Items filtered by date: Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017 - Radio 0211

Είναι το Α και το Ω για την ευτυχία ενός ζευγαριού. Το κλειδί για μια επιτυχημένη σχέση. Το σημάδι που δείχνει ότι εσύ και αυτή έχετε μέλλον, μαζί, όχι χώρια. Δεν είναι το σεξ. Είναι η επικοινωνία. Για την ακρίβεια, η σωστή επικοινωνία, που αν υπάρχει μεταξύ σας δεν έχεις/έχετε τίποτα να φοβάστε. Θα την περάσεις/περάσετε ζάχαρη. Το μόνο σίγουρο.

Και από τη θεωρία ας περάσουμε στην πράξη, μιας και απ' ότι καταλαβαίνουμε μάλλον δεν είσαι πολύ σίγουρος αν μιλάς μαζί της και σε καταλαβαίνει και τούμπαλιν, αν σου μιλάει και την καταλαβαίνεις εσύ. Τι πρέπει να κάνεις λοιπόν για να βελτιώσεις τον τρόπο που εκφράζεστε και συζητάτε; Να εφαρμόσεις τα ακόλουθα πέντε πραγματάκια. Ευκολάκι.

> Τα λάθη που κάνεις όταν μιλάς μαζί της και δεν τα καταλαβαίνεις

Αφιέρωσε χρόνο

Σε εκείνη και κατ΄ επέκταση στη σχέση σας. Όπως βρίσκεις χρόνο για να φας, να γυμναστείς, να βγεις για ποτά με τους κολλητούς, να κάνεις σεξ μαζί της, καλό θα ήταν να αφιερώνεις καθημερινά μερικά λεπτά από το χρόνο σου για να επικοινωνήσετε. Να συζητήσετε για παράδειγμα όταν μαγειρεύετε ή όταν κάθεστε απλά στον καναπέ για το πώς ήταν η ημέρα σας ή για το πρόβλημα που σου έχει εξομολογηθεί εδώ και καιρό ότι έχει στη δουλειά και δεν ξέρει πώς να αντιμετωπίσει ή για τις διακοπές σας που πλησιάζουν ή ακόμη και περί ανέμων και υδάτων. Μερικές φορές, ακόμη και μια «χαζοκουβέντα» έχει τη δύναμη να φέρει το ζευγάρι πιο κοντά και να βελτιώσει την μεταξύ τους επικοινωνία και διάθεση.

Γίνε ενεργητικός ακροατής

Το θέμα δεν είναι να ακούς παθητικά τη σύντροφό σου, αλλά να είσαι πραγματικά εκεί όταν σου μιλάει, ψυχή τε και σώματι. Φυσικά και η λύση δεν είναι να συμφωνείς, κουνώντας το κεφάλι σου, σε οτιδήποτε σου λέει, αλλά να σκεφτείς αντανακλαστικά όσα ακούς και να τα επεξεργαστείς ώστε να μπορέσετε να έχετε έναν εποικοδομητικό διάλογο.

Δώσε βάση στη γλώσσα του σώματος

Αν το καλοσκεφτείς, θα συμφωνήσεις μαζί μας ότι οι γυναίκες μιλούν πιο πολύ με το σώμα τους, παρά με το στόμα τους, συγκριτικά με τους άντρες. Οι κινήσεις τους -από το δάγκωμα των χειλιών τους και το τίναγμα των χεριών τους μέχρι το νευρικό κούνημα του ποδιού τους- μπορούν να αποκαλύψουν πολλά περισσότερα για το πώς αισθάνονται εκείνη τη στιγμή σε σχέση με τα λόγια τους. Φρόντισε λοιπόν να είσαι alert και παρατηρητικός.

Δείξε ενδιαφέρον

Ή καλύτερα ότι νοιάζεσαι για εκείνη, no matter what. Ένα «σ' αγαπώ» μετά από έναν έντονο τσακωμό ή μια αγκαλιά έχουν τη δύναμη να εξομαλύνουν την κατάσταση και να σας φέρουν και πάλι κοντά. Άσε τον εγωισμό σου στην άκρη και τα παλιομοδίτικα «μα εγώ είμαι ο άντρας» και μην διστάζεις να κάνεις την πρώτη κίνηση για να φέρεις ξανά την ισορροπία στη σχέση σας, όταν βλέπεις ότι η συζήτησή σας ξαφνικά μετατράπηκε σε άγριο καυγά, χωρίς ουσιαστικό λόγο.

> Πώς θα γίνεις καλύτερος στις συζητήσεις

Μην γίνεις ποτέ ένας απ' αυτούς τους τύπους

Ο υποκριτής: Εκείνος που υποκρίνεται ότι είναι πρόθυμος για κουβέντα και ότι ακούει τη σύντροφό του, αλλά σκέφτεται τα δικά του.

Ο εγωκεντρικός: Εκείνος που βρίσκει πάντα ένα τρόπο να μονοπωλεί τη συζήτηση, ακόμη κι όταν εκείνη του εκφράζει τα προβλήματά της.

Ο επιλεκτικός: Εκείνος που ακούει επιλεκτικά. Κοινώς, συγκρατεί ό,τι τον συμφέρει από όσα εκείνη λέει για να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της κάποια άλλη στιγμή.

Ο «δεν έχω ποτέ χρόνο για κουβέντα»: Εκείνος που μπορεί να είναι ο πιο ειλικρινής όλων, είναι όμως και ο πιο εγωιστής όλων. Ο εαυτούλης του να είναι καλά και όλοι οι άλλοι ας πνιγούν.

Published in Bella Vita
Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017 19:31

Ο συμβιβασμός δεν ισούται με παραίτηση!

Η πλειονότητα ημών έχει ακούσει σίγουρα την ατάκα «Μη συμβιβάζεσαι με τίποτα!». Αλήθεια τώρα; Το να μη συμβιβάζεσαι με τίποτα όσο «ηρωικό» και «ρομαντικό» κι αν ακούγεται, κρύβει μέσα του μια ανωριμότητα. Γιατί αν το σκεφτείς, κάθε μέρα που περνάει, κάνεις συμβιβασμούς. Κι αυτό γιατί ανήκεις σ' ένα σύνολο και οφείλεις να υπακούσεις σε συμβιβασμούς για να υπάρξει αρμονία.

Το να συμβιβάζεσαι δεν σημαίνει ότι είσαι ένα άτομο χωρίς προσδοκίες από τη ζωή σου. Κι αυτό μπορώ να στο διαβεβαιώσω.

Πολλές φορές, αρκετά πράγματα θα θέλαμε να είναι αλλιώς από ό,τι είναι. Το θέμα είναι όμως ότι πέρα από τα όνειρα μας, υπάρχει και μια πραγματικότητα ενίοτε σκληρή και άδικη. Το να συμβιβάζεσαι μ' αυτή και να θέτεις ρεαλιστικούς στόχους, δεν είναι βόλεμα και ασφάλεια. Ίσα-ίσα είναι πολύ δύσκολο να καθίσεις και να κανείς την αυτοκριτική σου και να θέσεις στόχους, ξέροντας ότι κάτι θα σου λείψει και κάτι θα χάσεις προκειμένου να τους περατώσεις. Ο συμβιβασμός κι η κατανόηση της πραγματικότητας περιέχουν μέσα αρκετή ωριμότητα. Και πολλές φορές, αυτοί που σου βροντοφωνάζουν να μη συμβιβάζεσαι, δεν έχουν κάνει καμία προσπάθεια στη ζωή τους που να μην ακολουθεί τις κοινωνικές συμβάσεις.

Είναι πολύ εύκολο να λέμε στους άλλους τι να κάνουν κι ακόμη πιο εύκολο να δίνουμε τις συμβουλές μας και να μοιράζουμε δεξιά κι αριστερά τις αποψάρες μας, λες και είμαστε ρήτορες.

Αλλά η ζωή δεν σου έρχεται με οδηγίες, ώστε να φτάσεις στην επιτυχία με μηδαμινή προσπάθεια. Είναι εγωιστικό να μη συμβιβάζεσαι και να θες πάντα να γίνεται το δικό σου. Και πίστεψε με, έτσι δυσκολεύεις και τους άλλους γύρω σου. Το να προσαρμόζεις τις απαιτήσεις σου και τις προσδοκίες σου βάσει της πραγματικότητας είναι μεγάλη αρετή. Και θέλει πολλή υπομονή και εσωτερική πάλη, ώστε να το ενσταλάξεις μέσα σου.

Οπότε μην ακούς όταν σου λένε να μη συμβιβάζεσαι. Να συμβιβάζεσαι προκειμένου να φτάσεις τους στόχους σου, εάν αυτό πρέπει να κανείς. Να συμβιβάζεσαι με την πραγματικότητα. Καλή η ονειροπόληση, αλλά σε κρατά ψηλά στα σύννεφα και δεν θα πατήσεις ποτέ γερά στη γη έτσι.

Γιατί οι πραγματικά ασυμβίβαστοι στερήθηκαν πολλά μέχρι να φτάσουν εκεί που θέλουν και είναι αυτοί που θα σου πουν να προσπαθείς. Γιατί ασυμβίβαστος δεν σημαίνει να χτυπάς τα πόδια σου κάτω, επειδή δεν μπορείς να δεχθείς την πραγματικότητα. Ασυμβίβαστος σημαίνει κάθε φορά που η πραγματικότητα σε χτυπά κατακέφαλα να μην το βάζεις στα πόδια, αλλά να μένεις και να προσπαθείς κάθε μέρα πιο επίμονα και πιο σκληρά.

Published in Bella Vita
Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017 19:26

Τελικά... αλλάζει ο άνθρωπος;

Ο κάθε άνθρωπος μέσα από τις δικές του ξεχωριστές εμπειρίες, μέσα από τις επιλογές του, σωστές και μη, έχει σχηματίσει την προσωπικότητά του. Έχει διαμορφώσει έναν χαρακτήρα που αυτός θεωρεί κατάλληλο για να αντιμετωπίσει τον κόσμο και τη ζωή γενικότερα.

