Items filtered by date: Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 - Radio 0211

Οι ζεστές μέρες μας άφησαν χρόνους και τα κρύα έκαναν επιτέλους την εμφάνισή τους.

Και η αλήθεια είναι πως το χουχούλιασμα στο σπίτι το θέλουμε, το ζητάμε. Να περνάμε όλη τη μέρα ξαπλωμένοι με μία ζεστή σοκολάτα στο χέρι, φορώντας άνετα φουτεράκια και φυσικά αν μοιραζόμαστε το κρεβάτι,

απολαμβάνοντας ένα επίσης χουχουλιάρικο σεξάκι.

Μπορεί έξω λοιπόν η θερμοκρασία να αρχίζει να πέφτει, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι πέφτει και η διάθεση για σεξ. Δε σε έχει προβληματίσει ποτέ, γιατί να συμβαίνει αυτό άραγε;

Εμένα ναι, γι’ αυτό έψαξα και βρήκα τους λόγους εκείνους που το σεξ το Φθινόπωρο και τον Χειμώνα γίνεται ακόμα πιο απολαυστικό και επιθυμητό. Και κάπου εδώ, η φήμη ότι το καλύτερο σεξ γίνεται το καλοκαίρι, θα πρέπει να καταρριφθεί.

Για ρίξε μια ματιά στα παρακάτω ενδιαφέροντα πράγματα για το σεξ όταν έξω έχει κρύο. Βάζω στοίχημα ότι δεν τα ήξερες!

1 | Οι άντρες θέλουν περισσότερο σέξ όταν έξω κάνει κρύο

Σε μία έρευνα του Psychology Today, παρατηρήθηκε ότι οι άντρες έχουν πολύ περισσότερες ορέξεις όταν έχει ψοφόκρυο.

Πιο συγκεκριμένα, ζητήθηκε από 114 άντρες να βαθμολογήσουν την ελκυστικότητα μιας γυναίκας καθόλη τη διάρκεια του χρόνου. Και όσο πιο χειμερινές ήταν οι φωτογραφίες που έβλεπαν, τόσο περισσότερο έδειχναν ενδιαφέρον.

Όλα έχουν να κάνουν με το μυαλό. Τους διεγείρει η ιδέα να γδύσουν μία γυναίκα από τα πολλά ρούχα που φοράει όταν κάνει κρύο. Θέλουν πολύ να ανακαλύπτουν τι κρύβεται από κάτω και έτσι αναζητούν περισσότερο σεξ.

2 | Τα περισσότερα μωρά πιάνονται το Φθινόπωρο και το Χειμώνα

Από την στιγμή που τα ζευγάρια του δίνουν να καταλαβαίνει τις κρύες νύχτες του χειμώνα, δεν το λες και παράλογο που τα περισσότερα μωρά γεννιούνται τους ζεστούς μήνες.

Μάλιστα, ο πιο κοινός μήνας γενεθλίων είναι ο Σεπτέμβριος. Οι περισσότεροι άνθρωποι σε όλο τον κόσμο έχουν γενέθλια τότε.

Το οποίο τι σημαίνει; Ότι τα μωρά συλλαμβάνονται μέσα στο καταχείμωνο. Fun fact: ο λιγότερο κοινός μήνας σύλληψης είναι ο Αύγουστος. Κι όμως!

3 | Το σπέρμα των αντρών είναι λιγότερο το καλοκαίρι

Να και μία καλή εξήγηση για το προηγούμενο. Που λέτε, έχει παρατηρηθεί ότι τους καλοκαιρινούς μήνες το σπέρμα παράγεται σε λιγότερες ποσότητες από οποιαδήποτε άλλη εποχή.

Βέβαια, προς Θεού ε, αυτό δε σημαίνει ότι μπορείτε να αφήσετε στην άκρη τα προφυλακτικά και να κάνετε σεξ αμέριμνοι με το που μπει Ιούνιος.

ΟΧΙ. Αυτό που δείχνουν απλά οι έρευνες είναι ότι στατιστικά οι περισσότερες συλλήψεις γίνονται το Χειμώνα.

