Items filtered by date: Κυριακή, 04 Νοεμβρίου 2018 - Radio 0211
Κυριακή, 04 Νοεμβρίου 2018 23:43

Φράσεις που εμπνέουν

«Άδραξε τη μέρα»

carpe-diemΗ φράση έγινε περισσότερο γνωστή από τον «Κύκλο των χαμένων ποιητών», αλλά πρόκειται για μία προτροπή στα λατινικά -carpe diem- από τον Οράτιο (ρωμαίο λυρικό ποιητή του 1ου αιώνα π.Χ.). Το σκεπτικό είναι ότι αυτό που έχουμε στη ζωή μας είναι το παρόν και αυτό καλούμαστε να ζήσουμε. Το χτες έχει ήδη περάσει -καλό είναι βέβαια να το επεξεργαζόμαστε, ώστε να μάθουμε πράγματα- και το αύριο δεν έχει έρθει ακόμα και δεν μπορούμε να το ελέγξουμε, τουλάχιστον όχι πλήρως.

Ο χρόνος είναι κάθε στιγμή και κάθε λεπτό που ζούμε τώρα. Θυμίζει λίγο το ρητό που λέει: «Ζήσε την κάθε μέρα σαν να ’ναι η τελευταία». Εδώ, βέβαια, θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι σημαντικό μεν να ζούμε καθημερινά μια ζωή έντονη και γεμάτη, αλλά εξίσου σημαντικό είναι να διατηρούμε παράλληλα και έναν βαθμό προνοητικότητας σκεφτόμενοι πώς θα μας επηρεάσει την επόμενη μέρα αυτό που κάνουμε σήμερα.

«Θα το σκεφτώ αύριο. Αύριο είναι μια καινούργια μέρα»

Mix-Wholesale-Order-After-All-Tomorrow-Is-Another-Day-Scarlett-MovieΠρόκειται για την αξέχαστη ατάκα της Σκάρλετ Ο’ Χάρα, που αντιμετωπίζει χιλιάδες δυσκολίες καταφέρνοντας πάντα να επιβιώσει στο καταπληκτικό μυθιστόρημα «Όσα παίρνει ο άνεμος», που αποδόθηκε εντυπωσιακά από τη βραβευμένη με Όσκαρ Βίβιαν Λι στην ομώνυμη ταινία. Ουσιαστικά όταν λέμε αυτήν τη φράση αφήνουμε λίγο χώρο και χρόνο ώστε να επεξεργαστούμε κάτι καλύτερα και να μην πάρουμε αποφάσεις με παρορμητικότητα και όσο βρισκόμαστε σε ένταση. Ο στόχος είναι, λοιπόν, να αναλογιστούμε όλες τις διαστάσεις αυτού που μας συμβαίνει. Ούτως ή άλλως, χρειάζεται να καταλαγιάσει και το συναίσθημα, ώστε να μπορέσουμε να αντιληφθούμε καλύτερα την κατάσταση. Σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι δεν είναι απίθανο την επόμενη μέρα οι συνθήκες να είναι διαφορετικές. Βέβαια, από την άλλη πλευρά, χρειάζεται να προσέξουμε και να μην πέσουμε στην παγίδα τού να αναβάλλουμε συνέχεια να σκεφτούμε, να συνειδητοποιήσουμε και να νιώσουμε ένα γεγονός.

«Και αυτό θα περάσει»

mood_emotion_alone_trees_forests_nature_blonde_photography_model_women_female_girlΠρόκειται για μία πολύ αληθινή και ανακουφιστική φράση. Επαληθεύεται κάθε φορά που γυρνάμε και κοιτάμε το παρελθόν και εκτιμάμε πόσο δύσκολα ήταν όσα περάσαμε και τελείωσαν πια. Αυτό μας βοηθάει να πάρουμε θάρρος και για όσα μας συμβαίνουν τώρα και να καταλάβουμε ότι θα βρεθεί μία λύση και θα αντιμετωπιστούν. Επίσης, μπορούμε να πάρουμε δύναμη και από άλλους ανθρώπους που έχουν περάσει και ξεπεράσει το ίδιο πρόβλημα ή κάτι ανάλογο με αυτό που καλούμαστε να αντιμετωπίσουμε και εμείς. Σημαντικό είναι να συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι το πρόβλημα θα περάσει σιγά-σιγά και ότι η κάθε του παράμετρος χρειάζεται να αντιμετωπιστεί μία-μία και ότι δεν θα μας βοηθήσει καθόλου το να πνιγούμε ξαφνικά βλέποντας ένα πρόβλημα βουνό που δεν θα το έχουμε σπάσει σε μικρότερα κομμάτια για να το λύσουμε. 