Εμείς οι άνθρωποι όμως, έχουμε το συνήθειο, όταν συναναστρεφόμαστε με κάποιον, να προσπαθήσουμε, είτε εσκεμμένα είτε όχι, να τον αλλάξουμε. Ίσως το κάνουμε για να «ταΐσουμε» τον εγωισμό μας. Προσπαθούμε να προσαρμόσουμε τον χαρακτήρα του άλλου στον δικό μας αλλοιώνοντας την προσωπικότητα του. Θεωρώντας «λάθος» κάποια χαρακτηριστικά του άλλου, επειδή δεν ταιριάζουν στην ιδιοσυγκρασία μας, προσπαθούμε με νύχια και με δόντια να τον πείσουμε να τα αλλάξει. Κι αν ο άλλος δεν έχει καταφέρει ακόμα να σχηματίσει μια ισχυρή, ξεχωριστή προσωπικότητα, θα υποκύψει. Θα νιώθει ότι τον καθοδηγείς προς το σωστό. Θα σε βλέπει ως «μέντορα» κι ως «δάσκαλο», θα σε σέβεται και θα σε ευγνωμονεί αφού πιστεύει ότι τον έχεις βοηθήσει.

Ο εγωισμός κάποιων ανθρώπων όμως είναι χορτάτος. Όσοι λοιπόν έχουν καταφέρει να καταλαγιάσουν τον εγωισμό τους, προσπαθούν να αλλάξουν τον άλλον από κάτι καταστροφικό για αυτόν. «Μην αγχώνεσαι τόσο εύκολα καρδιά μου», « Μην πίνεις τόσο μάτια μου», « Σταμάτα να κλαις με το παραμικρό» είναι κάποια παραδείγματα αυτής της ανάγκης.

Όσο όμως και να ενδιαφερθούν και να προσπαθήσουν και να πεισμώσουν, ο άλλος και το κάπνισμα θα συνεχίσει και να κλαίει με το παραμικρό θα συνεχίσει. Ωστόσο, αν αντιληφθεί ότι το κάνουν για το καλό του, αν καταλάβει πόσο πονάνε κι οι ίδιοι όποτε τον βλέπουν κομμάτια από το ποτό, θα προσπαθήσει να αλλάξει. Θα κάνει μία παύση απ' ό,τι τον καταστρέφει. Σύντομα όμως, θα επανέλθει σ' αυτές τις «κακές συνήθειες», ποτέ δεν πρόκειται να σταθεροποιηθεί αυτή η αλλαγή.

Πάραυτα, όσο περνάνε τα χρόνια, βλέπουμε κάποιον άνθρωπο ως αλλαγμένο. Αυτό όμως συμβαίνει επειδή ο κόσμος εξελίσσεται κι η ζωή προχωράει, όχι γιατί αυτός έχει αλλάξει. Με την εξέλιξη του κόσμου, εξελισσόμαστε κι εμείς. Αποκτούμε νέες εμπειρίες με αποτέλεσμα να ανοίγουν νέες πτυχές του εαυτού μας. Αυτές οι πτυχές, μας επιτρέπουν να δούμε στους άλλους χαρακτηριστικά που πριν δεν μπορούσαμε να τα αντιληφθούμε, αλλά και να αναθεωρήσουμε διάφορες απόψεις.

Με τα χρόνια ο άνθρωπος λοιπόν αλλάζει.

Αρκεί ο ίδιος να το θέλει.

 

Published in Bella Vita

 

 

Η συμπρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) Φράουκε Πέτρι χρησιμοποίησε μια φράση του Μαχάτμα Γκάντι για να σχολιάσει στο Twitter την ιστορική νίκη του κόμματός της στις βουλευτικές εκλογές.

«Πρώτα σε αγνοούν, μετά γελούν εις βάρος σου, μετά σε πολεμούν και μετά κερδίζεις”- Γκάντι. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ #Btw17#AfD», έγραψε η Πέτρι στο Twitter.

Στο μεταξύ ακροδεξιοί έχουν συγκεντρωθεί μπροστά από τα γραφεία του κόμματος στην Αλεξάντερπλατς του Βερολίνου και πανηγυρίζουν.

Από την πλευρά του ο έτερος συμπρόεδρος του εθνικιστικού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD), Αλεξάντερ Γκάουλαντ, δεσμεύθηκε σήμερα «να αλλάξει αυτή τη χώρα» μετά την ιστορική νίκη που κατέγραψε το κόμμα στις βουλευτικές εκλογές, καθώς, σύμφωνα με τις προβλέψεις, συγκεντρώνει το 13,5%.

«Θα αλλάξουμε αυτή τη χώρα (…) Μόνο ο ιδεαλισμός (των μελών και των υποστηρικτών μας) μας έφερε εδώ και θέλω να σας ευχαριστήσω για αυτό. Και αγαπητοί φίλοι, τώρα που είμαστε προφανώς η τρίτη μεγαλύτερη δύναμη (…) η κυβέρνηση πρέπει να προετοιμαστεί. Θα τους κυνηγήσουμε. Και θα κυνηγήσουμε την κυρία Μέρκελ (…) και θα πάρουμε πίσω τη χώρα μας και τους πολίτες μας».

Αξιοσημείωτο είναι, οτι πανγερμανικα το ποσοστό της AfD κυμαίνεται στα 13,5%, αλλά στην άλλοτε σοσιαλιστικη Γερμανία και Βερολίνο, τα ποσοστά της ανέρχονται μέχρι και 20%

 

 

 Η συμπρόεδρος του ακροδεξιού κόμματος Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD) Φράουκε Πέτρι χρησιμοποίησε μια φράση του Μαχάτμα Γκάντι για να σχολιάσει στο Twitter την ιστορική νίκη του κόμματός της στις βουλευτικές εκλογές.

 

Σύμφωνα με την πρόγνωση εκλογικού αποτελέσματος που μετέδωσε πριν από λίγο το πρώτο κανάλι της γερμανικής δημόσιας τηλεόρασης, η Χριστιανική Ένωση (CDU/CSU) λαμβάνει 33,1%, το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα (SPD) 20,4 %, η Εναλλακτική για την Γερμανία (AfD)13,2%, οι Φιλελεύθεροι (FDP) 10,4%, οι Πράσινοι 9,4% και η Αριστερα 8,9%.

 

Die Sitzverteilung im Bundestag nach der aktuellen Hochrechnung von 18:35 Uhr.

Τα αποτελέσματα σύμφωνα πάντα με τα exit polls είναι ιστορικά χαμηλά για Μέρκελ και Σουλτς, ενώ οι ακροδεξιοί με ποσοστό 13,2% είναι η μεγάλη έκπληξη, καθώς για πρώτη φορά μετά από 60 χρόνια ακροδεξιό κόμμα εισέρχεται στη Γερμανική Βουλή. Οι ψηφοφόροι της AfD προέρχονται από όλα τα Γερμανικά Κόμματα. Δεσ παρκάω τις μετακινήσεις

 

Hochrechnung um kurz vor 19 Uhr: Von welchen Parteien sind die AfD-Wähler abgewandert

 

Aktuelle Sitzverteilung (ARD, 18.58 Uhr)

  • CDU/CSU: 219
  • SPD: 135
  • Linke: 59
  • Bündnis 90/Grüne: 62
  • FDP: 69
  • AfD: 87Hochrechnung um kurz vor 19 Uhr: Von welchen Parteien sind die AfD-Wähler abgewandert

Την νέα τους κυβέρνηση εκλέγουν σήμερα οι Γερμανοί με ξεκάθαρο φαβορί το Χριστιανοδημοκρατικό Κόμμα της CDU.

Ο Μάρτιν Σουλτς, παρά την εντυπωσιακή εμφάνισή του, με την επιστροφή του από το Ευρωκοινοβούλιο στην εσωτερική πολιτική σκηνή και την ανακοίνωση της υποψηφιότητάς του για καγκελάριος, κρατάει σταθερά το Σοσιαλοδημοκατικό Κόμμα της SPD στη δεύτερη θέση και προβλέπεται πως θα την διατηρήσει γιά αρκετά χρόνια.

Την CDU και την SPD θα ακολουθήσουν οι Φιλελεύθεροι FDP, οι Πράσινοι Die Grünen, η Αριστερά die Linke, Εναλλακτικοί για την Γερμανία AfD

Τα ποσοστά που προβλέπεται να πάρουν τα Κόμματα:

CDU 36%, SPD 21%, FDO 10%, Die Linke 9,5%, AfD 9,5

Στο ερώτημα για την σίγουρη νίκη της CDU υπάρχει μία μόνο απάντηση. Γιατί να ζητήσουν μία αλλαγή οι Γερμανοί, ποτέ άλλοτε δεν ζούσαν καλύτερα

 

Adtech Ad

Το βράδυ της 26ης Σεπτεμβρίου του 2000 το «Εξπρές Σάμινα» που είχε ναυπηγηθεί στο Σεντ Ναζέρ της Γαλλίας το 1966, αναχωρεί από το λιμάνι του Πειραιά με 533 άτομα, από τα οποία τα 472 ήταν επιβάτες και τα υπόλοιπα 61 πλήρωμα, προκειμένου να εκτελέσει την ακτοπλοϊκή γραμμή Πειραιάς – Πάρος – Νάξος – Ικαρία – Σάμος – Πάτμος, με τελικό προορισμό τους Λειψούς. Δεν ολοκλήρωσε ποτέ το ταξίδι του καθώς ανοιχτά της Πάρου έμελλε να γραφτεί μια από τις μεγαλύτερες ναυτικές τραγωδίες της χώρας με απολογισμό 81 νεκρούς.