4 | Οι αγαπουλίτσες είναι εντονότερες όταν έξω έχει κρύο

Η σεξολόγος Δρ. Charley Ferrer, υποστηρίζει ότι τα πάντα τον Χειμώνα, από το πώς διακοσμούμε το σπίτι μας και το γραφείο μας μέχρι κι από τις δραστηριότητες που κάνουμε,

δημιουργούν ένα ζεστό περιβάλλον μέσα στο οποίο γινόμαστε πιο συναισθηματικοί και θέλουμε να εκφράζουμε αυτά που νιώθουμε στους αγαπημένους μας.

Τα ζευγάρια αγκαλιάζονται όχι μόνο για να ζεσταθούν, αλλά και για να δείξουν ο ένας στον άλλον τι νιώθουν. Όσο πιο έντονα συναισθήματα υπάρχουν δε, είναι αυτονόητο ότι το σεξ θα είναι ωρολογιακή βόμβα.

5 | Ο Χειμώνας ευνοεί και τον σεξουαλικό πειραματισμό

Το Καλοκαίρι όσο και να το κάνεις με την κωλόζεστη που έχει έξω, δεν μπορείς να κάνεις και τρομερά ακροβατικά στο σεξ. Θα πεθάνεις από τη ζέστη και δε θα ευχαριστηθείς και τίποτα.

Τον Χειμώνα από την άλλη, οι άνθρωποι έχουν καλύτερη αίσθηση του σώματός τους, μπορούν να το ελέγξουν καλύτερα και αυτό φαίνεται και από τις σεξουαλικές τους συνήθειες.

Ο πειραματισμός χτυπάει κόκκινο. Διαφορετικά κόλπα, στάσεις, σενάρια και πολλά άλλα κάνουν τα ζευγάρια όταν έχουν χουχουλιάρικη διάθεση.

6 | Ακόμα και οι singles γίνονται πιο παιχνιδιάρηδες

Δεν έχουν μόνο τα ζευγάρια την τιμητική τους, αλλά και οι single άντρες και γυναίκες. Υπάρχουν τόσες πιθανές επιλογές από εδώ και από εκεί (σχολή, δουλειά, άλλες δραστηριότητες),

που είναι απίθανο να μην πετύχει κάποιος single ένα γκομενάκι. Τώρα λοιπόν που θα βρεις τον έρωτα σε κάποιο νέο άτομο και θα κάνεις και πάλι σεξ, καταλαβαίνεις ότι είναι ένας λόγος από μόνος του για να το γιορτάσεις.

Published in Bella Vita
Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 23:33

Κάποιος σε σκέφτεται απόψε

Κάθεσαι στο γραφείο σου. Στοίβες χαρτιά γύρω σου. Χίλιες δουλειές που πρέπει να γίνουν. Καμία επιθυμία να κάνεις το οτιδήποτε. Δεν πειράζει. Δεν παθαίνεις τίποτα. Βυθίσου στη δουλειά. Μη σκέφτεσαι. Ωραίο το κολπάκι που σου δίδαξες με τα χρόνια. Μουσική παίζει κάπου στο παρασκήνιο. Ένα τραγούδι από εκείνα που λατρεύεις, αλλά δεν παλεύεις να ακούσεις τους στίχους. Κάτι να σου κρατά παρέα, μωρέ. Ας είναι· άλλωστε, άλλο κόλπο είναι κι αυτό.

 

Σκασμός, λοιπόν, και δούλευε.

Πολλά έκανες πάλι σήμερα. Ήταν παραγωγική μέρα. Δε σκέφτηκες ούτε στιγμή. Τουλάχιστον έτσι δε νιώθεις την ύπαρξή σου παντελώς άχρηστη. Αν δεν μπορείς να κάνεις αυτά που θες, αν δεν μπορείς να έχεις αυτά που θες, τουλάχιστον ας κάνεις κάτι δημιουργικό. Κάνε κάτι με τη ζωή σου, μη την αφήνεις έτσι να σε προσπερνά. Άφησε το στίγμα σου σε αυτό τον κόσμο. Κι ας μην καταφέρνεις να το αφήσεις σε έναν άνθρωπο. Εκείνον τον έναν που όλα θα τα άλλαζε. Αν υπήρχε.

