Items filtered by date: Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 - Radio 0211

Όλα είναι μία γραμμή, ή καλύτερα όλα συνδέονται με μία γραμμή.  Ανέκαθεν οι άνθρωποι επινοούσαν θαυμαστά μέσα για να επικοινωνήσουν βασισμένα –ίσως και λίγο επηρεασμένα– σε αυτή την περιβόητη γραμμή. Γραμμές τηλεφωνικές, ακτοπλοϊκές, αεροπορικές. Γραμμές χαραγμένες σε δρόμους και λεωφόρους, γραμμές συνοριακές που δείχνουν ότι δεν υπάρχουν σύνορα. Αυτές οι γραμμές εκμηδένιζαν αποστάσεις κυριολεκτικά ή μεταφορικά.  Μετέτρεπαν τις αποστάσεις  σε κίνητρα, τους δρόμους σε επιθυμίες, τις θάλασσες σε πάθος, τον ουρανό σε έρωτα και το ταξίδι ξεκινούσε.

 

Χιλιοειπωμένο και γραφικό έχει καταντήσει το «καμία απόσταση δεν εμποδίζει την αληθινή επιθυμία», αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε, ισχύει ξεκάθαρα. Όταν θες να δεις κάποιον, τον δικό σου μοναδικό «κάποιο» θα πάρεις και τρένα και πλοία κι αεροπλάνα κι όλα τα δυνατά μέσα για να πας να τον δεις, έστω για λίγο. Κι όχι, αυτά δεν είναι σενάρια ρομαντικών ταινιών που συμβαίνουν μόνο στις μεγάλες οθόνες. Μα και να είναι, σημαίνει ότι κάπου εκεί έξω υπάρχουν κι αυτοί οι μεγάλοι έρωτες, οι έτοιμοι να ξεπεράσουν τα πάντα, το κάθε εμπόδιο που εμφανίζεται μπροστά τους. Έτοιμοι να τα κάνουν όλα στην άκρη και να φτάσουν μέχρι την άλλη άκρη της Γης.

Μεγάλη υπόθεση η απόσταση, λένε, μεγάλο εμπόδιο. Τι λες; Αλήθεια; Βαθιά νυχτωμένοι αυτοί που το πιστεύουνε. Πιο βαθιά νυχτωμένοι αυτοί που δεν τολμούν και δε ρισκάρουν λόγω της απόστασης. Αυτοί που αρνούνται τον έρωτα και βάζουν σε τρίτη μοίρα τις επιθυμίες και τα πάθη τους. Εκτός εάν… Εκτός εάν, λέω, δε θέλουν. Ναι, μάλλον, αυτό είναι! Δε θέλουν να ρισκάρουν, να προσπαθήσουν και να παλέψουν. Έτσι, αυτοί οι δειλοί χρησιμοποιούν σαν καραμέλα-πρόφαση τα χιλιόμετρα και τις αποστάσεις.

Μακριά είναι μόνο εκεί που δε θέλεις να πας. Το πιο εύκολο πράγμα είναι να μένεις ακίνητος και να περιμένεις τα πράγματα να συμβούν από μόνα τους. Αυτό είναι και το πιο ακατόρθωτο παράλληλα. Οι προφάσεις κι οι δικαιολογίες είναι προϊόντα των δειλών. Αυτών που δεν τολμούν να ξεστομίσουν την αλήθεια και μοιράζουν φρούδες ελπίδες δεξιά κι αριστερά. Όταν, δε, οι συνθήκες είναι συνυφασμένες με την απόσταση έχουν δημιουργήσει το καταλληλότερο άλλοθι στο έγκλημα που έχουν διαπράξει οι ίδιοι.

Και ότι χάλασε το αμάξι θα σου πουν, κι ότι έχει μποφόρ και δεν κινείται το καράβι, κι ότι δε βρήκαν εισιτήρια κι ότι δεν τους δίνουν άδεια απ’ τη δουλειά κι ότι δεν έχουν πού να αφήσουν το χρυσόψαρό τους κι άλλα τέτοια χαζά προκειμένου να μη σου πουν ότι δε θέλουν απλά να έρθουν να σε δουν.

Υπάρχουν, εννοείται, κι αυτές οι περιπτώσεις που συμβαίνουν τα παραπάνω, αλλά δεν είναι συχνές και κατ’ εξακολούθηση. Ρεαλιστές του κόσμου, βάλτε τα γάντια του μποξ μέσα και μην ετοιμάζεστε για επίθεση.  Δε γεννηθήκαμε σε άλλο πλανήτη.  Κατανοούμε πολύ καλά ότι οι συνθήκες μπορεί να μην είναι πάντα οι ιδανικές λόγω οικονομικών ή επαγγελματικών, αλλά δεν κατανοούμε με τίποτα τον άνθρωπο που δεν προσπαθεί να ξεπεράσει αυτές τις δυσκολίες και βάζει πάντα μπροστά την απόσταση.

Τα χιλιόμετρα είναι για να εκμηδενίζονται κι οι δρόμοι για να τους διασχίζουμε και να πηγαίνουμε στους δικούς μας ανθρώπους. Αν πλέον αυτά έχουν καταντήσει άλλοθι, τότε λυπάμαι, αλλά δε μιλάμε για χιλιομετρική απόσταση, αλλά για συναισθηματική. Κι ειλικρινά δεν υπάρχει κάτι χειρότερο απ’ αυτό…

Published in Απόψεις

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να αναρωτιέται άπειρες φορές πώς γίνεται η καθημερινότητα να σε βαραίνει τόσο, να σου δημιουργεί τόσο πολύ άγχος και στρες, να σε καταθλίβει. Πώς μπορείς να αποφύγεις το όλο σκηνικό και να αλλάξεις τη διάθεσή σου;

 

Όταν μπαίνεις σε μια αδιάκοπη ρουτίνα κουράζεσαι, αλλάζεις και βλέπεις τη ζωή σου με άλλο, πιο κουρασμένο, μάτι. Βαριέσαι και φτάνεις στο σημείο να περνάνε από δίπλα σου άνθρωποι ή και να συμβαίνουν καταστάσεις που σε αφήνουν παγερά αδιάφορο, που υπό άλλες συνθήκες μπορεί και να σε ενθουσίαζαν.