 

Λίγο μετά τις 10 το βράδυ, το πλοίο προσεγγίσει τον λιμένα της Παροικιάς, με ανέμους 8 μποφόρ. Δύο μίλια ανοικτά της Πάρου, προσκρούει με ταχύτητα 18 κόμβων στις νησίδες «Πόρτες» με συνέπεια το πλοίο να υποστεί ρήγμα στα δεξιά ύφαλά του, μήκους περίπου τριών μέτρων, στη βάση του δεξιού πτερυγίου ευστάθειας. Το νερό κατακλύσει το μηχανοστάσιο του πλοίου, το οποίο παίρνει γρήγορα κλίση προς τα δεξιά και μετά από 25 λεπτά βυθίζεται.

 

 

Μεγάλος πανικός κυρίεψε τους επιβαίνοντες λόγω της συσκότισης που προκλήθηκε στο πλοίο από ηλεκτρική βλάβη, καθώς δεν λειτούργησε ούτε η εφεδρική ηλεκτρογεννήτρια (emergency generator) ούτε η σειρήνα έκτακτης ανάγκης, ενώ δεν υπήρξε καμία ενημέρωση από τα φορητά μεγάφωνα του πλοίου με αποτέλεσμα πολλοί πηδήξουν στα τυφλά στη θάλασσα.

Το Λιμεναρχείο Πάρου διατάσσει όλα τα παραπλέοντα σκάφη να σπεύσουν στον τόπο του ναυαγίου με πρώτους να φτάνουν στο σημείο του ναυαγίου οι ψαράδες, ενώ στη συνέχεια έσπευσαν σκάφη του Λιμενικού και βρετανικά πολεμικά που συμμετείχαν σε άσκηση του ΝΑΤΟ.

Εκείνο το βράδυ -ο συνταξιούχος πια- δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας, Θανάσης Λαμπρόπουλος, βρίσκεται στο σπίτι που διατηρεί στην Πάρο έχοντας άδεια,  όμως άμεσα αντιλαμβάνεται την αναστάτωση που επικρατεί σε όλο το νησί και κινητοποιείται. Τηλεφωνεί αμέσως στο λιμενάρχη Δημήτρη Μάλαμα με τον οποίο διατηρούσε φιλικές σχέσεις, προκειμένου να μάθει τι έχει συμβεί."Έλα από εδώ, δεν μπορώ να σου πω τίποτα" του απαντά ο λιμενάρχης που δείχνει αναστατωμένος.

Ο δημοσιογράφος θυμάται: "Επικρατούσε, πανικός, φωνές, συγγενής να ρωτάνε, φορείς να έχουν σπεύσει στο λιμεναρχείο. Ένα χάος. Κατεβαίνω στο λιμάνι όπου υπήρχε μεγάλη κινητοποίηση καθώς οι ψαράδες παρά τη φουρτουνιασμένη θάλασσα έσπευσαν να βοηθήσουν. Μετά από λίγο ένα σκάφος του λιμενικού φτάνει και κατεβάζει στο λιμάνι τους πρώτους 20 νεκρούς. Ρωτάω έναν λιμενικό τι έχει συμβεί. "Η θάλασσα ξεβράζει πτώματα. Είναι πολλοί οι νεκροί,  ίσως και 70" μου απαντά. Έχω μείνει άναυδος. Τα έκτακτα δελτία ειδήσεων στην τηλεόραση μέχρι εκείνη τη στιγμή έκαναν λόγο για 5 νεκρούς. Παίρνω τηλέφωνο στην εφημερίδα ,τους ενημερώνω αμέσως για το μέγεθος της τραγωδίας και επιστρέφω στο λιμεναρχείο ψάχνοντας να βρω το λιμενάρχη ο οποίος τελικά δεν άντεξε". Πράγματι ο λιμενάρχης Πάρου, Δημήτρης Μάλαμας, έχασε τη ζωή του το ίδιο βράδυ από το άγχος και την πίεση κατά τη διάρκεια της επιχείρησης.

 

 

 

Οι ευθύνες και οι εγκληματικές παραλείψεις του πληρώματος

Έπειτα από 12μηνη έρευνα, οι διορισμένοι πραγματογνώμονες (Απ. Παπανικολάου, καθηγητής ΕΜΠ, Ι. Βεντούρας, πλοίαρχος Α” τάξεως, Γ. Δημητριάδης, αντιπλοίαρχος Π.Ν., Θ. Λουκάκης, καθηγητής ΕΜΠ και Εμ. Μανιός, ναυπηγός) παρέδωσαν στις 25 Σεπτεμβρίου του 2001 στον ειδικό εφέτη ανακριτή την έκθεσή τους. Συγκεκριμένα: – Οι χειρισμοί του πληρώματος φυλακής γέφυρας ακόμα λίγα λεπτά πριν τη πρόσκρουση ήταν ανεπαρκείς, προκειμένου να αποφευχθεί η σύγκρουση.

 

 

Περίπου 15 λεπτά πριν την πρόσκρουση, το πλοίο ερήμην των κανόνων ασφαλούς πλοήγησης σε συνδυασμό με τις δυσμενείς καιρικές συνθήκες που επικρατούσαν και εκτός ελέγχου της πραγματικής του θέσης, έπλεε με χρήση αυτόματου πιλότου (autopilot) με ευθύνη του πληρώματος φυλακής γέφυρας και το ακριβές στίγμα του πλοίου δεν ήταν γνωστά στον υποπλοίαρχο. – Κατά παράβαση του πιστοποιητικού ασφαλείας, οι υδατοστεγείς πόρτες ήταν όλες ανοιχτές, ενώ θα έπρεπε να ήταν ερμητικά κλειστές, με ευθύνη του πλοιάρχου και του υποπλοιάρχου. – Οι αξιωματικοί του μηχανοστασίου μετά την πρόσκρουση δεν ειδοποίησαν έγκαιρα τον πλοίαρχο και τον υποπλοίαρχο για την ύπαρξη ρήγματος, παραλείποντας να κλείσουν τις υδατοστεγείς πόρτες (ηλεκτρικό πίνακα ή το χειροκίνητο σύστημα) τις 3 από τις 11 με αποτέλεσμα την ταχεία κατάκλυση υδάτων στο εσωτερικό του σκάφους. Η καθυστέρηση ειδοποίησης του πλοιάρχου ήταν 8-10 λεπτά. – Δεν τέθηκε σε λειτουργία η σειρήνα έκτακτης ανάγκης για εγκατάλειψη του πλοίου και της σχετικής ενημέρωσης από τα μεγάφωνα του πλοίου, με ευθύνη του πλοιάρχου, καθώς επίσης δεν υπήρξε καθοδήγηση από το ανωτέρω πλήρωμα για οργανωμένη εκκένωση του πλοίου. – Πολλά σωσίβια δεν ήταν εφοδιασμένα με λαμπτήρες σήμανσης και δεν διέθεταν σφυρίχτρες. – Το πλοίο λίγο μετά την πρόσκρουση βυθίστηκε στο σκοτάδι, η ηλεκτρογεννήτρια έκτακτης ανάγκης (emergency generator) εντός ολίγων λεπτών μετά την σύγκρουση λόγω βλάβης έπαψε να λειτουργεί. – Η παράλειψη διαβίβασης στίγματος του ναυαγίου, με αποτέλεσμα τη δυσχέρεια των ενεργειών έρευνας και διάσωσης με ευθύνη του πλοιάρχου και του ασυρματιστή του πλοίου. O ασυρματιστής ισχυρίστηκε πως από την πρώτη στιγμή έδωσε το στίγμα μέσω του «Ολύμπια Ράδιο» και του «Καναλιού 4».

Η δίκη, οι ποινές και ο Άρειος Πάγος

Οι κατηγορούμενοι για το τραγικό ναυάγιο ήταν επτά και καταδικάστηκαν όλοι με τις κάτωθι ποινές:

Ο πλοίαρχος Βασίλης Γιαννακής καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 11 χρόνων 11 μηνών και 25 ημερών για:

• Διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας με ενδεχόμενο δόλο από την οποία επήλθε θάνατος ανθρώπων (κακούργημα)

• Ναυάγιο από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• σωματικές βλάβες από αμέλεια κατά συρροή • μη αυτοπρόσωπη διεύθυνση πλοίου από πλοίαρχο σε πλου με δυσχερή σημεία. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε ποινή φυλάκισης 16 χρόνων, ενός μήνα και 15 ημερών. Ο υποπλοίαρχος Αναστάσιος Ψυχογιός καταδικάσθηκε σε κάθειρξη 12 χρόνων, 9 μηνών και 25 ημερών για:

• διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας με ενδεχόμενο δόλο από την οποία επήλθε θάνατος ανθρώπων (κακούργημα) • ναυάγιο από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• σωματικές βλάβες από αμέλεια και κατά συρροή. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε κάθειρξη 19 χρόνων, ενός μήνα και 15 ημερών. Και οι δύο αμέσως μετά την ολοκλήρωση της διαδικασίας οδηγήθηκαν στη φυλακή για τη συνέχιση της εκτέλεσης της ποινής τους.

Ο ύπαρχος Γιώργος Τριαντάφυλλος καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 5 ετών και 28 ημερών για:

• διατάραξη ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• πρόκληση σωματικών βλαβών από αμέλεια κατά συρροή

• έκθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή

• εγκατάλειψη πλοίου χωρίς τη συναίνεση πλοιάρχου Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση οκτώ χρόνων, εννέα μηνών και 28 ημερών. Η ποινή του είναι εξαγοράσιμη.

