κιόλας ηλικία σχετίζεται με την ανάγκη βελτίωσης της κοινωνίας ολόκληρης. Στοχεύει στην ανάπτυξη του κάθε ατόμου και στη διαμόρφωση μιας αρμόζουσας συμπεριφοράς μέσα σε ομάδες ατόμων, είτε αυτές ονομάζονται οικογένεια, είτε παρέα, είτε εργασιακό περιβάλλον και κοινωνίες ολόκληρες.

 

Και κάπως έτσι, απ’ τα αρχαία ακόμα χρόνια δημιουργήθηκαν τα σχολεία, για να μάθουν τα παιδιά βασικές έννοιες και να αναπτύξουν δεξιότητες, δίνοντας σαφώς προτεραιότητα στην ανάγνωση και τη γραφή, τους πυλώνες της επικοινωνίας.

Τι είναι, αλήθεια, η επικοινωνία; Μήπως για λόγους επικοινωνίας έγιναν απαραίτητα τα σχολεία; Πολλοί γλωσσολόγοι έχουν προσπαθήσει κατά καιρούς να αποσαφηνίσουν την προέλευση της γλώσσας. Ο Ηράκλειτος πριν από 2500 χρόνια, ανέφερε την ιστορία του Αιγύπτιου Φαραώ Psammetichus, ο οποίος προσπάθησε να κάνει ένα πείραμα με δύο νεογέννητα μωρά τα οποία απομόνωσε για δύο περίπου χρόνια με μόνη συντροφιά έναν μουγκό βοσκό και τα πρόβατά του. Τα παιδιά αυτά έμαθαν να αρθρώνουν μία λέξη: «μπέκος». Ο Φαραώ κατέληξε έτσι στο ότι η γλώσσα αυτή είναι επίκτητη και πως είναι η απαρχή όλων των γλωσσών, ονομάζοντάς την «Phrygian». Κι όμως, πολλοί άλλοι διαφώνησαν μετέπειτα, διαπιστώνοντας ότι τα παιδιά αυτά είχαν μάθει τη λέξη αυτή απ’ τον ήχο που έβγαζαν τα ζώα με τα οποία μεγάλωσαν προσθέτοντας απλώς μία κατάληξη: μπέ-κος.

Η θεωρία «yo-he-ho» επίσης αναφέρει ότι καθώς οι άνθρωποι απ’ τα προϊστορικά χρόνια έπρεπε να συνεργαστούν, ανέπτυξαν ήχους που έβγαζαν με κάποια φυσική προσπάθεια (όπως γρυλητά και βουητά), ενώ αργότερα ο Chomsky, ο πατέρας της γλωσσολογίας, ανέφερε ότι ο άνθρωπος γεννιέται με ένα εγκατεστημένο στον εγκέφαλό του σύστημα γλωσσολογικής μηχανής η οποία μπορεί να καταχωρήσει κανόνες και δεδομένα για οποιαδήποτε γλώσσα εκτεθεί σ’ αυτήν. Κανείς τελικά δε γνωρίζει την προέλευση της γλώσσας. Όλοι όμως γνωρίζουν τη σημαντικότητά της. Τόσα χρόνια εξέλιξης μετά κι είναι ακόμη δύσκολο να πούμε ότι ο κάθε άνθρωπος μπορεί να συνεννοηθεί πλήρως με τον άλλο.

Μέσω της επικοινωνίας είναι επίσης που οι άνθρωποι μαθαίνουν να φέρονται στους άλλους με τον τρόπο που θα ήθελαν να τους φερθούν. Και γι’ αυτό ένας σημαντικός λόγος της εκπαίδευσης των παιδιών είναι να γίνουν συνετοί, συνειδητοποιημένοι κι ώριμοι ενήλικες, παρατηρώντας συμπεριφορές και δίνοντας τα σωστά παραδείγματα.

Για να συναντήσουμε αργότερα τη γραφή, που έπεται της προφορικής γλωσσικής επικοινωνίας, κι είναι φυσικά ένας πολύτιμος τρόπος έκφρασης κι αλληλεπίδρασης με τους υπόλοιπους ανθρώπους.