Πολλοί είναι εκείνοι που παραπονιούνται κι αρνούνται να δουν την αλήθεια, αυτοί που μέσα απ’ την καθημερινότητά τους χάνονται και χάνουν ύστερα φίλους και σημαντικούς ανθρώπους, χωρίς ουσιαστικά να το καταλαβαίνουν πως έχουν κι εκείνοι μερίδιο ευθύνης.

Όταν είσαι συνέχεια σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι με ενδιάμεσες στάσεις για σούπερ μάρκετ και για να πετάξεις τα σκουπίδια, μην περιμένεις να βρεις αυτό που ψάχνεις, πόσο μάλλον τον μεγάλο έρωτα. Ναι, φυσικά κάποτε μπορεί να συμβεί κι έτσι, δεν αποκλείεται τίποτα στη ζωή. Να συναντήσεις δηλαδή τον άνθρωπό σου στο λεωφορείο πηγαίνοντας στη δουλειά, σε ένα τυχαίο μαγαζί που σταμάτησες για να πάρεις έναν καφέ για το δρόμο ή ακόμη και στο γραφείο. Ωραίοι οι ρομαντισμοί ότι μπορεί να πέσεις στον έρωτα της ζωής σου οπουδήποτε κι οποτεδήποτε, αλλά μη γελιόμαστε, δεν είναι υπέρ σου οι πιθανότητες.

Τι γίνεται, λοιπόν, όταν η καθημερινότητα που σου έχει χτυπήσει την πόρτα αρχίζει να σε βαραίνει; Μπορεί να περάσει από μπροστά σου ένας ενδιαφέρων άνθρωπος ή να προκύψει ένα σημαντικό γεγονός κι απλά να τα προσπεράσεις και να σου περάσουν απαρατήρητα, κι αυτό γιατί έχεις βυθιστεί στη ρουτίνα και κινείσαι μηχανικά. Έχεις βαρεθεί τη ζωή σου, γιατί έχεις περάσει σε μια ανιαρή στασιμότητα κι ακολουθείς συνέχεια τα ίδια τετριμμένα βήματα.

Αν δεν αλλάξουμε λίγο τη ζωή μας και τη στάση μας απέναντι σ’ αυτή, οι μέρες θα κυλούν αδιάφορα και το όνειρο ενός έρωτα διαρκώς θα απομακρύνεται. Για να αυξήσουμε την κοινωνικοποίησή μας, άρα και το χρώμα στη ρουτίνα αλλά και τις πιθανότητες για ενδιαφέρουσες γνωριμίες, θα πρέπει κάπου στην καθημερινότητά μας να εντάξουμε ένα γυμναστήριο, την ενασχόλησή μας με ένα χόμπι, έναν καφέ και καμία μπίρα με φίλους ή και μόνοι σε ατμοσφαιρικά μπαράκια, μια βόλτα σε κάποιο πάρκο. Οτιδήποτε που θα μας κάνει να νιώθουμε χαρούμενοι, ξέγνοιαστοι, ικανό να δώσει μία άλλη νότα στη βαρετή πλέον ζωή μας.

Συχνά ακούμε ανθρώπους να παραπονιούνται για τη μοναξιά τους και να αναρωτιούνται πότε θα βρουν κι εκείνοι ένα ταίρι. Ο κατάλληλος άνθρωπος δε θα σου χτυπήσει ξαφνικά μια μέρα την πόρτα, δε θα έρθει σαν πρίγκιπας πάνω στο άσπρο άλογο, ούτε σε συσκευασία δώρου όπως η τέλεια Barbie. Ναι, όσο και να ψάχνεις δεν είναι βέβαιο πως θα βρεις, μα αν δεν ψάξεις σίγουρα δε θα βρεις.

Αν θες να δεις κάτι διαφορετικό, κάνε κάτι διαφορετικό. Ακολουθείς καθημερινά ακόμα και τους ίδιους ακριβώς δρόμους και μετά γκρινιάζεις για τη ρουτίνα σου και παρακαλάς για μια έκπληξη. Δοκίμασε παρακαμπτήριες διαδρομές, πηγαίνοντας ή γυρνώντας απ’ τη σχολή ή τη δουλειά. Να πας από στενά που δε γνώριζες για να τα εξερευνήσεις. Άλλωστε κι αυτά έχουν τη δική τους ομορφιά και φυσικά σου ανοίγουν νέα ελκυστικά μονοπάτια.

Κάθε ανθρώπινη σχέση έχει το δικό της δρόμο, τη δική της πορεία. Όπως και στις σχέσεις μας εξερευνούμε το σύντροφό μας κι ανακαλύπτουμε νέες πτυχές του εαυτού του, άλλες καλές κι άλλες κακές, έτσι και στο δρόμο, ακόμα κι όταν χάνεσαι, κάτι καινούργιο θα ανακαλύψεις. Κάτι που θα σε κάνει να βγεις έξω απ’ τα νερά σου, να νιώσεις διαφορετικά, να πράξεις αλλιώς και, γιατί όχι, να περάσεις και όμορφα.