Ο Α” μηχανικός Γεράσιμος Σκιαδαρέσης καταδικάσθηκε σε ποινή φυλάκισης 7 ετών, πέντε μηνών και 28 ημερών για:

• πρόκληση ναυαγίου από αμέλεια

• ανθρωποκτονία από αμέλεια κατά συρροή

• πρόκληση σωματικών βλαβών από αμέλεια κατά συρροή

• έκθεση με ενδεχόμενο δόλο κατά συρροή Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 8 χρόνων, 6 μηνών και 28 ημερών. Η ποινή του είναι εξαγοράσιμη.

Ο ασυρματιστής Δημήτρης Τσούμας καταδικάστηκε σε ποινή φυλάκισης 10 μηνών με τριετή αναστολή για:

• Εγκατάλειψη πλοίου χωρίς συναίνεση πλοιάρχου. Πρωτόδικα είχε καταδικαστεί σε φυλάκιση 15 μηνών με τριετή αναστολή.

Ο διευθύνων σύμβουλος και πρόεδρος της τότε της πλοιοκτήτριας εταιρείας Νικόλαος Βικάτος και Κωνσταντίνος Κληρονόμος καταδικάσθηκαν σε ποινή φυλάκισης 2 ετών, 6 μηνών και 2 ημερών για:

• Έκθεση κατά συρροή με ενδεχόμενο δόλο Η ποινή τους είναι εξαγοράσιμη ενώ πρωτόδικα είχαν καταδικαστεί σε φυλάκιση 4 χρόνων, τριών μηνών και τριών ημερών.

Δέκα χρόνια μετά το τραγικό ναυάγιο του «Εξπρές Σαμίνα» ο Άρειος Πάγος αποφάσισε τελεσίδικα ότι τα κατώτερα δικαστήρια που είχαν χειριστεί την υπόθεση έκαναν νομικά σφάλματα ως προς τα αδικήματα που απέδωσαν στους βασικούς κατηγορούμενους, γεγονός που οδηγεί στην ευμενέστερη ποινική μεταχείρισή τους.

Η Ολομέλεια του ανωτάτου δικαστηρίου με απόφαση, έκανε δεκτή την εισήγηση του αντεισαγγελέα Αθ. Κονταξή και έκρινε ότι πρέπει να μειωθεί η ποινή του πλοιάρχου Βασ. Γιαννακή και να ανατραπεί η σε βάρος του καταδικαστική απόφαση με την οποία του έχει επιβληθεί κάθειρξη 12 ετών. Το Πενταμελές Εφετείο Πειραιά τον είχε κρίνει ένοχο για τα εγκλήματα της ανθρωποκτονίας από αμέλεια, της σωματικής βλάβης από αμέλεια και της διατάραξης της ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας, αλλά όπως έκρινε ο Άρειος Πάγος, το δευτεροβάθμιο δικαστήριο ερμήνευσε εσφαλμένα την ποινική νομοθεσία, διότι τα δύο πρώτα αδικήματα απορροφώνται από το τρίτο. Έτσι, η ποινική δίωξη σε βάρος του πλοιάρχου είχε παύσει αφού τα δύο πλημμελήματα για τα οποία είχε καταδικαστεί σε 6 χρόνια και 5 μήνες είχαν παραγραφεί. Αντίθετα, παρέμεινε η ποινή των 5 ετών και 6 μηνών που του επιβλήθηκε για διατάραξη της ασφάλειας της υδάτινης συγκοινωνίας και για τα πλημμελήματα της μη αυτοπρόσωπης διεύθυνσης πλοίου και του ναυαγίου από αμέλεια. Ο ίδιος. Την στιγμή της απόφασης του Αρείου πάγου, ο πλοίαρχος είχε αποφυλακιστεί, αφού είχε εκτίσει το μεγαλύτερο μέρος της ποινής του.

 

 

Η αυτοκτονία του εφοπλιστή Παντελή Σφηνιά

Ο 55χρονος εφοπλιστής-αντιπρόεδρος-διευθύνων σύμβουλος της Μinoan Flying Dolphins και πρόεδρος της Ένωσης Εφοπλιστών Ακτοπλοΐας (ΕΕΑ), Παντελής Σφηνιάς, μη αντέχοντας το βάρος της τραγωδίας και της πίεσης που του ασκήθηκε έδωσε τέλος στη ζωή του το πρωί της 29ης Νοεμβρίου του 2000 πέφτοντας από τον έκτο όροφο του κτιρίου της εταιρείας στην Ακτή Κονδύλη στον Πειραιά.

 

(Πληροφορίες: e-nautilia, Μηχανή του Χρόνου)

Published in Bella Vita

Τα σημαντικότερα κόμματα που θα διεκδικήσουν την ψήφο των Γερμανών πολιτών στις γερμανικές ομοσπονδιακές εκλογές την Κυριακή:

 

Η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση Γερμανίας (CDU) και η Χριστιανοκοινωνική Ένωση (CSU)

Χρώμα: Μαύρο

Πρόεδροι: Άγκελα Μέρκελ (CDU) και Χορστ Ζεεχόφερ (CSU)

Κεντρική υποψήφια: Άγκελα Μέρκελ

Αριθμός μελών: 420.000

Ιδιαιτερότητα: Η CDU και η CSU ανήκουν σε κοινή κοινοβουλευτική ομάδα στη Βουλή. Η CDU δεν βάζει υποψηφιότητα στη Βαυαρία (έδρα της CSU) και η CSU δεν είναι υποψήφια σε όλα τα υπόλοιπα ομοσπονδιακά κρατίδια εκτός Βαυαρίας.

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Πιο πιστή ομάδα ψηφοφόρων είναι οι πιστοί χριστιανοί. Εξαιρετικά ανεβασμένα ποσοστά ψήφων προέρχονται από άτομα άνω των 60 ετών. Οι πλειονότητα των ψηφοφόρων των CDU και CSU είναι αγρότες και ελεύθεροι επαγγελματίες. Το επίπεδο εκπαίδευσης των ψηφοφόρων τους είναι κατά πλειοψηφία μεσαίο και κατώτερο, ενώ το ποσοστό των αποφοίτων ανώτατης εκπαίδευσης ανάμεσά τους είναι κάτω του μέσου όρου.

Ιστορία: Η CDU ιδρύθηκε μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο στη Δυτική Γερμανία ως δεξαμενή συγκέντρωσης των χριστιανών-συντηρητικών ψηφοφόρων. Επί καγκελαρίας του Κόνραντ Αντενάουερ, μεταξύ 1949 και 1963, εξελίχθηκε σε κυρίαρχη πολιτική δύναμη στη μεταπολεμική Γερμανία. Ο Αντενάουερ και ο υπουργός Οικονομικών και μετέπειτα διάδοχός του, Λούντβιχ Έρχαρντ, καθοδήγησαν τη Δυτική Γερμανία στο «οικονομικό θαύμα». Ο μακροβιότερος καγκελάριος ήταν πάντως ο χριστιανοδημοκράτης Χέλμουτ Κολ. Επί δικής του καγκελαρίας επιτεύχθηκε το 1990 η Επανένωση της Γερμανίας. Από το 2005 τα ηνία έχει αναλάβει η Άγκελα Μέρκελ. Τα 47 από 67 συνολικά χρόνια διακυβέρνησης της ομοσπονδιακής Γερμανίας διετέλεσαν καγκελάριοι πολιτικοί των CDU και CSU.

Πολιτικό πρόγραμμα: Η Άγκελα Μέρκελ τάσσεται τόσο υπέρ της συνέχισης όσο και μιας προσεκτικής αναθεώρησης των παραδοσιακών αξιών της CDU. Η απόφασή της να εγκαταλείψει σταδιακά την πυρηνική ενέργεια και η στάση της στο προσφυγικό ξένισαν πολλούς παραδοσιακούς ψηφοφόρους. Ο επίσης χριστιανοδημοκράτης υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είναι θιασώτης της αυστηρής δημοσιονομικής πολιτικής.

Προτιμώμενοι εταίροι: FDP και SPD. Σε κάποια κρατίδια έχουν συνασπιστεί και με τους Πράσινους.

Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα Γερμανίας (SPD)

Χρώμα: Κόκκινο

Πρόεδρος και βασικός υποψήφιος: Μάρτιν Σουλτς

Αριθμός μελών: 440.000

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Οι ψηφοφόροι του SPD είναι κατά κανόνα εργάτες στη βιομηχανία που πρόσκεινται σε συνδικάτα. Το κόμμα ψηφίζουν όμως ολοένα και περισσότερο πολίτες με βλέψεις κοινωνικής ανέλιξης από τις μεσαίες τάξεις. Τα κομματικά προπύργια του SPD βρίσκονται στις πυκνοκατοικημένες βιομηχανικές περιοχές της Γερμανίας.

Ιστορία: Ιδρύθηκε το 1875 και είναι το παλαιότερο κόμμα της Γερμανίας. Με την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος Γερμανίας το 1915, το SPD προσέλκυσε δυνάμεις προσανατολισμένες στις μεταρρυθμίσεις. Στη ναζιστική περίοδο το κόμμα είχε απαγορευθεί, πολλά μέλη του σκοτώθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξορίστηκαν. Μετά την ίδρυση της μεταπολεμικής Ομοσπονδιακής Γερμανίας, το SPD ήταν για μεγάλη περίοδο στην αντιπολίτευση. Το 1966, επί καγκελαρίας του χριστιανοδημοκράτη Κουρτ-Γκέοργκ Κίσινγκερ, σχημάτισε ευρύ κυβερνητικό συνασπισμό με την CDU. Πρώτος σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος ήταν ο Βίλι Μπραντ, ο οποίος κυβέρνησε τη Δυτική Γερμανία από το 1969 έως το 1974. Ο Μπραντ υποστήριξε μια πολιτική προσέγγισης απέναντι στην ανατολική Ευρώπη, που τελούσε υπό κομμουνιστική διακυβέρνηση, συμπεριλαμβανομένης της πρώην Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας (DDR). Διάδοχος του ήταν ο επίσης σοσιαλδημοκράτης Χέλμουτ Σμιτ. Τελευταίος καγκελάριος του SPD διετέλεσε ο Γκέρχαρντ Σρέντερ, ο οποίος ηγήθηκε μεταξύ 1998 και 2005 ενός κυβερνητικού συνασπισμού Σοσιαλδημοκρατών και Πρασίνων. 