Λογική και ρεαλισμός. Βάλε το υπενθύμιση και μην το ξεχνάς σε στιγμές αδυναμίας. Δεν είσαι για να ονειροβατείς, μεγάλωσες πια για τέτοια παιδιαρίσματα. Κράτα και τα χέρια σου απασχολημένα να μη γυρεύουν να ακουμπήσουν κάποιον δίπλα. Πείσε τον εαυτό σου ότι επιλέγεις να μην το κάνεις. Όχι ότι, αν αποφασίσεις κάποια στιγμή να απλώσεις το χέρι σου, δε θα βρεις τίποτα εκεί να αγγίξεις. Μην το κάνεις. Να μην καταλάβεις ότι όλα όσα ονειρεύεσαι, όλα όσα ποθείς είναι μόλις εκεί, στις άκρες των δακτύλων σου. Κι επιλογή σου που δεν τα φτάνεις. Τελείωσες, εξάλλου, εσύ με τα όνειρα, την ελπίδα, την αγάπη. Έτσι δεν είναι;

Έλα τώρα. Είσαι εσύ για τέτοια;

Το κλειδί σου επιτέλους βρίσκει την κλειδαριά της εξώπορτας μέσα στο σκοτάδι. Η ώρα περασμένη. Μεσάνυχτα και κάτι. Κι όμως, νωρίς μαζεύτηκες. Ήταν από κείνες τις μέρες. Ξέρεις, από αυτές που, και να μην είχες δουλειά για δέκα άτομα, δε θα σε χωρούσαν οι τέσσερις τοίχοι. Λείπει η ζεστασιά, λείπουν οι μυρωδιές, λείπει ο ήχος. Λείπει μια ακόμα παρουσία.

Το σπίτι κρύο μπαίνοντας, η θερμοκρασία μέσα δε διαφέρει και πολύ από αυτό που άφησες έξω. Είναι τόσο άδειο όσο εσύ, ζέχνει κλεισούρα κι η απόλυτη ησυχία γύρω σου είναι ικανή να σε φτάσει στην παράνοια. Ανάβεις καλοριφέρ, όπως και θερμοσίφωνα, μπας και ξεμουδιάσεις με ένα ζεστό μπάνιο, βάζεις κι εκείνο το θερμαινόμενο υπόστρωμα που σου έστειλε η μάνα σου, να είναι το κρεβάτι ζεστό όταν τελικά πέσεις να κοιμηθείς. Κάτι το καλοριφέρ που πήρε μπρος, κάτι το καυτό νερό που τρέχει στο σώμα σου, κάτι κι η μουσική που έβαλες να ακούσεις, ξεγελιέσαι. Ξεγελάς μια μοναξιά που επέλεξες.

Ναι, δεν παραπονιέσαι. Διάλεξες αυτή τη ζωή. Σου πάει. Γουστάρεις, πώς το λένε; Είσαι πολύ καλύτερα έτσι. Και εκείνα τα βράδια –λίγα ή πολλά, τι σημασία έχει;- που δεν παλεύονται, που δεν μπορείς άλλο, που ακροβατείς ανάμεσα σε λογική και τρέλα, βρίσκεις μια προσωρινή ανάπαυση απ’ την κόλασή σου σε όλο και κάποια αγκαλιά. Ευτυχώς, από εφήμερες παρουσίες, δεν έχεις παράπονο, βρίσκεις όταν χρειάζεται. Άδειες συνευρέσεις, ανούσιες, γεμίζουν στιγμές σε λειψά βράδια.

Δε βαριέσαι, μια νύχτα είναι, θα ξημερώσει. Το μόνο δεδομένο.