Μπορεί, όμως, το σημερινό σχολείο να προσφέρει επαρκώς όλα τα παραπάνω; Σαφώς, θα προσπαθήσει να μάθει στα παιδιά να γράφουν και να διαβάζουν, να μιλάνε καλύτερα και να φέρονται πιο σωστά. Πώς γίνεται, όμως, να επιτευχθεί αυτό όταν εφαρμόζεται ένας αυστηρός κανόνας μάθησης κι εκπαίδευσης που είναι αδύνατο να ‘ναι ταιριαστός σε όλα τα παιδιά, βοηθώντας θεωρητικά στην ανέλιξή τους, με στόχο τη σταδιακή μεταμόρφωσή τους σε ώριμους ενήλικες ενώ πρακτικά αφήνει πολλά κενά;

Όταν υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί χαρακτήρες και τόσες διαφορετικές ανάγκες, πώς γίνεται να προσφέρεται η μάθηση με έναν ενιαίο, άκαμπτο, τρόπο; Μήπως τα παιδιά τείνουν να θεωρούνται και να αντιμετωπίζονται σαν στρατιωτάκια; Είναι λυπηρό εν έτει 2018 το εκπαιδευτικό μας σύστημα να μην έχει τη δυνατότητα να εστιάσει στις ανάγκες του κάθε μαθητή εξατομικευμένα, να βάζει φρένο στη φαντασία και τις κλίσεις, να ψαλιδίζει τη διαφορετικότητα, να στοιβάζει σε τυποποιημένες αίθουσες 20 και πολλές φορές 30 ψυχές, με ένα δάσκαλο να παραδίδει (συνήθως) άνευρα και με έναν τρόπο κι ένα ρυθμό που ίσως να μπορούν να ακολουθήσουν κάποια παιδιά μα σίγουρα όχι όλα.

Κάποιο παιδί μπορεί να θεωρείται οπτικός τύπος, άλλο ακουστικός, άλλο να καταλαβαίνει κάποιες έννοιες καλύτερα από κάποιες άλλες κι άλλο να μαθαίνει πιο γρήγορα ή πιο αργά από κάποιο άλλο. Το κάθε παιδί έχει τα δικά του προσωπικά βιώματα, ερεθίσματα, ταλέντα. Σε κάποιο παιδί θα κεντρίσεις το ενδιαφέρον αλλιώτικα από ό,τι σε κάποιο άλλο. Και το κυριότερο, στο δρόμο αυτό της ανέλιξής του θα πρέπει να μη βαριέται, να μη νιώθει ότι το σχολείο είναι καταναγκαστικό, μια αγγαρεία που δεν μπορεί να αποφύγει, αλλά ένα δημιουργικό περιβάλλον που το κάνει να χαίρεται, καθώς μέρα του δίνει κάτι νέο και το επιβραβεύει όταν πρέπει. Να βρίσκεται σε μια διδακτική αίθουσα και να μην ανυπομονεί να φύγει. Ο φιλόσοφος Πλάτων είπε το γνωστό ρητό: «Η γνώση που αποκτιέται με καταναγκασμό δε συγκρατείται στη μνήμη».

Όλα αυτά θα έπρεπε να ληφθούν σοβαρά υπόψη για το σχεδιασμό ενός σύγχρονου σχολείου κι ενός ευέλικτου εκπαιδευτικού συστήματος. Μόνο έτσι θα μορφώσουμε τους μελλοντικούς μας ενήλικες και μόνο έτσι θα μπορούν με τη σειρά τους να μας δώσουν τα καλύτερα δυνατά αποτελέσματα. Αν εστιάσουμε στις ανάγκες τους, στα δυνατά κι αδύναμα σημεία τους και συγχρονιστούμε στους ρυθμούς τους. Δύσκολο εγχείρημα με πολλές παραμέτρους που οφείλουν να αναλυθούν, αλλά κάτι παραπάνω από σημαντικό, αφού τα παιδιά είναι το μέλλον μας.