Πολιτικό πρόγραμμα: Η κοινωνική δικαιοσύνη και η εκπαίδευση είναι βασικοί πυλώνες της πολιτικής ατζέντας του SPD. Οι Σοσιαλδημοκράτες συνέβαλαν καθοριστικά στην θέσπιση κατώτατου ωρομισθίου στη Γερμανία. Με τη λεγόμενη Ατζέντα 2010 του Γκέρχαρντ Σρέντερ, που περιλάβανε ευρείες μεταρρυθμίσεις στην αγορά εργασίας, το κόμμα απώλεσε τη στήριξη παραδοσιακών ψηφοφόρων του. Αυτό εξηγεί και τη σημερινή προσεκτική αποστασιοποίηση του Μάρτιν Σουλτς από τη συγκεκριμένη πολιτική. Το  κύριο βάρος πέφτει τώρα στα σημεία της κοινωνικής δικαιοσύνης και της φορολογικής αναδιανομής από τα πάνω προς τα κάτω.

Προτιμώμενοι εταίροι: Πράσινοι, CDU,  ενδεχομένως και Αριστερά (Linke)

Η Αριστερά (Die Linke)

Χρώμα: Κόκκινο

Πρόεδροι: Κάτια Κίπινγκ, Μπερντ Ρίξινγκερ

Βασικοί υποψήφιοι: Ζάρα Βάγκενκνεχτ, Ντίτμαρ Μπαρτς

Αριθμός μελών: 60.000

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Προπύργιο της Αριστεράς είναι τα νεότερα ομοσπονδιακά κρατίδια, που ανήκαν στην DDR. Οι ψηφοφόροι της είναι κατά κανόνα εργάτες ή άνθρωποι προερχόμενοι από εισοδηματικά και μορφωτικά ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες. Στη δυτική Γερμανία η Linke έχει τη φήμη του κόμματος διαμαρτυρίας και προσελκύει κατά κανόνα ψηφοφόρους μικρότερης ηλικίας. Σήμερα είναι  το μεγαλύτερο κόμμα της γερμανικής αντιπολίτευσης στην ομοσπονδιακή Βουλή. Πάντως μερίδα των εν δυνάμει ψηφοφόρων της Αριστεράς βλέπει με συμπάθεια τον λαϊκιστικό εθνικισμό που εκπροσωπεί το κόμμα AfD.

Ιστορία: Αν και ιδρύθηκε μόλις το 2007, έχει πολύ μεγαλύτερη ιστορία, καθώς θεωρείται διάδοχο σχήμα του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος Γερμανίας (SED), το οποίο κυβερνούσε δικτατορικά στην DDR μέχρι την πτώση του Τείχους του Βερολίνου το 1989. Η ίδρυση της Αριστεράς βασίστηκε στη συγχώνευση του PDS -διάδοχου σχήματος του SED- και του δυτικογερμανικού κόμματος Εργατικής και Κοινωνικής Δικαιοσύνης (WASG), μιας αριστερής πτέρυγας που αποσχίστηκε από το SPD. Πρωταγωνιστικές πολιτικές προσωπικότητες ήταν ο Γκρέγκορ Γκύζι και άλλοτε επικεφαλής του SPD Όσκαρ Λαφοντέν. Η Αριστερά συμμετέχει σε κάποιους κυβερνητικούς συνασπισμούς στα ανατολικά γερμανικά κρατίδια, ωστόσο ουδέποτε υπήρξε εταίρος ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Πολιτικό πρόγραμμα: Είναι το μόνο κόμμα του ομοσπονδιακού κοινοβουλίου που απορρίπτει στρατιωτικές αποστολές στο εξωτερικό. Ζητεί διάλυση του ΝΑΤΟ και αισθητή αύξηση του κατώτατου ωρομισθίου στα 12 ευρώ. Ορισμένοι πολιτικοί επιστήμονες θεωρούν την Αριστερά ακραίο κόμμα, που επιδιώκει την ανατροπή της καπιταλιστικής οικονομικής τάξης, ωστόσο το ίδιο το κόμμα τάσσεται στην πραγματικότητα μόνο υπέρ της αυστηρότερης ρύθμισης των χρηματαγορών, υψηλότερων φόρων για τα μεγάλα εισοδήματα, περιορισμό στο ύψος των ενοικίων και περισσότερες επενδύσεις στις κοινωνικές υποδομές.

Συμμαχία ’90 / Πράσινοι

Χρώμα: Πράσινο

Πρόεδροι: Ζιμόνε Πέτερ, Τζεμ Έτζντεμιρ

Επικεφαλής υποψήφιοι: Τζεμ Έτζντεμιρ, Κάτριν Γκέρινγκ-Έκαρντ

Αριθμός μελών: 60.000

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Οι Πράσινοι είναι ιδιαίτερα ισχυροί στα αστικά κέντρα της πρώην Δυτικής Γερμανίας και κυρίως στις πανεπιστημιουπόλεις. Οι ψηφοφόροι τους έχουν εισοδήματα που ξεπερνούν τον μέσο όρο και απασχολούνται κυρίως στους κλάδους της παροχής υπηρεσιών και της εκπαίδευσης. Ο μέσος όρος ηλικίας τους ανέβηκε βαθμιαία τα τελευταία χρόνια. Λιγότεροι από το 10% των ψηφοφόρων του κόμματος είναι σήμερα κάτω των 35 ετών.

Ιστορία: Οι Πράσινοι υπήρξε μάλλον το πιο επιτυχημένο κίνημα κόντρα στην κυρίαρχη κουλτούρα στην ιστορία της μεταπολεμικής Γερμανίας. Το κόμμα προέκυψε από μια δεξαμενή κοινωνικών κινημάτων διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1980, τα οποία διεκδικούσαν μεταξύ άλλων την πλήρη εγκατάλειψη της πυρηνικής ενέργειας, τερματισμό του εξοπλιστικού ανταγωνισμού και την αναγνώριση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων. Οι Πράσινοι ιδρύθηκαν το 1980 και συγχωνεύθηκαν το 1993 με τους Πράσινους της ανατολικής Γερμανίας, που ονομάζονταν Συμμαχία ’90. Το κόμμα έγινε διεθνώς γνωστό τη δεκαετία του 2000, όταν έγινε κυβερνητικός εταίρος του SPD, συμμετέχοντας με σειρά στελεχών του στο υπουργικό συμβούλιο του καγκελαρίου Σρέντερ. Ένας εκ των «πράσινων» υπουργών ήταν και ο πρώην υπουργός Εξωτερικών Γιόσκα Φίσερ.

Πολιτικό πρόγραμμα: Πολιτικοί επιστήμονες διαχωρίζουν τα στελέχη των Πρασίνων σε «πραγματιστές», που προτίθενται να κάνουν συμβιβασμούς προκειμένου να αναλάβουν κυβερνητική εξουσία, και εκπροσώπους των θεμελιωδών αξιών του κόμματος, που εξακολουθούν να υποστηρίζουν ριζοσπαστικότερες θέσεις. Το γεγονός ότι οι Πράσινοι έχουν σχηματίσει στην Έσση και στη Βάδη-Βυρτεμβέργη κυβερνητικούς συνασπισμούς με την CDU θεωρείται τεκμήριο επικράτησης των «πραγματιστών» στο εσωτερικό του κόμματος. Την ώρα που η προστασία του περιβάλλοντος παραμένει βασικός πυλώνας της πολιτικής τους, οι Πράσινοι επιχείρησαν το τελευταίο διάστημα να υιοθετήσουν μια αριστερή ατζέντα στα πεδία της φορολογικής και κοινωνικής πολιτικής.

Προτιμώμενοι εταίροι: SPD και ενδεχομένως CDU.

Κόμμα Ελεύθερων Δημοκρατών (FDP)

Χρώμα: Κίτρινο

Πρόεδρος και κεντρικός υποψήφιος: Κρίστιαν Λίντνερ

Αριθμός μελών: 54.000

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του FDP είναι ελεύθεροι επαγγελματίες, κυρίως επιχειρηματίες, οδοντίατροι, φαρμακοποιοί ή δικηγόροι και κατά μειοψηφία δημόσιοι και ιδιωτικοί υπάλληλοι.

Ιστορία: Οι Φιλελεύθεροι είχαν συνεχή παρουσία στο ομοσπονδιακό Κοινοβούλιο από την ίδρυση της Ομοσπονδιακής Γερμανίας το 1949 έως το 2013. Ιδρύθηκαν το 1948 και λειτουργούσαν συχνότατα ως μικρός κυβερνητικός εταίρος σε συνασπισμούς με την CDU αλλά και το SPD, συμμετέχοντας σε κυβερνήσεις επί 41 χρόνια. Το ιστορικό τους στέλεχος, ο Χανς-Ντίτριχ Γκένσερ, διετέλεσε επί πολλά χρόνια υπουργός Εξωτερικών και είχε διεθνή ακτινοβολία και φήμη. Μετά την αποτυχία τους στις εκλογές του 2013, οι Φιλελεύθεροι ξεκίνησαν μια προσπάθεια ανασύνταξης, η οποία φαίνεται ότι έχει αποφέρει θετικά αποτελέσματα, με το κόμμα να εμφανίζεται σήμερα ξανά αισθητά ισχυρότερο.

Πολιτικό πρόγραμμα: Το FDP υποστηρίζει την αρχή της ατομικής ελευθερίας και πρωτοβουλίας, καθώς και των δικαιωμάτων των πολιτών. Κεντρικά αιτήματά του είναι η μείωση των φόρων και των ρυθμιστικών διατάξεων για τις χρηματαγορές στη βάση της αρχής «λιγότερο κράτος».