Ο έρωτας πολλές φορές αργεί να έρθει -και κατά την άποψή μου καλά κάνει. Πρέπει να είσαι πανέτοιμος να τον υποδεχθείς. Αν αγαπήσεις τον εαυτό σου πρώτος εσύ, τότε θα σε αγαπήσουν κι οι άλλοι. Μόνο όταν έχεις αυτοπεποίθηση και το απαιτείς, η ζωή θα σου φέρει αυτό που αξίζεις. Έχει το δικό της πρόγραμμα εξάλλου και παίζει μπάλα με τα «θέλω» σου, μα κάπου εδώ να σου θυμίσω πως ο έρωτας είναι τόσο δυνατός που μπορεί να νικήσει μια εντεκάδα πρώτης κατηγορίας! Μη μασάς, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να εμπιστευτείς τον εαυτό σου και να διεκδικήσεις τις επιθυμίες σου.

Πήγαινε αντίθετα απ’ την πορεία της καθημερινότητας! Βγες, ζήσε και διασκέδασε στα όρια του σοβαρού και της τρέλας. Δεν είναι τυχαίο που λένε πως αυτοί που γελάν πολύ ζουν και περισσότερο.

Published in Απόψεις

Άγχος∙ και μόνο στο άκουσμα της λέξης αυτής νιώθουμε ένα πνίξιμο, κάτι σαν σφίξιμο, ενώ σκάει κι ένας ατελείωτος καταιγισμός σκέψεων. Συναισθήματα που δημιουργούνται και κατοικούν στο μυαλό μας, κάνοντάς μας τη ζωή πιο δύσκολη. Η συγκέντρωση φαντάζει ένα μακρινό όνειρο και το σώμα μας αντιδρά στο συναίσθημα αυτό με ένταση, στρες, φόβο κι οξυθυμία.

 

Ο καθένας από μας έχει τη δική του ασπίδα για να προστατευτεί και να μπορέσει να το αντιμετωπίσει όσο καλύτερα πιστεύει, με τα δικά του μέσα. Την εβδομάδα που μας πέρασε, ζητήσαμε την ψήφο σας στο poll μας σχετικά με τους τρόπους που χρησιμοποιούμε για να αποβάλλουμε το άγχος μας! Πάμε να δούμε τα αποτελέσματα.

Στην τέταρτη θέση με ποσοστό 9,61% η απάντηση: «Τηλεφωνώ στη μαμά μου». Ο άνθρωπος που μας ξέρει καλύτερα απ’ τον κάθε ένα, έχει τον τρόπο να μας ηρεμεί και να μας κάνει να πιστεύουμε πως όλα θα πάνε καλά. Γνωρίζει κάθε μας αντίδραση και μέσα απ’ τη στοργή της, τίποτα δε μοιάζει τόσο τρομακτικό. Κι ας μην είμαστε πια παιδάκια, μάνα θα είναι πάντα μόνο μία και στον κόσμο αυτό άλλη καμιά. Πολλές φορές μέσα απ’ τα τρεχάματα της πιεστικής μας ρουτίνας δεν έχουμε την πολυτέλεια να βλέπουμε τους γονείς μας καθημερινά, αφού δυστυχώς μπορεί να μένουμε σε μια μεγαλούπολη μακριά απ’ το πατρικό μας. Ένα τηλεφώνημα είναι αρκετό για εκείνη τη δύσκολη ώρα.

Στην τρίτη θέση με ποσοστό 24,23% επιλέξατε την απάντηση: «Συναντάω φίλους». Οι φίλοι δεν είναι τυχαίο που προσδιορίζονται ως η συνειδητή επιλογή οικογένειάς μας. Μετά τους συγγενείς (κάποιες φορές ίσως και πριν) είναι τα πρόσωπα που στρεφόμαστε για οτιδήποτε μας βασανίζει. Μαζί τους περάσαμε το άγχος των χωρισμών μας, την κάθε μας απογοήτευση αλλά και την κάθε μας επιτυχία. Ξέρουν εκείνα τα μικρά-μικρά μυστικά που η οικογένειά μας ποτέ δεν έμαθε κι έχουν το δικό τους τρόπο να μας κάνουν να αποφορτιστούμε και να ξεχαστούμε.

Στη δεύτερη θέση με ποσοστό 30,57% βρίσκεται η απάντηση: «Με κακομαθαίνω (μουσική, γλυκά, ταινία)». Μια συνταγή πετυχημένη με μια επιβράβευση στον εαυτό μας για τις δυσκολίες που περνά. Όπλα μας; Τα γλυκά, γιατί τα αξίζουμε και δε μας νοιάζει για μια μέρα τι θα γίνει αν φάμε μέχρι σκασμού! Μια «απαγωγή» του εαυτού μας στο σπίτι δε θα μπορούσε να μη συνοδευτεί με ταινία κι αθόρυβο κινητό, αφού ανάμεσα στα κλειστά μας παντζούρια και τη ζεστή μυρωδιά του φρεσκοψημένου ποπ-κορν το άγχος δεν έχει καμιά θέση! Γιατί αν δε βάλεις και το ράδιο τέρμα μετά τραγουδώντας όσο πιο δυνατά μπορείς τα αγαπημένα σου κομμάτια, πώς αλλιώς θα εκτονωθείς; Κι οι γείτονες; Για μια μέρα ας κάνουν τα στραβά μάτια. Δεν μπορούμε να αγχωθούμε και για αυτούς!

Στην πρώτη μας θέση, συναντάμε με ποσοστό 35,58% την απάντηση: «Παίρνω τους δρόμους (με το αμάξι ή τα πόδια)». Ο χρόνος που αφιερώνουμε στον εαυτό μας ειδικότερα σε καταστάσεις άγχους και πίεσης, δεν πάει ποτέ χαμένος. Κι η πλειοψηφία το αναγνωρίζει. Η συνειδητή επιλογή να απομακρυνθούμε έστω και για λίγο απ’ την κατάσταση και το χώρο που μας προκάλεσε όλα τα αρνητικά συναισθήματα, μας βρίσκει πίσω απ’ το τιμόνι για τον αγαπημένο μας προορισμό με σκοπό να καθαρίσει το μυαλό μας. Να αναπνεύσουμε. Να αναλογιστούμε και να δούμε τα πράγματα με μια πιο ξεκάθαρη ματιά. Τα βήματά μας πολλές φορές μέσα στις σκέψεις μας μοιάζουν να μην μπορούν να σταματήσουν και να μας οδηγούν σε σημεία αγαπημένα κι ουδέτερα. Τι καλύτερο μπορεί να υπάρξει από μια βόλτα στη θάλασσα ή ένα παγκάκι με θέα κοιτάζοντας το ηλιοβασίλεμα, συντροφιά με την αγαπημένη μας μουσική στα ακουστικά; Αξίες ανεκτίμητες.