Μέχρι, λοιπόν, να γίνουν κάποτε από ουτοπία πραγματικότητα όλα τα παραπάνω, γονείς, δώστε εσείς σημασία στα παιδιά σας. Παρατηρήστε τα σημεία εκείνα που θα πρέπει να αναδειχθούν, εκείνα στα οποία θα χρειαστεί να δοθεί μεγαλύτερη ώθηση και προσπάθεια και βρείτε τρόπους να τους αποδείξετε πως η μάθηση μπορεί να ‘ναι διασκεδαστική διαδικασία. Διότι «Το μυαλό δεν είναι ένα βάζο που πρέπει να γεμίσει. Είναι σαν ένα δεμάτι ξύλα, που θέλει ένα προσάναμμα μόνο για ν’ ανάψει η φλόγα της αναζήτησης κι η λαχτάρα για την αλήθεια» (Πλούταρχος, απόσπασμα: Περί του ακούειν).

Published in Απόψεις

Σεξ, σεξ, σεξ! Κι αφού τώρα έχω την προσοχή σας, ας μιλήσουμε λίγο για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση των παιδιών. Αλήθεια, σε πόσους από μας, κατά την παιδική κι εφηβική μας περίοδο κάθισαν οι γονείς μας να μας κάνουν συζήτηση για σεξουαλικά θέματα; Πόσοι από εσάς τρέμετε μόνο στην ιδέα ότι θα πρέπει αργά ή γρήγορα να κάνετε αυτού του είδους τη συζήτηση με τα παιδιά σας; Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι «υπερβολικά λίγοι» και στη δεύτερη «υπερβολικά πολλοί».

 

Κάποιοι δε θεωρούν ότι χρειάζεται μια τέτοια συζήτηση ή ότι τα παιδιά τους δεν έχουν το μυαλό τους στο σεξ ή ότι είναι πολύ μικρά για τέτοια θέματα. Μάθετε ότι το 75% των προγραμμάτων στις ζώνες υψηλής τηλεθέασης περιέχουν σεξουαλικό περιεχόμενο κι ότι, βάσει ερευνών, τα παιδιά εκτίθενται σε περίπου 14,000 αναφορές σχετικές με το σεξ, ετησίως. Τα στοιχεία αυτά καταδεικνύουν πως πλέον, ως αποτέλεσμα της τεράστιας έκθεσής μας στα μέσα μαζικής επικοινωνίας και κοινωνικής δικτύωσης, τα παιδιά μας μαθαίνουν από πολύ νωρίς για το σεξ, είτε το θέλουμε είτε όχι κι αυτό είναι κάτι που δεν μπορούμε να ελέγξουμε.

Αυτό όμως που μπορούμε να ελέγξουμε είναι το πόσο υγιή εικόνα για το σεξ θα αναπτύξουν. Ρισκάρουμε να τα αφήσουμε να πληροφορηθούν γι’ αυτά τα θέματα από τους φίλους τους, τις ταινίες πορνό ή τις οθόνες των κινητών τους. Αν συνειδητά επιλέξουμε να τα αφήσουμε να έχουν αυτού του είδους την πληροφόρηση, δεν τα αφήνουμε απλά έρμαια της παραπληροφόρησης, αλλά τους αφαιρούμε επίσης την ευκαιρία να αναπτύξουν μια υγιή σχέση το σώμα τους αλλά και μια υγιή σεξουαλική ταυτότητα.

«Μα δε νιώθω άνετα να μιλήσω με το παιδί μου γι’ αυτά τα θέματα». Απόλυτα κατανοητό, αλλά αναρωτηθήκατε ποτέ γιατί νιώθετε τόσο άβολα, γιατί το θέμα αυτό αποτελεί ταμπού για εσάς; Ίσως γιατί οι δικοί μας γονείς δε μας το έφεραν στο φως, απλά το έχωσαν κάτω από το χαλί σαν κάτι αμαρτωλό. Ας το αντιστρέψουμε λοιπόν αυτό!