Προτιμώμενοι εταίροι: Τα τελευταία χρόνια η CDU, κατά το παρελθόν συχνά και το SPD.

Εναλλακτική για τη Γερμανία (AfD)

Χρώμα: Γαλάζιο

Πρόεδροι: Φράουκε Πέτρι, Γεργκ Μόιτεν

Βασικοί υποψήφιοι: Αλεξάντερ Γκάουλαντ, Άλις Βάιντερ

Αριθμός μελών: 27.000

Παραδοσιακοί ψηφοφόροι: Η πλειοψηφία των ψηφοφόρων του AfD είναι άνδρες, συνήθως νεαρότερης ηλικίας, έχουν χαμηλότερο μορφωτικό επίπεδο και είναι εισοδηματικά ασθενέστεροι. Μόλις το 15% των εγγεγραμμένων μελών του είναι γυναίκες. Το AfD κατόρθωσε να αποσπάσει ψηφοφόρους από όλα τα υπόλοιπα κόμματα εκτός των Πρασίνων, καταφέρνοντας να κινητοποιήσει και πολλούς ψηφοφόρους που δεν ψήφιζαν.

Ιστορία: Το εθνολαϊκιστικό AfD ιδρύθηκε μόλις το 2013 και έχασε οριακά την είσοδό του στην ομοσπονδιακή Βουλή. Από τότε ωστόσο έχει καταφέρει να εισέλθει σε 12 τοπικά κοινοβούλια της χώρας και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο. Ιδρυτικά του μέλη υπήρξαν μια ομάδα ευρωσκεπτικιστών πανεπιστημιακών, οι οποίοι διαμαρτύρονταν για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού μηχανισμού για την οικονομική διάσωση της Ελλάδας. Μια εσωτερική διαμάχη το 2015 οδήγησε σε μια δεξιά μετατόπιση του κόμματος. Η νέα πρόεδρός του Φράουκε Πέτρι υιοθέτησε εθνικιστική ατζέντα με εχθρική ρητορική κατά του Ισλάμ, ενώ μετά το ξέσπασμα της προσφυγικής κρίσης είχε επιτυχία με θέσεις κατά των μεταναστών. Το AfD είναι το μόνο από τα μεγαλύτερα γερμανικά κόμματα που χαιρέτισε ρητά τόσο το Brexit όσο και την εκλογή του Ντόναλντ Τραμπ στις ΗΠΑ.

Πολιτικό πρόγραμμα: Θέλει να κλείσει τα εξωτερικά σύνορα της ΕΕ, να επιβάλει αυστηρούς ελέγχους στα γερμανικά σύνορα και να κατασκευάζει στρατόπεδα μεταναστών στο εξωτερικό με στόχο να αποτρέψει την είσοδό τους στη Γερμανία. Τάσσεται υπέρ της ταχύτατης απέλασης απορριφθέντων αιτούντων άσυλο και της παροχής οικονομικών κινήτρων σε αλλοδαπούς που ζουν στη Γερμανία ώστε να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Το AfD δίνει προτεραιότητα σε μια παραδοσιακή, γερμανική κυρίαρχη κουλτούρα και απορρίπτει την άποψη ότι το Ισλάμ αποτελεί μέρος της γερμανικής κοινωνίας. Επίσης αμφιβάλλει ότι για την κλιματική αλλαγή ευθύνεται ο άνθρωπος και θέλει να αντιστρέψει την πορεία της Γερμανίας προς τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.


 
 

Όλως τυχαίως έπεσε στην αντίληψη μου ένα κείμενο του κ. Θάνου Τζήμερου. Πολλοί θα είναι οι κατακριτές όσοι και οι επικριτές του του κ. Τζήμερου. Εγώ θα σταθώ σε έναι μεγάλο ερώτημα που τίθεται:                                                                                                                                                               Πόσο ανδρείο είναι να πυροβολήσεις τη γερμανική μοτοσικλέτα κρυμμένος στο ύψωμα και να εξαφανιστείς αφήνοντας εκατοντάδες ανθρώπους ανυπεράσπιστους στις ορέξεις του κατακτητή; Γιατί καμμία διμοιρία του ΕΛΑΣ δεν πήγε μετά την ενέδρα να πάρει θέσεις άμυνας μπροστά από το χωριό των αντιποίνων και να το υπερασπιστεί με τα όπλα και με τη ζωή της από τους εκδικητές που ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα καταφθάσουν;

Παραθέτω το κείμενο του κ. Τζήμερου

Ήταν 2 Σεπτεμβρίου του 1944. Ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος είχε ήδη κριθεί. Η απόβαση στη Νορμανδία είχε πετύχει πανηγυρικά, οι Σύμμαχοι προήλαυναν σε όλα τα μέτωπα. Είχαν ήδη απελευθερώσει το Παρίσι κι εκείνη τη μέρα μπαίναν στο Βέλγιο. Στην Ελλάδα, οι Γερμανοί είχαν αρχίσει να αποχωρούν. Οι κάτοικοι της χώρας έκαναν όνειρα για το «μετά». Τα ίδια όνειρα έκαναν και οι κάτοικοι του Χορτιάτη, ξεκινώντας για τις καθημερινές δουλειές τους. Ξαφνικά, στο χωριό τους φτάνουν 20 φορτηγά γεμάτα με Γερμανούς στρατιώτες. Μαζεύουν όσους κατοίκους βρίσκουν. Τους συγκεντρώνουν σε δύο κτήρια και τους καίνε ζωντανούς. 147 ανθρώπους. Μέχρι και νήπια. Η ιστορία κατέγραψε ένα ακόμα κτηνώδες έγκλημα των Ναζί και στον Χορτιάτη άνοιξε μια βαθειά πληγή που ακόμα δεν έχει κλείσει.

Τι συνέβη όμως πιο πριν; Συνέβη το εξής: μια διμοιρία του ΕΛΑΣ είχε χτυπήσει έξω από τον Χορτιάτη δύο αυτοκίνητα. Το ένα ήταν γερμανικό. Το άλλο ελληνικό, του Οργανισμού Ύδρευσης Θεσσαλονίκης. Σχεδόν όλοι έπεσαν νεκροί. Τα δύο αυτοκίνητα μετέφεραν χημικούς και τεχνικούς, Γερμανούς και Έλληνες, υπεύθυνους για την απολύμανση της δεξαμενής του υδραγωγείου, από την οποία έπαιρνε νερό η Θεσσαλονίκη. Κάποιος έπρεπε να την κάνει αυτή τη δουλειά και επί Κατοχής. Κάποιοι έπρεπε, σ’ όλη τη χώρα, να κάνουν όσες δουλειές χρειαζόντουσαν για να λειτουργούν στοιχειωδώς οι δημόσιες υπηρεσίες, οι δήμοι, οι κοινότητες, η οικονομία. Και να ήθελαν να αρνηθούν, δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα. Οι Ναζί δεν ζητούσαν τη γνώμη σου. Σε υποχρέωναν με την απειλή του όπλου, ακόμα κι αν ήσουν νοικοκυρά: ή θα μου πλύνεις τα ρούχα ή σε εκτελώ επί τόπου. Όλοι αυτοί ήταν, κατά τον ΕΛΑΣ, συνεργάτες των Γερμανών και έπρεπε να πεθάνουν. Σκότωσαν λοιπόν οι “αντάρτες” στον Χορτιάτη, 8-10 τεχνικούς της ύδρευσης, στα καλά καθούμενα, ξέροντας ότι θα επακολουθούσαν φριχτά αντίποινα.

Η ίδια αλληλουχία γεγονότων υπήρξε στις περισσότερες ομαδικές εκτελέσεις των Ναζί: οι “αντάρτες” σκοτώνουν Γερμανούς στρατιωτικούς που έτυχε να περνάν από το σημείο της ενέδρας και στη συνέχεια οι Γερμανοί εκτελούν μαζικά, για εκδίκηση, τους κατοίκους του κοντινότερου χωριού. Και μάλιστα κάθε φορά προειδοποιούν πώς επανάληψη της δράσης των ανταρτών θα σημάνει επανάληψη των αντιποίνων. Κι όμως οι αντάρτες συνεχίζουν στο ίδιο μοτίβο.

Γιατί; Ήταν ωφέλιμες στρατιωτικά αυτές οι “επιχειρήσεις”; Καθόλου! Όλοι οι στρατιωτικοί αναλυτές συμφωνούν πως η συμμετοχή τους στην έκβαση του πολέμου ήταν μηδαμινή. Καμμία πολεμική ζυγαριά δεν γέρνει με σποραδικούς φόνους μερικών στρατιωτών της μιας πλευράς. Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί. Σε όλη τη διάρκεια της κατοχής, από τις “αντιστασιακές” ενέδρες σκοτώθηκαν στην Ελλάδα 376 Γερμανοί, σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του γερμανικού στρατού. Αριθμός εντελώς αμελητέος συγκριτικά με τα 6,8 εκατομμύρια νεκρούς των δυνάμεων του Άξονα. Σύμφωνα με τα ίδια στοιχεία, τα… κουνούπια σκότωσαν διπλάσιους απ’ όσους η “ενωμένη εθνική αντίσταση”! 721 οπλίτες και βαθμοφόροι του στρατού κατοχής πέθαναν από ελονοσία, τύφο και άλλες μολυσματικές ασθένειες. Άλλοι 237 Γερμανοί αυτοκτόνησαν επί ελληνικού εδάφους.