Το άγχος, δυστυχώς, μεγαλώνοντας θα μεγαλώνει κι αυτό στο πλάι μας. Ό,τι όμως κι αν μας απασχολεί, με τέτοια όπλα βρίσκουμε τρόπους να το καταπολεμάμε! Γιατί δεν μπορεί να μας κάνει ό,τι θέλει και δε θα σκάσουμε γι’ αυτό!

Published in Απόψεις
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 14:13

Στο φόβο αρέσει να κλέβει όνειρα

Πάντα θα υπάρχει κάτι που θα γίνεται το εμπόδιο στα σχέδια, πάντα θα ανακαλύπτεις κάτι που θα σε αναγκάζει να βάζεις ένα κόμμα αντί για μια τελεία. Συμβιβάζεσαι στην ασφάλεια και απλώς συμβιβάζεσαι. Αργά ή γρήγορα, καταλήγεις να ζεις τη ζωή σου περιμένοντας. Βλέπεις τη ζωή να προχωρά από μπροστά σου. Μην περιμένεις την  κατάλληλη στιγμή, οι συνθήκες θα είναι πάντα ακατάλληλες. Δε θα είσαι απόλυτα έτοιμος ποτέ.

Πάρε απλώς το ρίσκο. Δε χρειάζεσαι κάποιο τρελό σχέδιο απλά σταμάτα να ονειρεύεσαι και ξεκίνα να πράττεις. Άκου επιτέλους την καρδιά σου. Ξόδεψε στον εαυτό σου, στο μέλλον σου, στο όνειρο και στη ζωή σου. Θέσε κάποιες ερωτήσεις στον εαυτό σου. Αν οι απαντήσεις σε κρατούν κάπως σιωπηλό με κάποιον τρόπο, τότε η απάντηση να είσαι σίγουρος ότι είναι «όχι».

Έλεγξε της σκέψεις σου. Το μυαλό μας είναι σχεδιασμένο έτσι, ώστε να μας προστατεύει. Να μας προστατεύει όσο το δυνατόν περισσότερο από πόνο κι απογοητεύσεις. Υπάρχουν όμως φορές που εξαιτίας αυτής του της ικανότητας σε διώχνει μακριά απ’ το όνειρο. Πρέπει να μάθεις να ελέγχεις το φόβο σου, μόνο έτσι θα καταλάβεις ότι δεν απέχεις τόσο πολύ απ’ όσο πιστεύεις από μια τελείως διαφορετική, φανταστική σχέση, από μια τελείως διαφορετική δουλειά, από μια γενικότερα διαφορετική ζωή. Μην περιμένεις να σου δώσει κάποιος την άδεια.

Ένα βήμα τη φορά και θα καταφέρεις να κρατηθείς μακριά απ’ το μαξιλάρι και το κρεβάτι σου. Μακριά απ’ τη βολική σου ζώνη. Όσο γρηγορότερα ανακαλύψεις το όνειρό σου και παλέψεις γι’ αυτό, τόσο πιο γρήγορα η ζωή σου θα αποκτήσει νόημα.

Από συνήθεια πατάς το snooze και κάνεις σαν να μη συνέβη τίποτα. Συνέβη όμως. Μην περιμένεις κανέναν να σε σπρώξει. Η δύναμη είναι μέσα σου. Αν εσύ δεν ενεργοποιήσεις τον εαυτό σου, δε θα βρεθεί να το κάνει κάποιος άλλος. Το μόνο που θα κάνεις είναι να μείνεις κολλημένος, περιμένοντας να έρθει κάποιος να σε απεγκλωβίσει από τη δύσκολη θέση στην οποία τοποθέτησες εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου. Γίνε περισσότερο εγωιστικός. Με την έννοια της «αυτοαγάπης».

Άρχισε να αγαπάς τον εαυτό σου. Κάθε άνθρωπος πρέπει ν’ αγαπά πρώτα τον εαυτό του και μετά τους άλλους. Σε κάθε τομέα και στην οικογένεια και στις σχέσεις. Δεν είναι εγωισμός όσο «αυτοαγάπη». Είναι τρομακτικό να ξεχνάμε τα όνειρά μας, είναι ό,τι πιο σημαντικό έχει ένας άνθρωπος.

Πολλές φορές βαλτώνουμε, φτάνουμε σε τέλμα. Υπάρχουν άνθρωποι που βιώνουν φόβο, θλίψη και βλέπουν τη ζωή να περνάει από μπροστά τους. Τώρα θα σου πω κάτι που ήδη ξέρεις. Υπάρχει πολλή κακία εκεί έξω. Και πίστεψέ με δεν έχει σημασία πόσο δυνατός είσαι. Όλοι έχουμε δεχθεί και βιώσει, κάποιοι έχουμε προκαλέσει κιόλας. Ο φόβος όμως μπορεί να σε γεράσει. Όταν οι άλλοι σε υποτιμούν, σε κριτικάρουν ή προβλέπουν την αποτυχία σου, να ξέρεις ότι περιγράφουν τη δική τους ζωή.