Η μάσκα σου έχει πέσει για απόψε και δεν μπαίνεις στον κόπο να ρίξεις δεύτερη ματιά στο παχνιασμένο γυαλί του καθρέπτη. Το χαμόγελο που όλοι λατρεύουν έχει πια εξαφανιστεί. Τα γέλια τους αντηχούν στα αφτιά σου, αλλά δε βρίσκεις τώρα τίποτα αστείο. Η ησυχία γύρω σου δημιουργεί ένα αχανές κενό. Κι εσύ στην άβυσσό του. Βυθίζεσαι σε ένα χάος δικής σου δημιουργίας. Κι αυτή η σιωπή πνίγεται μόνο όταν περιτριγυρίζεσαι από θόρυβο. Από φίλους που μιλάνε ακατάπαυστα, από το βουητό των αυτοκινήτων και της κίνησης στους δρόμους που αλωνίζεις, απ’ τη δυνατή μουσική στα καταγώγια που συχνάζεις. Αλλά είσαι μόνος τώρα. Πώς να πνίξεις τη δική σου φωνή, να μην την ακούς, να μη σου θυμίζει αυτά που δε θες να σκέφτεσαι;

Θα ήθελες να ελπίζεις. Αλλά δεν το επιτρέπεις στο εαυτό σου. Στημένη πάσα για απογοήτευση. Γιατί να βάζεις τον εαυτό σου σε τέτοια τριπάκια; Εξάλλου δε χρειάζεσαι συντροφιά. Δε χρειάζεσαι αγάπη. Μπελάς, μωρέ, πού να μπλέκεις; Δεν τα θες. Έτσι δεν είναι; Έλα τώρα. Αφού δεν κάνεις εσύ για αυτά.

Τραβάς πίσω τα σκεπάσματα και μπαίνεις στο άδειο σου κρεβάτι, άδειο μέχρι να απλώσεις το κορμί σου. Κανένα σώμα για να γυρίσεις και να πάρεις αγκαλιά, κανένα άρωμα να σε ζαλίσει, κανένα χέρι να σε αγγίξει. Κλείνεις τα μάτια σου. Έχεις εξορίσει ήδη τις σκέψεις σου. Κάνε ένα διάλειμμα.

Πέσε κοιμήσου τώρα. Αρκετά για μία μέρα. Αρκετά για μια ολόκληρη ζωή θα μπορούσε κανείς να πει. Κι αύριο μέρα είναι. Ξημερώνει σε λίγο. Και ξανά απ’ την αρχή όλα. Αυτή τη στιγμή, όμως, δεν υπάρχει πλέον στάλα δύναμης και θέλησης μέσα σου να συνεχίσεις τη φάρσα.

Έρχεται ο ύπνος εν τέλει, αλλά για κλάσματα δευτερολέπτου, πριν καλά-καλά βυθιστείς στο γλυκό τίποτα που προσφέρει, μια σκέψη σου περνά φευγαλέα απ’ το μυαλό. Μια σκέψη που ποτέ δε θα ξεστόμιζες, μια σκέψη στην οποία δε θα τολμούσες ποτέ να δώσεις πνοή λέγοντάς τη δυνατά, ώστε να μην υπάρξει μαρτυρία ότι έζησε ποτέ εκείνη η ελπίδα  -ότι ίσως κάποια στιγμή, ίσως κάπου, κάποιος να υπάρχει να έρθει να σου τα αλλάξει όλα. Ένας δειλός ψίθυρος, ακόμα και μέσα σου, η απορία.

Υπάρχει κανείς εκεί έξω;

Δεν το ξέρεις, αλλά κάποιος σε σκέφτεται απόψε.

Κάποια μέρα…

Επιστρέφεις σπίτι. Άργησες απόψε. Η πόρτα ξεκλείδωτη. Πάλι. Έλεος, μα πόσες φορές θα το πεις πια; Το σπίτι ζεστό, τέρμα τα καλοριφέρ κι απόψε. Κάτι μυρίζει απ’ τη κουζίνα -πρόλαβε και γλυκό να φτιάξει τελικά. Μουσική γεμίζει το δωμάτιο και μια φωνή στο βάθος σιγοτραγουδά ένα παλιό τραγούδι, χρόνια είχες να το ακούσεις. Τη βρίσκεις να κάθεται σε ένα γραφείο, πνιγμένη στη χαρτούρα.