Ήταν τόσο άνευ σημασίας η συμμετοχή της ελληνικής αντίστασης στην εξέλιξη του πολέμου, ώστε οι Σοβιετικοί δεν την μνημόνευαν καν, μολονότι πρωταγωνιστές σ’ αυτή ήταν οι ιδεολογικοί τους “σύντροφοι”. Στο βιβλίο του «Στα φτερά του οράματος» ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ, επικεφαλής της δολοφονικής επίθεσης του ΕΑΜ στον σταθμό χωροφυλακής του Λιτοχώρου και κατόπιν πολιτικός πρόσφυγας στη Σοβιετική Ένωση, Υψηλάντης (Αλέξης Ρόσιος), εξιστορεί με παράπονο: «Στις επετείους, ιδιαίτερα δε στην επέτειο της νίκης τους (των σοβιετικών) στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αφού τόνιζαν – και δικαιολογημένα βέβαια – τον αποφασιστικό ρόλο της Σοβιετικής Ένωσης στη νικηφόρα έκβασή του, ανέφεραν και τη συμβολή των Κινημάτων Αντίστασης των λαών στον κοινό αγώνα κατά των γερμανοϊταλών κατακτητών στις διάφορες χώρες της Ευρώπης, στην Αλβανία, Γιουγκοσλαβία, Βουλγαρία, Ρουμανία, αλλά άχνα δεν έβγαζαν για τη συμβολή της Ελληνικής Εθνικής Αντίστασης… Πολλές φορές οι πολιτικοί πρόσφυγες θέταμε στη σοβιετική ηγεσία αυτό το θέμα, γιατί το θεωρούσαμε μεγάλη προσβολή για την εθνική μας αξιοπρέπεια, αλλά απάντηση καμία. Και γραπτή διαμαρτυρία στάλθηκε στην ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της ΕΣΣΔ από τον Πρόεδρο του Δικαστικού της ΙΧ Μεραρχίας του ΕΛΑΣ Παλάσκα, και πάλι το ίδιο».

Εκτός από 4-5 σημαντικές από στρατιωτικής πλευράς δράσεις της “αντίστασης” (ανάμεσα στις οποίες η μόνη που είχε στρατηγικό στόχο ήταν η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου) οι υπόλοιπες “αντιστασιακές” ενέργειες κατά των Γερμανών ήταν καθαρές δολοφονίες στρατιωτικών σε μη στρατιωτικές επιχειρήσεις ή εκτελέσεις αιχμαλώτων Γερμανών, που είχαν συλληφθεί μετά από ενέδρες. Οι περισσότερες μάλιστα έγιναν όταν η ολοκληρωτική ήττα της Γερμανίας ήταν θέμα χρόνου, από το τέλος του ’43 μέχρι τον Σεπτέμβριο του ’44. Πόσο “πληρώθηκαν”, σε αίμα αμάχων, αυτοί οι 376 νεκροί Γερμανοί; 56.225 Έλληνες εκτελέστηκαν από τους Ναζί στην Κατοχή ως αντίποινα και 1170 χωριά καταστράφηκαν ολοσχερώς! Συγκριτικά, οι νεκροί του πολέμου 1940-41 (συμπεριλαμβανομένου του Αλβανικού έπους) ήταν 13.327. Άξιζε τέτοια παράλογη θυσία;

Δεν ήταν όμως ίδιος ο απολογισμός  των δράσεων των κομμουνιστών ανταρτών κατά των μη κομμουνιστών Ελλήνων. Όταν τέλειωσαν τα Δεκεμβριανά, ΠΡΙΝ αρχίσει “επίσημα” ο συμμοριτοπόλεμος, οι νεκροί Έλληνες από το “χέρι” των ανταρτών είχαν φτάσει, σύμφωνα με τα επίσημα κρατικά στοιχεία, τους 46.985! Να κάνουμε ξανά τη σύγκριση, ανατριχιάζοντας: 376 Γερμανοί νεκροί – 46.985 Έλληνες σκοτωμένοι από τους αντάρτες και 56.225 σκοτωμένοι από τους Ναζί εξ αιτίας της δράσης των ανταρτών! Χωρίς να υπολογίσουμε την οικονομική ζημιά από την ισοπέδωση 1170 χωριών. Ξαναρωτάω: άξιζε τέτοιος φόρος αίματος;

Ναι, θα σου πουν οι “ιδεολογικοί κληρονόμοι” των ανταρτών. Διότι ο σκοπός των αριστερών “αντιστασιακών” δεν ήταν να διώξουν τον κατακτητή, όπως διαδίδει η μεταπολεμική φάμπρικα αγιοποίησης. Ήταν να δημιουργήσουν τις προϋποθέσεις για να εγκαταστήσουν σοβιετική δικτατορία στη χώρα, κάτι που δεν έκρυβαν ούτε καν για να τηρήσουν τα προσχήματα. Ούτε τότε, ούτε και τώρα: http://www.kke.gr/istoria/katoxh_1941-1945_-_h_drash_toy_kke_kai_o_rolos_ton_astikon_kommaton_?morf=1

 Όποιος δεν συμμεριζόταν αυτόν τον στόχο, ακόμα κι αν ήταν αριστερός, ακόμα κι αν αγωνιζόταν στο ΕΛΑΣ, βαφτιζόταν “εχθρός του λαού” και έπαιρνε σειρά για ξεπάστρεμα στον πάτο κάποιας πηγάδας. Η κομμουνιστική στρατιωτική μηχανή προετοίμαζε το “μετά”. Έπρεπε να τρομοκρατηθούν οι πολίτες και να αναγκαστούν να προσχωρήσουν στις τάξεις του ΕΑΜ. Έπρεπε να ξεκληριστούν ολόκληρα χωριά, αν δεν έδιναν όρκο υποταγής στους σταλινικούς. Έπρεπε να αποσταθεροποιηθεί η τάξη για να υπάρχει ελεύθερο πεδίο δράσης στις ένοπλες κομμουνιστικές συμμορίες που θα συγκροτούσαν αργότερα τον “δημοκρατικό στρατό”. Οι ενέδρες σε Γερμανούς, εν γνώσει των συνεπειών, σε αυτό αποσκοπούσαν. Πολύ συχνά μάλιστα ήταν επί τούτου σχεδιασμένες, για να προκαλέσουν τα αντίποινα των Ναζί και να εξαφανίσουν από τον χάρτη χωριά που δεν ήταν αριστερών πεποιθήσεων.

Ήρθε νομίζω η εποχή να το πούμε ξεκάθαρα: οι ηθικοί αυτουργοί των εγκλημάτων των Ναζί ήταν οι αυταποκαλούμενοι “αντάρτες”. Οι Ναζί κροτάλιζαν το πολυβόλο. Στον τόπο όμως της σφαγής, τους νεκρούς και του Χορτιάτη και της Δράκειας και του Δίστομου και των Καλαβρύτων και των περισσότερων μαρτυρικών τόπων της Κατοχής τους οδήγησε η δράση των κοινών εγκληματιών που συνηθίσαμε να αποκαλούμε αντιστασιακούς.

Ποιος Έλληνας με στοιχειώδη αντίληψη, και ψήγματα έστω ανθρώπινων συναισθημάτων θα αποφάσιζε να οδηγήσει στον όλεθρο ένα ολόκληρο χωριό με αντάλλαγμα τον φόνο 2-3 γερμανών στρατιωτών που πέρασαν τυχαία μπροστά από το στόχαστρο του όπλου του; Αν ήξερες ότι στο χωριό απέναντι είναι οι γονείς σου και τα αδέλφια σου και σε λίγες ώρες θα σφαδάζουν σφαζόμενοι, θα πατούσες τη σκανδάλη; Πόσο ανδρείο είναι να πυροβολήσεις τη γερμανική μοτοσικλέτα κρυμμένος στο ύψωμα και να εξαφανιστείς αφήνοντας εκατοντάδες ανθρώπους ανυπεράσπιστους στις ορέξεις του κατακτητή; Γιατί καμμία διμοιρία του ΕΛΑΣ δεν πήγε μετά την ενέδρα να πάρει θέσεις άμυνας μπροστά από το χωριό των αντιποίνων και να το υπερασπιστεί με τα όπλα και με τη ζωή της από τους εκδικητές που ήταν απολύτως βέβαιο ότι θα καταφθάσουν; Έχει η θρασύδειλη πατέντα του “χτύπα και φύγε και άσ’ τους να σκοτωθούν” ίχνος πατριωτισμού; Ίχνος ηρωισμού; Ίχνος ανθρωπιάς; Ή είναι εξίσου θηριώδης, εξίσου αποτρόπαια, εξίσου κτηνώδης με αυτή των Ναζί;

Άλλωστε Ναζί και Κομμουνιστές ήταν συνεταιράκια στην πρώτη περίοδο της Κατοχής. Η γερμανοσοβιετική συνθήκη Ρίμπεντροπ – Μολότωφ με την οποία οι δύο “εταίροι” συμφωνούσαν να μην επιτεθούν ο ένας στον άλλον και επιπλέον διαμέλιζαν, εντελώς δημοκρατικά, τις μεταξύ τους χώρες, έκανε τους ντόπιους κομμουνιστές να βλέπουν περίπου με συμπάθεια τους “φίλους του Πατερούλη”. Έπρεπε να γίνει η αιφνιδιαστική επίθεση του Χίτλερ στην ΕΣΣΔ, στις 22 Ιουνίου του 1941 για να συνεδριάσει, 10 μέρες μετά, στις 1-3 Ιουλίου, η 6η Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ αποφασίζοντας “να οργανώσει τις δυνάμεις της λαϊκής εξέγερσης για την εθνική και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ απελευθέρωση της Ελλάδας».