Επένδυσε στο όνειρο και σε σένα. Αυτή είναι η δική σου ζωή. Κάνε πράγματα που αγαπάς συχνότερα. Αν δε σου αρέσει κάτι, μπορείς πάντα να το αλλάξεις. Αν δε σου αρέσει η δουλειά σου, παραιτήσου. Αν δε σου φτάνει ο χρόνος της ημέρας, σταμάτα να τον ξοδεύεις σε ασήμαντα πράγματα. Αν ψάχνεις για την αγάπη, σταμάτα! Θα σε βρει εκείνη, μόλις αρχίσεις να κάνεις πράγματα που αγαπάς.

Σταμάτα ν’ αναλύεις τόσο πολύ τα πράγματα. Όλα τα συναισθήματα είναι όμορφα. Η ζωή είναι απλή μέχρι την τελευταία μπουκιά. Ναι, μπουκιά. Άνοιξε τα χέρια, την καρδιά και το μυαλό σου για να υποδεχθούν τα νέα ξεκινήματα.

Υ.Γ: Αγαπητέ φόβε, δε νομίζω ότι είσαι ο κατάλληλος για μένα.

Published in Απόψεις

O νόμος της έλξης στον έρωτα δεν έχει καμία λογική και καμία εξήγηση. Οι άνθρωποι έλκονται μεταξύ τους σε ανυποψίαστο χρόνο χωρίς να καταλαβαίνουν απόλυτα το γιατί. Απλά συμβαίνει. Άλλοι θα σου πουν ήταν τα μάτια του, άλλοι το χαμόγελό του, το σώμα του, άλλοι ο χαρακτήρας του, το χιούμορ του κι άλλοι όλα τα παραπάνω.

 

Πόσες φορές μας μίλησαν οι φίλοι μας με ενθουσιασμό για ένα άτομο για το οποίο νιώθουν μία ανεξήγητη έλξη κι εμείς απλώς μείναμε να τους κοιτάμε απορημένοι, γιατί ακριβώς δεν μπορούσαμε να εντοπίσουμε σ’ αυτό το άτομο όλα αυτά τα υπέροχα που ο φίλος μας είδε.

Η έλξη, λοιπόν, είναι το πρώτο πράγμα που νιώθουμε για κάποιον, πριν καν ακόμη τον ερωτευτούμε. Είναι όμως και το τελευταίο αίσθημα που φεύγει όταν αυτός ο έρωτας τελειώσει; Ή μένει για πάντα εκεί; Δηλαδή όταν νιώσουμε έλξη για κάποιον μία φορά, μας ελκύει για πάντα;

Τις πιο πολλές φορές ναι και κάποιες άλλες όχι, ανάλογα και με τις εμπειρίες που βιώνεις τελικά με το άτομο αυτό. Στην πιο ακραία περίπτωση, αν το άτομο αυτό ασκεί βία πάνω σου, εννοείται ότι κάποια στιγμή θα πάψει να είναι ελκυστικό στα μάτια σου.

Όμως, συμβαίνει πολύ συχνά, στους ανθρώπους η έλξη που άλλοτε ένιωθαν για ένα πρόσωπο να χάνεται μια μέρα, όπως και τα αισθήματά τους, χωρίς να το επιδιώξουν. Αλλιώς δε θα βιώναμε τόσους χωρισμούς, μιας κι η έλξη είναι το πιο σημαντικό σε μία σχέση, όσα προβλήματα κι αν αυτή περνάει. Στην πορεία ίσως βρεθεί ένα άλλο άτομο που να μας ενθουσιάζει και να μας ελκύει περισσότερο ή υπάρχει και το ενδεχόμενο του ξενερώματος.

Απ’ την άλλη υπάρχουν άνθρωποι που είναι είκοσι και τριάντα χρόνια παντρεμένοι κι αν τους ρωτήσεις νιώθουν ακόμη αυτή τη μαγική έλξη μεταξύ τους. Mάλιστα, με τα χρόνια αυτή εξελίσσεται φέρνοντας και τη συναισθηματική κατανόηση.

Η αμοιβαία έλξη κάνει τα πράγματα πιο εύκολα κι ενώ στην αρχή τα δύο άτομα ένιωθαν τρακ και ντροπή, στην πορεία εξοικειώνονται με τα αισθήματα και τις ανάγκες τους κι η επικοινωνία γίνεται τόσο εύκολη, που πολλές φορές δε χρειάζονται καν λέξεις για να συνεννοηθούν.

Επίσης, όταν η έλξη μας για κάποιον μείνει απωθημένο, τότε δεν πεθαίνει ποτέ. Δηλαδή όταν νιώσουμε έλξη για ένα άτομο που δε νιώθει το ίδιο για μας και τα αισθήματά μας δεν εξελίσσονται ποτέ σε πραγματικό χρόνο, τότε κάθε φορά που τον βλέπουμε νιώθουμε αυτή την ίδια ανεξήγητη αμηχανία. Χωρίς να μπορούμε να το ελέγξουμε, κάθε φορά που αντικρίζουμε το άτομο αυτό η στάση του σώματος και η συμπεριφορά μας αλλάζουν κι είναι δύσκολο να κρύψουμε όσα νιώθουμε.

Στο νόμο της έλξης, λοιπόν, δεν υπάρχουν κανόνες. Είναι απλώς ένα αίσθημα που αυτοδημιουργείται σε δευτερόλεπτα και μπορεί να χαθεί εξίσου γρήγορα. Αυτός που δε νιώθει την ίδια έλξη με μας δεν είναι μαλάκας. Απλά δεν τη νιώθει. Να χαρακτηρίζουμε τους πάντες μαλάκες, όταν δε γίνεται το δικό μας είναι εύκολο. Αν τον ρωτήσετε το λόγο, ούτε ο ίδιος δε θα ξέρει.

Πάντως, η έλξη ειδικά όταν είναι αμοιβαία είναι ένα απ’ τα πιο όμορφα αισθήματα στον κόσμο. Σε γεμίζει χαρά κι αυτοπεποίθηση, σε κάνει να κοκκινίζεις και σου δίνει κίνητρο να γίνεσαι ακόμη πιο αρεστός και καλύτερος για το άτομο αυτό.