Δουλεύεις, στοίβες χαρτιά γύρω σου, μια οθόνη μπροστά να φωτίζει το πρόσωπό σου και το δωμάτιο, οι σκέψεις σου τόσο χαμένες στο συνειρμό που δεν ακούς την πόρτα. Μια φωνή, σαν μουρμούρα στην αρχή, πιο δυνατή όσο σε πλησιάζει, λέει το όνομά σου. Πάλι ξέχασες να κλειδώσεις…

Την πλησιάζεις, φορώντας το πραγματικό σου χαμόγελο. Γιατί πλέον χαίρεσαι που γυρνάς, χαίρεσαι που κλείστηκες μέσα σε τέσσερις τοίχους. Γυρνά και σε βλέπει. Ένα χαμόγελο μόνο σου χαρίζει, ένα χαμόγελο μόνο για σένα, να φωτίσει λίγο πιο πολύ ένα σπίτι που πλέον δεν είναι σκοτεινό, να κάνει λίγο πιο ζεστό το βράδυ σου.

Σκύβει, σε φιλά και κάτι ψιθυρίζει για το τραγούδι που παίζει, τα χείλη του ακόμα πάνω στα δικά σου. Δεν μπορείς να μη γελάσεις. Άργησε, αλλά πού να κρατήσεις μούτρα; Αφού τώρα είναι εδώ. Και δεν έχεις τίποτα άλλο που να ζητάς.

Όταν επιτέλους πέσεις στο κρεβάτι, η ώρα είναι πια περασμένη. Μεσάνυχτα και κάτι. Ένα ζεστό κρεβάτι -για δύο. Τα χέρια σου βρίσκουν κάποιον όταν τα απλώνεις κι ανοίγει μια αγκαλιά για να σε κρατήσει. Το άρωμά της στο μαξιλάρι σου, το σώμα του δίπλα σου, οι αναπνοές σας, σαν μία, ένα νανούρισμα που φέρνει μια γεμάτη μέρα βόλτα και στο τέλος της. Μα τι γεμάτη μέρα λέμε; Γεμάτη ζωή.

Γιατί τώρα κάποιος υπάρχει. Κάποιος σε αναζητά, κάποιος σε περιμένει, σε κάποιον λείπεις. Κάποιος σε αγαπά. Πάντα ήλπιζες και πάντα το ήθελες. Κι όταν έρθει το ξημέρωμα, όλα θα είναι διαφορετικά. Κι ας είναι ίδια με χτες.

Έλα τώρα, μεταξύ μας, έκανες, κάνεις και παρακάνεις γι’ αυτά. Κι, έτσι απλά, πριν έρθει αυτό το γλυκό τίποτα του ύπνου, επιτέλους εκείνο το ερώτημα έχει απαντηθεί· κι ας μην το έκανες ποτέ στα αλήθεια. Πάρε μια βαθιά ανάσα και πάψε να αναρωτιέσαι.

Άντε, πέσε κοιμήσου τώρα. Κάποιος σε σκέφτεται απόψε. Και πια το ξέρεις.

Published in Απόψεις
Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 23:25

Όσο φοβάσαι δε θα είσαι ποτέ ελεύθερος

Τι θα ήθελες να διαβάσεις; Κάτι που να έχει να κάνει με την ελευθερία, να είσαι ο εαυτός σου και να κάνεις αυτό που πραγματικά γουστάρεις. Κάτι που δε θα συμπεριλαμβάνει όρους, ρόλους, συνθήκες και πρέπει. Θα μπορούσε να είναι και το ερώτημα αυτό από μόνο του. Τελικά πόσο ελεύθεροι είμαστε; Και πόσο λυτρωτικό να κάνουμε εν τέλει αυτό που πραγματικά θα θέλαμε; Τι είναι αυτό που περιορίζει την ατομική ελευθερία; Να το απομονώσω και να ρωτήσω τι είναι αυτό που κάνουμε εμείς στον εαυτό μας, που σαν αποτέλεσμα έχει να καταλύουμε την ελευθερία μας;

 

Ίσως να είναι οι συμβιβασμοί που κάνουμε. Ίσως η αγωνία που έχουμε για κάτι διαφορετικό από την πεπατημένη. Ίσως η συμμόρφωση στα πρότυπα και τα θέλω που έχει θέσει η κοινωνία μας. Ίσως το ότι καταβάθος, φοβόμαστε την ελευθερία μας. Γιατί εάν δε μας βγει, τι γίνεται μετά;

Αν δε μας βγει ή εάν δε μας ακολουθήσει κάποιος σ’ αυτή; Και ποιος θα καθορίσει αν θα μας βγει; Πώς θα το αντιληφθούμε αυτό; Πότε νιώθουμε πραγματικά ελεύθεροι; Μήπως στη τελική δεν ξέρουμε καν τι σημαίνει ελευθερία; Και μήπως όλοι αυτοί οι φόβοι που έχουμε είναι απλά μια δικαιολογία γιατί δεν ξέρουμε τι πραγματικά ψάχνουμε; Γιατί, αν ισχύει κάτι τέτοιο, τότε ίσως να μην μπορούμε να πούμε ότι δε μας βγήκε.