«Ό,τι δεν με σκοτώνει με κάνει πιο δυνατό»

nitscheΗ φράση αυτή του Νίτσε, που έχει ακουστεί, ειπωθεί και τραγουδηθεί ακόμα, κρύβει μία μεγάλη αλήθεια. Κυρίως ίσως γιατί ο άνθρωπος μπορεί να αντιμετωπίσει τα πάντα εκτός από τη δική του απώλεια – τον δικό του θάνατο. Οτιδήποτε άλλο και αν συμβεί, μπορεί να το ξεπεράσει και τελικά να βγει και πιο δυνατός. Αυτό δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να θεωρούμε τα δυσάρεστα ευχάριστα επειδή θα μας δυναμώσουν. Σημαίνει απλώς ότι συνειδητοποιώντας το πόσο μπορούμε να διδαχθούμε από τις εμπειρίες μας, θα βοηθηθούμε να βρούμε μια νοηματοδότηση σε ό,τι συμβαίνει και να απενοχοποιήσουμε τις αρνητικές και δύσκολες καταστάσεις. Η φύση του ανθρώπου είναι να μαθαίνει μέσα από τον πόνο, από τα πιο μικρά ως τα πιο μεγάλα. Ας πάρουμε το πολύ απλό παράδειγμα ενός επίδοξου ποδηλάτη. Στην αρχή θα πέσει, θα χτυπήσει, αλλά στο τέλος θα μάθει να κρατά σωστά ισορροπία. Αυτό μας δείχνει πόσο σημαντικό είναι να προσπαθούμε να μαθαίνουμε, να αλλάζουμε και να εξελισσόμαστε μέσα από κάθε εμπειρία.

 

Published in Απόψεις

Αποκλείεται να μη σου έχει τύχει κι εσένα! Να ξυπνάς το πρωί, εντελώς με το ζόρι, έχοντας τη χειρότερη διάθεση, ξέροντας πως η μέρα θα ‘ναι αποτυχημένη και μίζερη μέχρι αηδίας. Συν ότι ο καιρός είναι χάλια κι έχει ψοφόκρυο. Θέλεις να κάνεις μπάνιο, αλλά προφανώς δεν έχει ζεστό νερό. Η οδοντόκρεμα έχει τελειώσει από καιρό κι απλά έχεις ξεχάσει να αγοράσεις καινούργια. Όλα πάνε λάθος. Δεν έχεις τι να βάλεις ή μάλλον έχεις, αλλά είναι είτε βρόμικο είτε τσαλακωμένο -και δεν έχεις χρόνο να το σιδερώσεις.

 

«Μη σκέφτεσαι αρνητικά!» σου λέει η μάνα σου πάντα, αλλά το κάνεις έτσι κι αλλιώς. Πας να προλάβεις το λεωφορείο που μισείς. Γιατί το μισείς; Να γιατί, γιατί μόλις πέρασε θρασύτατο απ’ τη στάση και εσύ τρέχεις να το προλάβεις. «Σκασμένο! Μη σώσεις!» του φωνάζεις και συνειδητοποιείς πως το επόμενο έρχεται σε είκοσι λεπτά -και, μάντεψε, εσύ έχεις ήδη αργήσει. Παρεμπιπτόντως πάντα αργείς. Το επόμενο λεωφορείο προφανώς κι είναι γεμάτο με κόσμο και –καθόλου– ευχάριστες οσμές από παντού φτάνουν στα ρουθούνια σου.

«Υπομονή, μην αρχίζεις τις υπερβολές!» θα σου ‘λεγε η μάνα σου και πάλι. Άντε καλά, λες και σφίγγεις τα δόντια. Κατεβαίνεις και –τι καλά!– πιάνει βροχή, εννοείται χωρίς να ‘χεις ομπρέλα κι εννοείται πως κρατάει μόνο για όσο κυκλοφορείς στο δρόμο, ίσα για να γίνει μούσκεμα. Και κάπως έτσι, χαλάει κι η άλλη μισή ιδέα καλής διάθεσης που σου είχε απομείνει. «Ας με πατήσει ένα αυτοκίνητο ή το τραμ να τελειώνουμε!», λες στον εαυτό σου και καυχιέσαι για την τύχη σου.