Σ’ ένα παράλληλο σύμπαν, ίσως, οι έλξεις μεταξύ των ανθρώπων να γεννιούνται αμοιβαία και να μη χάνονται ποτέ.

Published in Απόψεις

Η ζήλια των άλλων προς εμάς κάποιες φορές, αν όχι όλες, μας κάνει να νιώθουμε καλά. Μας προσφέρει μια υπεροχή παραπάνω σε σχέση με τους άλλους. Μας κατατάσσει μια κλίμακα πιο πάνω κι εμείς (επειδή το νιώθει κι η διάπλασή μας αυτό το ανέβασμα) σκύβουμε και κοιτάμε επιδεικτικά όσους περνάνε από κάτω.

 

Στην καταλυτική πλειοψηφία αυτών των φορών αισθανόμαστε ωραία, σαν έχουμε πετύχει ένα στόχο. Σαν να κάνουμε κάτι καλύτερα και μάλιστα χωρίς προσπάθεια. Ίσως να περιαυτολογήσουμε και σ’ αυτούς που μας έδωσαν όλη αυτή την αίσθηση, ίσως και σε άλλους κυρίως για να τους ενημερώσουμε ότι υπάρχουν οι πρώτοι που μας κάνουν να νιώθουμε έτσι. Να ξέρουμε πως μας ζηλεύουν. Να θέλουν αυτό που έχουμε εμείς. Να ζητάνε να μας μοιάσουν. Να ποθούν αυτό που είναι δικό μας.

Σίγουρα ακόμα δεν αναρωτηθήκατε ποιοι είναι όλοι αυτοί που λαχταρούν όσα έχουμε, γιατί έχετε στο μυαλό σας κάμποσους. Ξέρετε τα πρόσωπα και την ταυτότητά τους. Ίσως ξέρετε τα σπίτια και τις οικογένειές τους. Ίσως ξέρετε τις συνήθειές τους και τι τους αρέσει. Ίσως πάλι ξέρετε και τι είναι αυτό το πολυπόθητο που έχετε εσείς και τους κάνει να σας φθονούν, γιατί δεν το έχουν οι ίδιοι.

Ξεράδια ξέρετε. Κι εσείς κι εμείς. Αρχικά, δεν ξέρετε ότι είστε κι εσείς μέσα σε αυτούς που λαχταράν αυτό που δεν έχουν. Είστε κι εσείς μέσα σε αυτούς που ζηλεύουν, φθονούν και πέφτουν σε κάθε είδους δεύτερης κατηγορίας συναισθήματα, γιατί κάτι τους λείπει που το έχει ο δίπλα. Πόσες και πόσες φορές δε βγήκατε στο δρόμο και τον διασχίσατε σαν παρέλαση, γιατί νομίζατε ότι τη σημαία σας την θέλουν όλοι; Πόσες φορές συζητήσατε με τόνο αλαζονείας κι άνεσης, που ήταν δανεική απ’ τη διαπίστωση ότι κάποιος ζορίζεται για κάτι που εσείς έχετε ως δεδομένο; Πόσες φορές η διαπίστωση ότι όντως ζορίζεται σας έκανε να νιώσετε καλύτερα με όσα ζορίζουν εσάς;

Γιατί αν υπάρχει έστω κι ένας εκεί έξω που μας ζηλεύει, είμαστε καλύτεροι από όσο νομίζουμε, έχουμε πετύχει περισσότερα από όσα λέμε στην ασταθή αυτοπεποίθησή μας. Πολλές οι φορές, έτσι; Όμως τζάμπα κόπος. Όχι επειδή κι εμείς ανήκουμε στην κατηγορία εκείνων που θέλουν κάτι που δεν έχουν, αλλά γιατί δεν αφορά εμάς τους ίδιους. Ούτε αυτούς. Ούτε κανέναν.

Στην ουσία δε ζηλεύει κανείς εμάς, αυτό που δεν είναι οι ίδιοι ζηλεύουν. Το χαρακτηριστικό, το γνώρισμα, την ιδιότητα, την κατάσταση, το πλαίσιο. Όχι την ύπαρξη. Όχι το άτομο. Το αντικείμενο της ζήλιας απλά έτυχε να προσγειωθεί πάνω μας. Το κουβαλάμε, το καλλιεργούμε, το δημιουργούμε και το κάνουμε δικό μας για λίγο ή για πολύ ή για πάντα, κι αυτό θέλουν. Όχι κάτι από εμάς. Ούτε καν εμάς τους ίδιους.

Για να μας θέλουν θα πρέπει να μάθουν, να μας γνωρίσουν, να μπουν παραμέσα από όσα ζηλεύουν κι εμείς τα έχουμε ή νομίζουν ότι έχουμε και δεν αφήσαμε απλά αυτό να φανεί, γιατί μας βόλευε ή γιατί μας άρεσε να νιώθουν έτσι για μας. Μπερδεύεται εύκολα με τον θαυμασμό η ζήλια. Νομίζουμε ότι θέλουν κάτι που δεν έχουν και το έχουμε εμείς γιατί το θαυμάζουν, ενώ στην ουσία απλά το θέλουν.

Γιατί έτσι είμαστε οι άνθρωποι, θέλουμε όσα δεν έχουμε∙ γιατί πειστήκαμε ότι αυτό το κυνήγι οδηγεί στην ευτυχία. Όμως δεν οδηγεί πουθενά, γιατί δεν τελειώνει και πουθενά. Πάντα θα υπάρχει το επόμενο πράγμα να θες. Για αυτό μην το παίρνεις προσωπικά, δεν έχει να κάνει με σένα. Έχει να κάνει με όλους μας.

