Items filtered by date: Τετάρτη, 08 Νοεμβρίου 2017 - Radio 0211

Κάθε Έλληνας φορολογούμενος που φεύγει στο εξωτερικό και αποκτά μόνιμη εγκατάσταση στην αλλοδαπή, (π.χ. επαγγελματική σταδιοδρομία στο εξωτερικό, αναχώρηση για προσωπικούς λόγους) θα πρέπει εντός προθεσμιών να δηλώσει τη μεταφορά της διεύθυνσης κατοικίας του και επομένως της φορολογικής κατοικίας του, στη ΔΟΥ που υπάγεται και να μεταφερθεί στη ΔΟΥ που είναι αρμόδια για κατοίκους εξωτερικού (για την Αττική στη ΔΟΥ Κατοίκων εξωτερικού).

Ποιους αφορά; Ποια είναι η διαδικασία; Πότε;

Για τη μεταγραφή στη ΔΟΥ Κατοίκων εξωτερικού για όσους έζησαν τουλάχιστον 6 μήνες στο εξωτερικό το φορολογικό έτος που διανύεται (π.χ. χρήση 2015) απαιτούνται τα εξής :

  • Κατάθεση των παρακάτω δικαιολογητικών την περίοδο 1 Ιανουαρίου έως 10 Σεπτεμβρίου του έτους που έπεται του φορολογικού:
    • Συμπληρωμένα έντυπα ΔΟΥ (ΜΟ-Μ1-Μ7),
    • Πληρεξούσιο έγγραφο ή εξουσιοδότηση με θεωρημένο το γνήσιο της υπογραφής ορισμού φορολογικού εκπροσώπου στην Ελλάδα,
    • ΑΦΜ φορολογικού εκπροσώπου- που πρέπει να είναι κάτοικος Ελλάδας,
    • Φωτοτυπία ταυτότητας του αιτούντος προς μεταφορά στη ΔΟΥ Κατοίκων εξωτερικού.
    • Πιστοποιητικό φορολογικής κατοικίας από τη χώρα κατοικίας (Tax Residence Certificate: Tax Year 2015) ή εάν η χώρα δεν εκδίδει το εν λόγω πιστοποιητικό, προσκομίζεται αντίγραφο εκκαθαριστικού σημειώματος από τη φορ. δήλωση που έχετε υποβάλλει στο εξωτερικό, ή αντίγραφο φορολογικής δήλωσης, ή βεβαίωση από προξενική ή άλλη αρμόδια αρχή.
    • Η διαδικασία ξεκινά το πρώτο τρίμηνο του έτους που ακολουθεί το χρόνο αναχώρησης για το εξωτερικό και ολοκληρώνεται το Σεπτέμβριο του ίδιου έτους με την κατάθεση του Πιστοποιητικού φορολογικής κατοικίας (ή άλλου αποδεικτικού εγγράφου που υποκαθιστά το πιστοποιητικό για τις χώρες που δεν το εκδίδουν).

Ένα πρόσωπο είναι φορολογικός κάτοικος άλλης χώρας εφόσον έχει στην χώρα αυτή τη μόνιμη ή κύρια κατοικία του ή τη συνήθη διαμονή του ή το κέντρο των ζωτικών του συμφερόντων (δηλ. τους προσωπικούς ή οικονομικούς ή κοινωνικούς δεσμούς του).

Επίσης, αν ένα φυσικό πρόσωπο βρίσκεται στην αλλοδαπή συνεχώς για χρονικό διάστημα που υπερβαίνει τις εκατόν ογδόντα τρεις (183) ημέρες, συμπεριλαμβανομένων και σύντομων διαστημάτων παραμονής στην Ελλάδα, νοείται ως φορολογικός κάτοικος εξωτερικού από την πρώτη ημέρα παρουσίας του.

 

Published in Steuer

Με τις διατάξεις της παραγράφου 3 του άρθρου 4 του ν.4172/2013 ορίζεται ότι ένα νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα είναι φορολογικός κάτοικος Ελλάδας για οποιοδήποτε φορολογικό έτος, εφόσον :
α) συστάθηκε ή ιδρύθηκε, σύμφωνα με το ελληνικό δίκαιο,
β) έχει την καταστατική έδρα του στην Ελλάδα ή
γ) ο τόπος άσκησης της πραγματικής διοίκησης είναι στην Ελλάδα οποιαδήποτε περίοδο στη διάρκεια του φορολογικού έτους.

Περαιτέρω, με τις διατάξεις της παραγράφου 4 του άρθρου 4 του ν.4172/2013 ορίζεται ότι ο «τόπος άσκησης πραγματικής διοίκησης» είναι στην Ελλάδα με βάση τα πραγματικά περιστατικά και τις συνθήκες λαμβάνοντας υπόψη ιδίως τα εξής:
α) τον τόπο άσκησης καθημερινής διοίκησης,
β) τον τόπο λήψης στρατηγικών αποφάσεων,
γ) τον τόπο ετήσιας γενικής συνέλευσης των μετόχων ή εταίρων,
δ) τον τόπο βιβλίων και στοιχείων,
ε) τον τόπο συνεδριάσεων του διοικητικού συμβουλίου ή όποιου άλλου εκτελεστικού οργάνου διοίκησης,
στ) την κατοικία των μελών του διοικητικού συμβουλίου ή όποιου άλλου εκτελεστικού οργάνου διοίκησης.