Α, ναι, τύχη. Ε, δεν έχεις καθόλου. Όχι μόνο σήμερα, γενικά ποτέ δεν είχες. «Όλοι τα ίδια λένε» θα σου πουν. Για σένα ισχύει και δε σε νοιάζει στην τελική για τους άλλους. Σε σένα πάνε όλα λάθος. Περνάς το δρόμο βιαστικά κι εκεί που απλά καταριέσαι το σύμπαν, βλέπεις το πρώην αίσθημα! Ναι, τι περίμενες να τελείωνε εκεί; Όχι, θα ξεφτιλιστείς κι άλλο.

Είναι μπροστά σου κι όχι μόνος. Στέκει καμαρωτά με τη σχέση του, κι εσύ απλά εύχεσαι να τους πατήσει το τραμ που περνά από πίσω. Το ίδιο που ήθελες να πατήσει κι εσένα λίγα λεπτά πριν. Να πας πίσω δεν μπορείς, γιατί δεν έχεις χρόνο για χάσιμο. Αναγκαστικά θα τους αντιμετωπίσεις. Βγάζεις κινητό και βάζεις μπροστινή κάμερα να δεις αν η εικόνα σου αυτή τη στιγμή είναι κοινωνικά αποδεκτή. Δεν είναι.

Κάνεις ένα βήμα μπροστά κι ένα πίσω. Οι περαστικοί αγανακτούν μαζί σου και σε σπρώχνουν. Εκείνοι φιλιούνται κι εσύ απλώς παρακαλάς τη μητέρα γη να ανοίξει και να σε καταπιεί. Σου κόβονται πόδια, χέρια, αναπνοή και μιλιά.  Λες ένα τυπικό «γεια» κι αποχωρείς.

Εσύ σχέση δεν έχεις εδώ κι αιώνες κι όσες επιχείρησες να κάνεις ήταν αποτυχημένες. Γιατί; Μάντεψε. Είναι να ‘χεις το γούρι. «Θα έρθει κι η σειρά σου, το καλό πράγμα αργεί να γίνει!» Μαντέψτε ποιος θα έλεγε αυτές τις εξυπνάδες. Η μάνα σου ντε, ποιος άλλος;

Διάβασες ένα άρθρο για την γκαντεμιά τις προάλλες που βρέθηκε τυχαία στην οθόνη σου, να φανταστείς ως και τα cookies κάτι ξέρουν για την τύχη σου και στα εμφανίζουν διαρκώς μπροστά σου. Έκανε λόγο για ανθρώπους συνώνυμα της ατυχίας και πιο συγκεκριμένα μιλούσε για τη Βιολέτα Τζέσοπ, που ήταν θαλαμηπόλος στη σύγκρουση του Ολύμπικ, αλλά και στη βύθιση του Τιτανικού, όπου κατάφερε κι από εκεί να επιβιώσει. Αργότερα δούλεψε ως νοσοκόμα στο δίδυμο αδερφάκι του Τιτανικού, τον Βρεταννικό το οποίο προσέκρουσε σε νάρκη. Βέβαια, σώθηκε κι από ‘δω, άρα ίσως να μην ήταν και τόσο άτυχη τελικά. Συνεχίζεις την περί γκαντεμιάς ανάγνωση κι εύχεσαι να μην είσαι κι εσύ σε κάποιο απ’ αυτά τα αφιερώματα.

Είναι όλα λάθος, τελικά; Κάποτε είναι, και λίγο μαύρα -ίσως πολύ. Ίσως να ξύπνησες με κακή διάθεση σήμερα και γενικότερα να κουβαλάς μια δόση πεσιμισμού. Ίσως να ‘θελες να ήταν όλα αλλιώς. Ίσως να μπορούσες, όμως, να τα κάνεις εσύ όλα αλλιώς. Δοκίμασε αύριο να ξυπνήσεις με καλή διάθεση, να βάλεις το αγαπημένο σου τραγούδι να παίζει στη διαπασών και να πιεις ζεστό καφέ στην αγαπημένη σου πολύχρωμη κούπα.

Πήγαινε στον καθρέπτη και χαμογέλα, μίλα με τον εαυτό σου, βρείτε τα κι υποσχέσου πως σήμερα θα είναι μια μέρα γεμάτη χαμόγελα και –γιατί όχι;– και μερικές ατυχίες! Είναι κι αυτές μέρος της ζωής μας…

Published in Απόψεις