Έτσι, αν θες, την επόμενη φορά που θα νιώσεις καλύτερος που σε ζηλεύουν, δώσε στον εαυτό σου την ευκαιρία να κοιτάξει γύρω –αν δε φαίνεται με γυμνό μάτι– να δεις πόσο ίδιοι είμαστε όλοι και πόσο τυχαία και περαστικά είναι όσα νομίζουμε ότι θέλουμε. Όσο ακόμα θα κοιτάς, νιώσε ελεύθερα βλάκας που ξέχασες όσα έχεις γι’ αυτά που δεν έχεις και κάλεσέ μας να πιούμε όλοι μαζί σ’ αυτό, γιατί κι εμείς το ίδιο βλάκες είμαστε.

Published in Απόψεις
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 13:54

Η εσωτερική ομορφιά των καλλιτεχνών

Είναι όμορφο να ‘χεις πρότυπα που θαυμάζεις. Να σε παρακινούν να γίνει καλύτερος και να κυνηγάς τα όνειρά σου. Είναι ωραίο να υπάρχουν άνθρωποι που έχουν την ικανότητα να σου δείξουν νέους δρόμους για εξερεύνηση, κυρίως πνευματικούς. Τέτοιου είδους άνθρωποι αποτελούν κατά κύριο λόγο οι καλλιτέχνες.

 

Δε μιλάω μόνο για τους τραγουδιστές και τους ζωγράφους. Μιλάω και για τους ποιητές, τους συνθέτες, τους σκηνοθέτες, τους γλύπτες, τους χορευτές, όσους έχουν επαφή, αγάπη και σχέση με την τέχνη.

Αυτά τα άτομα έχουν έναν περίεργο και κατά μια έννοια μαγικό τρόπο να δίνουν ζωή σε οτιδήποτε άψυχο, σε αντικείμενα ή λέξεις, να δημιουργούν κάτι εκεί που δεν υπάρχει. Να κάνουν οτιδήποτε ανιαρό να μοιάζει εξωπραγματικό ενδιαφέρον. Έχουν το ταλέντο να σε κάνουν να νιώθεις. Να ψάχνεις μέσα σου, να προσπαθείς να καταλαβαίνεις ποιος είσαι και τι ζητάς. Να σε ψυχαγωγούν και σε εκπαιδεύουν.

Άλλοι σε ταξιδεύουν μέσω της τέχνης τους κι άλλοι πάλι σου ανοίγουν ορίζοντες που ούτε είχες φανταστεί τι μπορούν να σου προσφέρουν κι ίσως σου ταιριάζουν περισσότερο από οτιδήποτε άλλο είχες ήδη επιλέξει.

Αυτό, όμως, που τους βοήθησε να αναπτύξουν κάτι τόσο μοναδικό και χαρισματικό στην προσωπικότητά τους δεν ήταν μόνο το ταλέντο τους, η κλίση τους σε αυτό αλλά το μεράκι και το πάθος τους γι’ αυτό. Εύκολα μπορούν να σου μεταδώσουν την αγάπη που βάζουν στο έργο τους. Δουλεύουν με τόση λαχτάρα, αφοσίωση, επιμονή κι υπομονή που κανείς δε μένει ασυγκίνητος.

Αν βάλεις την ψυχή σου μέσα στο έργο σου, τότε σίγουρα θα αγγίξει όποιον το διαβάσει, το δει, το ακούσει. Δεν περνάει απαρατήρητη η ομορφιά της ψυχής. Όλοι θα την δουν, κάποιοι θα την θαυμάσουν, άλλοι θα την λατρέψουν, άλλους θα τους βάλει σε σκέψεις. Ορισμένους θα τους εμπνεύσει, άλλους θα τους σώσει, κάποιοι ίσως να την ζηλέψουν και πολλοί θα την ερωτευτούν, την ίδια την τέχνη αλλά και τον δημιουργό της.

Εκεί κρύβεται το μυστικό τους, σ’ αυτήν την εσωτερική ομορφιά. Έχουν το ταλέντο και το πάθος για να ζήσουν και να φτιάξουν κάτι τρανό. Ούτως ή άλλως, τη δική τους προσωπική αποδοχή αποζητούν πρωτίστως και των άλλων (αν έρθει) είναι απλά καλοδεχούμενη. Αναγνωρίζουν πως δεν είναι όλα για όλους και δεν έχουν όλοι τα ίδια γούστα κι αυτό είναι κάτι παραπάνω από εντάξει. Όλα τα σχόλια δεκτά. Όλα τα είδη θαυμασμού κι οι κριτικές δεκτές. Κανείς δεν έγινε καλύτερος ακούγοντας μόνο θετικά σχόλια.

Η όλη τους γοητεία κρύβεται στην ανεπιτήδευτη φύση τους. Στο χαρακτήρα και την προσωπικότητα που βάζουν στο έργο τους. Στην αγάπη που δίνουν σε αυτό που φτιάχνουν και στην προσπάθειά τους να σε κάνουν να το νιώσεις κι εσύ. Μπορεί να ζουν μέσα σε μια εξίσου όμορφη εξωτερική εμφάνιση, μπορεί σε ένα (για κάποιους) μέτριο σουλούπι –ασχήμια δεν υπάρχει απ’ τη στιγμή που η ίδια η ομορφιά είναι αξία υποκειμενική–, ωστόσο κανείς δεν κοιτάζει το έξω σε έναν καλλιτέχνη. Με έναν πίνακα, μια νότα, ένα στίχο που μας αγγίζει, έχουν μεταμορφωθεί στα πιο όμορφα πλάσματα, κι όντως είναι. Όλα, εξάλλου, ξεκινάνε απ’ το μυαλό και το θαυμασμό.

Οφείλουμε να τους αναγνωρίσουμε το μεγαλείο τους. Να τους εκφράσουμε ένα μπράβο για όσες συγκινήσεις, ταυτίσεις, σκέψεις κι αμφιβολίες μας προκαλούν, για το ότι δε φοβούνται να μας δώσουν ένα κομμάτι τους, χωρίς καμία εγγύηση πώς θα του φερθούμε. Μοιράζονται το ταλέντο τους, τις γνώσεις τους, τις ανησυχίες τους και γίνονται πηγή έμπνευσης.