Νομίζω, το τέλος, αν θέλουμε κάπως να το καθορίσουμε σε κάτι απτό, εμφανίζεται όταν κάτι άλλο έρχεται και κλονίζει τα πιστεύω, τα ίδια πιστεύω που καθόριζαν την ελευθερία. Αλλιώς δεν υπάρχει τέλος ή συνειδητοποίηση ότι η ελευθερία που έχουμε θέσει είναι εσφαλμένη. Και τι είναι αυτό το τόσο δυνατό, που είναι ικανό να κλονίσει ριζικά όλο μας το είναι; Ένας στίχος, μια μελωδία, ένα άρθρο, ένα βιβλίο, μια κατάσταση, μια ανακάλυψη, ένας άλλος άνθρωπος; Και όταν αυτός ο στίχος, αυτή η μελωδία, αυτό το άρθρο, το βιβλίο, εκείνη η κατάσταση, η σημαντική ανακάλυψη, αυτός ο από μηχανής άνθρωπος κλονίσουν αυτά τα πιστεύω, τι κάνεις;

Συνεχίζεις από εκεί που έμεινες. Απλά στο ίδιο μονοπάτι που έχεις χαράξει, θα πάρεις μια στροφή που θα σε οδηγήσει αλλού. Δε θα πετάξεις τον κόπο και τον δρόμο που έχεις κάνει μέχρι σήμερα. Γιατί αυτή την συνειδητοποίηση δε θα την κέρδιζες αν δεν είχες στερεώσει αυτή τη πεποίθηση που είχες στερεώσει μέσα σου. Σαν το παράδοξο με το ταξίδι χρόνου στο παρελθόν, που ό,τι και να αποφασίσεις να αλλάξεις θα μεταβάλει τόσο δραματικά τη πραγματικότητα του σήμερα, που δε θα έχει νόημα να ζεις μετά σ’ αυτή. Θα είναι ξένη.  Δε θα είναι εσύ. Ναι, αλλά έγκειται το ζήτημα της ελευθερίας. Τελικά πόσο επιτρέπουμε στον εαυτό μας να ακολουθήσει αυτόν τον συλλογισμό; Στο τελικό ζύγισμα, πόσο είμαστε έτοιμοι για τις συνέπειες της ελευθερίας μας;

Όσο κυριαρχεί ο φόβος για τα μελλούμενα, δεν υπάρχει και ελευθερία. Και για ποια ελευθερία να μιλήσουμε και να ψάξουμε όταν η αγάπη χάθηκε, κι αυτό που έμεινε είναι ένα εγωιστικό απόβρασμα μιας μπίζνας, η ειρήνη εξαφανίσθηκε, ο άνθρωπος έχει εμπλακεί σε αναρίθμητες συγκρούσεις με τον ίδιο του τον εαυτό και με τους άλλους. Δε βρίσκει να συνεννοηθεί, δεν ησυχάζει, νευριάζει, αγανακτεί, τιμωρεί, παραδίνεται ρετάλι στη καθημερινότητα.

Έπειτα βγάζουμε πλακάτ και φωνάζουμε για ελευθερία και ειρήνη. Μα αφού μόνοι μας τη διώξαμε από τον εαυτό μας, από τον εσωτερικό μας κόσμο, μόνοι μας τη φοβίσαμε. Πώς θα την επιβάλουμε, με τόσο επαναστατικό χαρακτήρα, στον εξωτερικό κόσμο; Μαλώνουμε με την οικογένειά μας, διαλύουμε θεσμούς αιωνόβιους, και θα διδάξουμε ελευθερία, ειρήνη, ομόνοια και συνεννόηση στους άλλους; Καταντήσαμε γελοίοι. Καταντήσαμε εγκλωβισμένοι στα ίδια μας τα δεσμά, για ποια ελευθερία να μιλήσουμε;

Published in Απόψεις

Πυρκαγιά ξέσπασε σε κλινική του Remscheid την Παρασκευή το βράδυ. Πέντε άτομα μεταφέρθηκαν με σοβαρά αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο. Στο σημείο έφτασαν 180 πυροσβέστες και διασώστες. 