Καταρχάς δεν υπάρχει κανένας λόγος να μην είμαστε ειλικρινείς και ευθείς με αυτό το θέμα. Παραδεχτείτε ανοιχτά στα παιδιά σας ότι δε σας είναι εύκολο να μιλήσετε γι’αυτό το θέμα αλλά θα το προσπαθήσετε και δείξτε πρόθυμοι να απαντήσετε σε όλες τους τις ερωτήσεις χωρίς επίκριση και θυμό. Όταν ας πούμε, η κόρη σας παραπονιέται ότι η καλύτερή της φίλη δεν της δίνει σημασία τελευταία γιατί έχει στο μυαλό της μόνο τα αγόρια, ίσως αυτό που χρειάζεται είναι να της επιβεβαιώσετε ότι η δική της έλλειψη ενδιαφέροντος είναι απόλυτα φυσιολογική.

Από βιολογική και μόνο πλευρά, το σεξ είναι μια απόλυτα φυσιολογική ανθρώπινη διαδικασία, συνεπώς θα πρέπει να την παρουσιάζουμε ως τέτοια και στα παιδιά μας και σίγουρα το να δίνουμε υποκοριστικά ονόματα- χαζά τις περισσότερες φορές- δε βοηθά να το κάνουμε φυσιολογικό. Το «στήθος», το «αιδοίο», το «πέος» αποτελούν σωστές σωματικές αναφορές. Πώς να προσεγγίσουμε το σεξ με θετική ματιά, όταν το μοναδικό όργανο που συνδέεται πιο στενά με τη σεξουαλική εικόνα των παιδιών γίνεται ξαφνικά από «πέος», «πουλάκι» ή από «αιδοίο», «πιπί»;

Ένα αμφιλεγόμενο θέμα είναι και το πότε πρέπει να ξεκινήσουμε να μιλάμε στα παιδιά για το σεξ. Σύμφωνα με τους ψυχολόγους όσο πιο νωρίς τόσο το καλύτερο για τον απλούστατο λόγο ότι, όσο πιο μικρά είναι τα παιδιά τόσο πιο αυθόρμητα θα ρωτήσουν και θα συζητήσουν τέτοιου είδους θέματα και συνεπώς είναι πιο εύκολο να δημιουργηθεί ένα πρόσφορο έδαφος. Οι συζητήσεις καλό θα ήταν να περιλαμβάνουν μια ευρύτερη διαπαιδαγώγηση για το θέμα κι όχι κατ’ανάγκη να περιορίζονται μόνο σε πληροφορίες που αφορούν τη σεξουαλική επαφή.

Μια συζήτηση σε πιο χαλαρό κλίμα για τις έννοιες της φιλίας, του έρωτα και των συναισθημάτων που ενώνουν δύο ανθρώπους, θα μπορούσε να αποτελέσει μια καλή εισαγωγή ώστε στη συνέχεια η συζήτηση να οδηγηθεί και σε πιο «δύσκολα» θέματα που αφορούν αντισύλληψη και σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα -κι αν θεωρείτε την επίδειξη χρήσης προφυλακτικού με μπανάνα passé, τότε ρίξτε μια ματιά στα χιλιάδες tutorials που υπάρχουν στο διαδίκτυο (το youtube είναι φίλος μας!).

Αυτό που μερικές φορές ξεχνάμε είναι πως τα παιδιά μας είναι κι αυτά σεξουαλικά πλάσματα κι ότι η σεξουαλική τους ταυτότητα χρειάζεται βοήθεια να αναπτυχθεί, με τον ίδιο τρόπο που κι άλλα χαρακτηριστικά της προσωπικότητάς τους χρειάζονται. Ας εξοικειωθούμε λοιπόν με τα θέματα που αφορούν το σεξ, ώστε να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να γνωρίσουν -εν τέλει- καλύτερα τον εαυτό τους.

Published in Απόψεις