Η τέχνη (κι οι εκπρόσωποί της) ήταν ανέκαθεν η σωσίβιο λέμβος μας.

Συντάκτης: Ασημίνα Καποράλη

Published in Απόψεις
Τετάρτη, 17 Οκτωβρίου 2018 13:42

Πρόσεχε ποιον διαλέγεις για φίλο σου

Η φιλία είναι μια πολύ ιερή λέξη. Είναι ένα προνόμιο το οποίο πρέπει να το αποκτήσεις, να παλέψεις γι’ αυτό και να συνεχίζεις να το διεκδικείς. Είναι πολύ σημαντική και διαδραματίζει μεγάλο ρόλο στη ζωή σου. Σε βοηθάει να ανταπεξέρχεσαι στις δυσκολίες σου, να χαρείς με τις επιτυχίες σου και πάντα είναι εκεί για να σου κρατάει το χέρι. Είναι μια δεύτερη οικογένεια, της δικής σου και μόνο επιλογής. Για αυτό πρόσεχε ποιον διαλέγεις για φίλο σου.

 

Όσο ωραία και να ακούγονται όλα αυτά, δεν υπάρχει μόνο ένα είδος φιλίας. Υπάρχουν και οι λυκοφιλίες. Είναι εκείνες που δε σ’ ενδιαφέρει πραγματικά το άτομο με το οποίο κάνεις παρέα, αλλά το τι μπορείς να αποκομίσεις από εκείνον. Να γίνεις η γλάστρα του βασιλικού του με λίγα λόγια, ώστε να ποτιστείς κι εσύ ολίγον. Είναι οι λεγόμενες σχέσεις συμφέροντος που μόλις καλυφθεί η πείνα τους θα αποχωρήσουν.

Αυτοί οι άνθρωποι θα κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να σου δείξουν ότι είναι οι καλύτεροι φίλοι που είχες ποτέ σου, θα σε βοηθήσουν, θα σε στηρίξουν και μόλις έχουν πάρει όλα όσα επιθυμούσαν σε παρατάνε σύξυλο και προσπαθούν να αποδείξουν ότι εσύ ήσουν εκείνος που τους εκμεταλλεύτηκε. Άντε μετά εσύ να αποδείξεις πως δεν είσαι ελέφαντας. Δεν είναι κι εύκολο μ’ αυτόν τον τύπο ανθρώπων. Έχουν πολύ καλή πειθώ, προσποιούνται πολύ καλά και το δάκρυ το έχουν έτοιμο και φυλαγμένο στην γωνιά, για να κυλήσει μόλις χρειαστεί.

Αυτό το φαινόμενο υπάρχει σε μεγαλύτερο βαθμό στον επαγγελματικό χώρο. Διότι αν εσύ έχεις μια κάποια καλή θέση ή είσαι αγαπητός και αρκετά δικτυωμένος, μάντεψε! Σαφώς και θα σε πλησιάσει για να ανέβει είτε επαγγελματικά είτε κοινωνικά. Έπειτα μόλις κατακτήσει το στόχο του σε κάνει πέρα αρκετά επιδεικτικά.

Βέβαια αυτό υφίσταται και στον προσωπικό κύκλο της ζωής ενός ανθρώπου. Για παράδειγμα όταν κάποιος θέλει να πλησιάσει κάποιον δικό σου άνθρωπο και δεν έχει τον τρόπο ή τη δυνατότητα. Επομένως θα πρέπει να πλησιάσει κάποιον άλλον δικό του φίλο ώστε να μπει στον κύκλο του και να τον πλησιάσει.

Είναι δύσκολο να τους καταλάβεις στην αρχή, αλλά αν κάτσεις και τα βάλεις κάτω και κρίνεις αντικειμενικά θα δεις την άσχημη αλήθεια. Όσο καλοί κι αν είναι στην προσποίηση, όταν σε ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός σου βρωμάει από χιλιόμετρα μακρυά. Είναι τύποι που όταν τους χρειάζεσαι δε θα είναι ποτέ εκεί. Θα σκαρφιστούν μια αρκετά καλή δικαιολογία και θα σ’ αφήσουν να καίγεσαι με το πρόβλημα μόνος σου. Βέβαια όταν εκείνοι θα έχουν κάποιο πρόβλημα θα τρέξουν αμέσως σ’ εσένα και μόλις τους το λύσεις θα εξαφανιστούν. Θα προσποιηθούν ότι χαίρονται με τη χαρά σου, όμως αυτό το ψεύτικο χαμόγελό και η ζήλια στα μάτια στο τέλος τους προδίδει. Θέλουν να είναι το επίκεντρο και θα κάνουν τα πάντα γι’ αυτό. Θα σε μειώσουν, δε θα σε αφήνουν να μιλάς και θα βρίσκουν πάντοτε κάτι για να ασχοληθούν όλοι εν τέλει μαζί τους.

Αν έχετε ένα τέτοιο άτομο στη ζωή σας ή αν κάποια στιγμή βρεθεί στο δρόμο σας, μην το αφήσετε να σας ρουφήξει όλη την ενέργεια. Αν επιλέξετε να παραμείνει στη ζωή σας, φροντίστε να έχει ένα ρόλο κάπως δεύτερο, γιατί δε θα είναι άξιο εμπιστοσύνης ή δοτικότητας. Μη σπαταλήσετε το χρόνο σας γι’ ανθρώπους που δεν το αξίζουν. Να προσέχετε ποιους επιλέγετε για φίλους. Να προσέχετε σε ποιους δίνετε το χρόνο σας. Είναι πολύτιμος.

Published in Απόψεις