Η κλινική εκκενώθηκε εντελώς προσωρινά διότι δεν ειναι κατοικήσιμη. Τα αιτία της πυρκαγιάς ειναι μέχρι στιγμής ασαφή. Το μόνο που μπορει να πει με σιγουριά η πυροσβεστική είναι ότι ξεκίνησε απο κάποιο δωμάτιο ασθενούς. 

 

Υλικά

 
  1. 1 ποτήρι αραβοσιτέλαιο
  2. 1 ποτήρι φρέσκο χυμό πορτοκαλιού
  3. 1 ποτήρι ζάχαρη
  4. 1 κ.γλ. σόδα μαγειρική
  5. 1 κ.γλ. κοφτό γαρύφαλλο
  6. 2 κ.γλ. κανέλα
  7. 1 κ.γλ. μπέικιν πάουντερ
  8. 800-850 γρ. αλεύρι για όλες τις χρήσεις
  9. ζάχαρη, σουσάμι, μαύρη σταφίδα (προαιρετικά)

Εκτέλεση

Χτυπάμε το λάδι με τη ζάχαρη.

 

Ρίχνουμε τη σόδα στο χυμό. Θέλει να γίνει πάνω από ένα μπωλ γιατί αφρίζει.

 

Ρίχνουμε τα υπόλοιπα υλικά με τελευταίο το αλεύρι. Επειδή καθένας χρησιμοποιεί το δικό του ποτήρι μέτρησης, το αλεύρι θα το δείτε με το μάτι πόσο χρειάζεται ώστε να γίνει ένα ζυμαράκι που να πλάθεται. Προαιρετικά προσθέτουμε στο μείγμα μαύρη σταφίδα που του πηγαίνει πολύ.

Τους δίνουμε ότι σχήμα θέλουμε.

Ψήνουμε σε προθερμασμένο φούρνο στους 180οC για 20' περίπου.

 

 

 
 
Published in Bella Vita

Έλλειψη κινήτρου, εσωτερικό κενό και διαταραχές ύπνου –τα συμπτώματα της κατάθλιψης είναι ποικίλα την ώρα που η ψυχική αυτή νόσος παραμένει ταμπού. Το Γερμανικό Ίδρυμα Αρωγής για την Κατάθλιψη (Deutsche Stiftung Depressionshilfe) εξέδωσε φέτος για δεύτερη χρονιά το λεγόμενο Βαρόμετρο για την Κατάθλιψη, παρέχοντας πληροφορίες για τον βαθμό εξάπλωσης της κατάθλιψης στη Γερμανία στη βάση έρευνας σε 5.000 άτομα ηλικίας μεταξύ 18 και 79 ετών.

Οι ενδείξεις για κατάθλιψη πρέπει να είναι διαρκείς για διάστημα τουλάχιστον δύο εβδομάδων για να στοιχειοθετηθεί η νόσος. Δεν πρόκειται απλά για κακή διάθεση. Άτομα που πάσχουν από κατάθλιψη αδυνατούν να νιώσουν χαρά, υποφέρουν από διαρκές αίσθημα κόπωσης και έχουν διαταραχές ύπνου. «Αυτοί οι ασθενείς δεν μπορούν να κοιμηθούν ακόμη κι αν είναι εξαντλημένοι. Συχνό φαινόμενο είναι επίσης οι διαταραχές όρεξης με απώλεια βάρους, το αίσθημα απελπισίας και σκοτεινές σκέψεις για αυτοκακοποίηση. Η κατάσταση της κατάθλιψης διαφέρει αισθητά από άλλες διαταραχές της διάθεσης, όπως για παράδειγμα ο θρήνος ή το στρες», επισημαίνει ο Ούλριχ Χέγκερλ, διευθυντής της Ψυχιατρικής Κλινικής του Πανεπιστημίου της Λειψίας.