Επισημαίνω στους επαγγελματίες διαστρεβλωτές των απόψεών μου που θα γράψουν “ο Τζήμερος εξισώνει τους Ναζί με την Αντίσταση”, ότι δεν τους εξισώνω. Θεωρώ τις πράξεις των “αντιστασιακών” χειρότερες. Για τους Ναζί οι Έλληνες ήταν ένα τίποτα. Υπόδουλοι, με αξία ζωής μηδέν, αναλώσιμο υλικό στις επιδιώξεις του Γ’ Ράιχ. Για τον Έλληνα όμως “αντιστασιακό», οι υπό εκτέλεση ήταν οι ομοεθνείς του. Οι γείτονες, οι φίλοι του, οι συγγενείς του, τα αδέλφια του. Δεν είναι λίγες οι ιστορίες ανθρώπων που βρέθηκαν στις τάξεις του ΕΛΑΣ και εκτελέστηκαν από τους ίδιους τους συντρόφους τους όταν προσπάθησαν να ειδοποιήσουν συγγενείς στην άλλη πλευρά για τις “αντιστασιακές” θηριωδίες κατά των Ελλήνων ή για τις ενέδρες κατά των Γερμανών που ήταν βέβαιο ότι θα προκαλούσαν εκατόμβες αντιποίνων. Όταν έρθει κάποτε η εποχή – ελπίζω να συμβεί σύντομα – που θα πάψει όλα να τα σκιάζει η φοβέρα και να τα πλακώνει η σκλαβιά του πανίσχυρου μηχανισμού προπαγάνδας της αριστεράς, έχουμε να μάθουμε πολλές τέτοιες ιστορίες και να αναδείξουμε τους πραγματικούς ήρωες εκείνης της εποχής: όσους βρέθηκαν εξαναγκασμένοι ή από αφέλεια στις γραμμές των εγκληματιών και με τίμημα την ίδια τη ζωή τους, θέλησαν να προλάβουν το θανατικό.

Η επονομαζόμενη “εθνική αντίσταση” ήταν ένα διαρκές έγκλημα στο οποίο πρωτοστάτησε ο υπόκοσμος και των δύο πλευρών με θύματα συνήθως φιλήσυχους πολίτες, γυναίκες και παιδιά, που κάποιοι, πολύ συχνά για λόγους προσωπικής αντιδικίας ή ευκαιρίας για πλιάτσικο, κατέδιδαν ως πράκτορες του εχθρού. Η προσπάθεια της μεταπολίτευσης να δημιουργήσει κλίμα εθνικής συμφιλίωσης βαφτίζοντας τις θηριωδίες εκείνης της εποχής (και από τις δύο πλευρές) ως “εθνική αντίσταση” και να την προβάλει ως καθολική και ενιαία δίνοντας μέχρι και σύνταξη αντιστασιακού στους σφαγείς, ήταν ανοησία πρώτου μεγέθους και είχε τελικά το αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο: νομιμοποίησε το κατοχικό έγκλημα και αθώωσε αυτούς που είχαν τη μερίδα του λέοντος στην ανθρωποσφαγή: το ΚΚΕ και τις παραφυάδες του. Κι αν τη στάση της μεταπολιτευτικής συμφιλίωσης την ασπαζόταν η αριστερά, θα λέγαμε ότι η παραχάραξη της ιστορίας είχε και κάποιο όφελος. Όμως οι κομμουνιστές ως φανατικοί θρησκόληπτοι (εγώ ειμί ο Μαρξ – ουκ έσονταί σοι θεοί έτεροι πλην εμού) δεν υπήρχε ούτε υπάρχει περίπτωση να παραιτηθούν από τον στόχο τους: την επιβολή ολοκληρωτισμού με τη μορφή της δικτατορίας του προλεταριάτου. “Πάτησαν” λοιπόν στην άφεση αμαρτιών που τους προσέφερε η πλευρά των νικητών, για να δημιουργήσουν έναν μόνιμο διχασμό ανάμεσα στους υποτιθέμενους “υπερασπιστές του δίκιου του εργάτη” και σε όλους τους άλλους που προφανώς θέλουν το άδικο του εργάτη ως “λακέδες των αφεντικών”, “μοναρχοφασίστες” και “γερμανοτσολιάδες”.

“Και γιατί ασχολείσαι με παλιές αρρώστιες;” θα με ρωτήσετε. Διότι ο ιός που τις προκάλεσε εξακολουθεί να ζει και σήμερα. Οι εποχές αλλάζουν αλλά τα εργαλεία του εθνικού διχασμού είναι ίδια κι απαράλλαχτα. Το “Ή εμείς ή  αυτοί” του προεκλογικού Τσίπρα ήταν το διαχρονικό slogan της εμφυλιοπολεμικής αριστεράς η οποία δεν διαστάζει να προπαγανδίζει ανοιχτά τον επόμενο εμφύλιο! Ναι, ακόμα και σήμερα! Ναι, στο επίσημο site τους, πληρωμένο από τα χρήματα του έλληνα φορολογούμενου: http://www.kke.gr/taytothta/

Συμφιλίωση υπάρχει όταν την επιδιώκουν και οι δύο πλευρές. Όταν ο ένας μόνον τη μνημονεύει ή την εύχεται και ο άλλος το εκμεταλλεύεται για να προετοιμάσει την επόμενη επίθεσή του, κάθε προσπάθεια συμφιλίωσης είναι αυτοχειριασμός. Πραγματική συμφιλίωση θα υπάρξει όταν η αριστερά απαξιωθεί στη συνείδηση των Ελλήνων που θα αντιληφθούν τι ακριβώς είναι και μάθουν τι ακριβώς έκανε. Όταν αναγνωρίσει, όπως ο Μίσσιος, ο Κύρκος και ο Λαζαρίδης πως: “ευτυχώς ηττηθήκαμε, σύντροφοι”. Τότε θα έχει ηττηθεί και σε ηθικό επίπεδο. Και τότε θα πάψουμε επιτέλους να ζούμε με τον φόβο ότι το φυτώριο τεράτων του ΚΚΕ συνεχίζει να εκκολάπτει τους μελλοντικούς “καπετάνιους” του διχασμού και της εθνικής καταστροφής: Ζαχαριάδηδες, Βελουχιώτηδες ή Τσίπρες.

Published in Απόψεις
 

Πολλά είναι τα ψέματα εκεί έξω, ας πούμε και καμιά αλήθεια εδώ μέσα. Πολλές φορές ΔΕΝ μπορούμε να κοιμηθούμε και βλαστημάμε την ώρα και τη στιγμή για αυτό.

Απλά συνήθως δε τον παραδεχόμαστε. Καθόμαστε για μέρες ολόκληρες με το μάτι κάγκελο χωρίς ύπνο καθόλου, λέγοντας μπόρα είναι θα περάσει ενώ μετράμε κοπάδια από πρόβατα λες και είμαστε μεγαλοτσιφλικάδες.

Επειδή εδώ στο Ratpack πρώτα σου λύνουμε τα χέρια και μετά σου αναλύουμε το πρόβλημα, μπορείς να θυμηθείς μερικούς τρόπους για να νικήσεις την αυπνία σου πατώντας εδώ.

Και στη συνέχεια να μάθεις τους 5 βασικούς λόγους που δεν σε αφήνουν να κλείσεις μάτι.

1. Βραδινό βαρέων βαρέων

 

article 0 1339C8D3000005DC 750 634x477

Άκουσε μας, η διατροφή παίζει ρόλο στον ύπνο. Αν φας ένα κοπάδι πρόβατα (αντί να τα μετράς) θα πρέπει να δουλεύουν οι μηχανές του στομαχιού στο τούρμπο όλο το βράδυ μπας και το κάψουν. Ως εκ τούτου είναι πολύ πιθανό το σώμα σου να σε κρατήσει άυπνο για να γίνει η δουλειά.

2. Άγχος, αυτό το ξυπνητήρι

Για να μπορέσεις να κοιμηθείς το σώμα (και το μυαλό) πρέπει να μπορέσει να χαλαρώσει και να κατεβάσει ρυθμούς. Πράγμα απίθανο όταν τρέμεις ολόκληρος από τα νεύρα και το καταραμένο το άγχος.

3. «Κοιμάμαι με τα φώτα ανοιχτά»

Ναι, το ξέρουμε, όλοι το κάνουμε. Απλά αν συνδυαστεί αυτό με τον θόρυβο της πόλης, ένα ξεχαρβαλωμένο κρεβάτι κι ένα άβολο μαξιλάρι μπορεί στην αρχή να κοιμάσαι. Όπως με τον καιρό το πολύ κακό περιβάλλον ύπνου το οποίο βιώνεις θα αθροίσει άσχημα. Και το τίμημα θα είναι να ξεκινήσουν οι αυπνίες.

lights on sleep

4. Το ωράριο του ξενύχτη

Τις ποιοτικές ώρες του ύπνου, δηλαδή 11 το βράδυ με 8 το πρωί δεν μπορείς να τις αναπληρώσεις με τίποτα, κακά τα ψέματα. Έτσι αν το ωράριό σου είναι του ξενύχτη, το νυχτοκάματο του τρόμου θα σε πληγώσει με μαθηματική ακρίβεια. Και δε θα μπορείς να κλείσεις μάτι εύκολα.

5. Η αυπνία η ίδια

494 4 screenshot 730x410

Τι εννοείς «η αυπνία»; Θες να μας τρελάνεις; ΟΧΙ αλλά αυτή είναι η αλήθεια. Όταν έχεις συχνές αυπνίες μπορούν αυτές (δυστυχώς) να γίνουν μόνιμη κατάσταση που στην αγγλική ορολογία ονομάζεται conditioned insomnia. Και μετά τα πράγματα δυσκολεύουν. Και χρειάζεσαι πολύ παραπάνω από τις απλές λύσεις που σου αναφέραμε στην αρχή του άρθρου.

Για γράψε κι εσύ στα σχόλια τους λόγους που σε δυσκολεύουν να κοιμηθείς. Μην πεις μονάχα το αστειάκι για τη γυναικεία κρεβατομουρμούρα παρακαλούμε πολύ…

Published in Bella Vita