Ελλιπής πληροφόρηση και φόβος απέναντι στα αντικαταθλιπτικά

Οι επιπτώσεις της κατάθλιψης είναι εμφανείς κυρίως στον κοινωνικό περίγυρο. Το 84% των ερωτηθέντων δήλωσαν ότι αποσύρθηκαν πλήρως από την κοινωνική ζωή όσο έπασχαν από τη νόσο. Το στενό κοινωνικό περιβάλλον πλήττεται περισσότερο. Σχεδόν 45% όσων προσβάλλονται από κατάθλιψη χωρίζουν με τον/την σύντροφό τους. Το Γερμανικό Ίδρυμα Αρωγής για την Κατάθλιψη επισημαίνει το γεγονός ότι η κατάθλιψη παραμένει ακόμη στιγματισμένη και οι πολίτες διαθέτουν εξαιρετικά ελλιπή ενημέρωση σχετικά με το ζήτημα. Το 56% αποδίδει την εμφάνιση κατάθλιψης σε λανθασμένο τρόπο ζωής και περίπου το 30% πιστεύει ότι η νόσος οφείλεται σε αδυναμία χαρακτήρα των ασθενών. Στον χώρο εργασίας και στην οικογένεια, μεταξύ φίλων και συγγενών – παντού παρατηρείται έλλειμμα γνώσης σχετικά με την κατάθλιψη και το θέμα δεν συζητείται.

Πολλές μορφές κατάθλιψης αντιμετωπίζονται με χορήγηση αντικαταθλιπτικών. Όμως ειδικά στη Γερμανία πολλοί ασθενείς φοβούνται να κάνουν χρήση τέτοιων φαρμάκων. «Στη Γερμανία πρέπει να βρεις του κόσμου τα επιχειρήματα προκειμένου να πείσεις τους ασθενείς να πάρουν ένα τέτοιο φάρμακο», αναφέρει ο Ούλριχ Έγκερλ και προσθέτει: «Πολλοί διαπιστώνουν στη συνέχεια ότι η κατάθλιψη που έχουν για μήνες επιτέλους εξασθενεί. Πολλοί φοβούνται ακόμη ότι τα αντικαταθλιπτικά μπορούν να προκαλέσουν εθισμό». Ο γερμανός ψυχίατρος εξηγεί ότι σε περίπτωση βαριάς κατάθλιψης ο ίδιος θα έπαιρνε ανενδοίαστα αντικαταθλιπτικά, ακριβώς όπως θα έπαιρνε ινσουλίνη εάν έπασχε από διαβήτη.

Αν-Κριστίν Χέρμπε

Επιμέλεια: Άρης Καλτιριμτζής

Πηγή: Deutsche Welle

Σάββατο, 01 Δεκεμβρίου 2018 00:31

Tipps für stressfreie Shoppen am 1. Adventssamstag

Die Einzelhändler rechnen damit, dass die Geschäfte morgen (01.12.2018) besonders voll werden. Am ersten Adventswochenende zieht es viele Düsseldorfer für ihre Weihnachtseinkäufe in die Läden. Laut Handelsverband machen die Händler rund ein Viertel ihres Jahresumsatzes in den letzten beiden Monaten des Jahres.  Und auch die Rheinbahn reagiert darauf. Sie erweitert an den Wochenenden vor Weihnachten ihr Angebot. Viele Linien fahren häufiger. Das gilt zum Beispiel für die U72, U74, U75, für die Straßenbahn 705 und viele Buslinien. Außerdem sind häufig auch längere Fahrzeuge unterwegs. Zudem steht an den vier Advents-Samstagen ein Gepäckbus in der Altstadt, wo wir unsere Pakete lagern können. Wer mit dem Auto aus Richtung Süden kommt, der kann sich eine lange Parkplatzsuche sparen, indem er seinen Wagen im Parkhaus der Provinzial in Wersten abstellt und mit einem Kombiticket für neun Euro mit der Rheinbahn in die Stadt fährt.

Published in Deutschland