Σε συνδυασμό με τη συνδρομή των παρακάνω περιστατικών και συνθηκών είναι δυνατόν να συνεκτιμάται και η κατοικία της πλειοψηφίας των μετόχων ή εταίρων.

Σημειώνεται ότι η διαπίστωση της φορολογικής κατοικίας του νομικού προσώπου ή της νομικής οντότητας ανάγεται, ως θέμα πραγματικό, στην ελεγκτική αρμοδιότητα της καθ’ ύλην αρμόδιας φορολογικής αρχής, προκειμένου να κρίνει με βάση τα πραγματικά περιστατικά και τις υφιστάμενες συνθήκες.

Επίσης, σε περίπτωση που υφίσταται Σύμβαση περί αποφυγής της διπλής φορολογίας (ΣΑΔΦ) θα πρέπει να λαμβάνονται υπόψη οι σχετικές διατάξεις περί φορολογικής κατοικίας που εμπεριέχονται σε αυτές, καθόσον οι Διεθνείς Συμβάσεις υπερισχύουν από κάθε άλλη αντίθετη διάταξη νόμου του εσωτερικού ελληνικού δικαίου (βάσει του άρθρου 28 του Συντάγματος).

Με τις διατάξεις του άρθρου 6 του ν.4172/2013 ορίζεται η έννοια της απόκτησης μόνιμης εγκατάστασης για μια αλλοδαπή επιχείρηση στην Ελλάδα και επομένως εάν υπόκειται σε φορολογία εισοδήματος στη χώρα μας, όταν δεν υφίσταται Σύμβαση περί αποφυγής της διπλής φορολογίας (ΣΑΔΦ) με το κράτος φορολογικής κατοικίας της αλλοδαπής επιχείρησης.

Οι προϋποθέσεις απόκτησης ή μη μόνιμης εγκατάστασης εξειδικεύονται στις παραγράφους 3, 4, 5 και 6 του άρθρου αυτού.

Εξάλλου, με τις διατάξεις του άρθρου 65 του ν.4172/2013 (ΚΦΕ) καθορίζονται οι προϋποθέσεις με βάση τις οποίες η Ελλάδα εκδίδει κατάλογο κρατών με προνομιακό φορολογικό καθεστώς (σχετ. Η ΠΟΛ.1277/29.12.2015 (ΦΕΚ Β’ 2905/31.12.2015) Απόφαση του Υπουργού Οικονομικών για το φορολογικό έτος 2015), στον οποίο συμπεριλαμβάνεται η Βουλγαρία ως κράτος με προνομιακό φορολογικό καθεστώς.

Με τις διατάξεις της περίπτωσης ιγ’ του άρθρου 23 του ν.4172/2013, όπως ισχύουν και όπως διευκρινίστηκε με την ΠΟΛ.1197/22.12.2016 ερμηνευτική εγκύκλιό, δεν εκπίπτει καταρχήν από τα ακαθάριστα έσοδα των φυσικών προσώπων που αποκτούν εισόδημα από επιχειρηματική δραστηριότητα, καθώς και των νομικών προσώπων και νομικών οντοτήτων το σύνολο των δαπανών που καταβάλλονται προς φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα που είναι φορολογικός κάτοικος σε κράτος μη συνεργάσιμο ή που υπόκειται σε προνομιακό Φορολογικό καθεστώς, σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 65 του Κ.Φ.Ε., εκτός εάν ο φορολογούμενος αποδείξει ότι οι δαπάνες αυτές αφορούν πραγματικές και συνήθεις συναλλαγές και δεν έχουν ως αποτέλεσμα τη μεταφορά κερδών ή εισοδημάτων ή κεφαλαίων με σκοπό τη φοροαποφυγή ή τη φοροδιαφυγή (μαχητό τεκμήριο).

Η διάταξη του προηγούμενου εδαφίου δεν  αποκλείει την έκπτωση των δαπανών που καταβάλλονται προς φυσικό ή νομικό πρόσωπο ή νομική οντότητα που είναι φορολογικός κάτοικος σε κράτος – μέλος της Ε.Ε. ή του Ε.Ο.Χ., εφόσον υπάρχει η νομική βάση για την ανταλλαγή πληροφοριών μεταξύ της Ελλάδας και αυτού του κράτους – μέλους.

Επιπλέον, η Ελλάδα έχει θεσπίσει ειδικό αντικαταχρηστικό κανόνα Ελεγχόμενων αλλοδαπών Εταιρειών (ΕΑΕ- CFC rules).

Ειδικότερα, με το άρθρο 66 του ν.4172/2013 και με βάση όσα διευκρινίστηκαν με την ΠΟΛ.1076/17.3.2014 ερμηνευτική εγκύκλιό μας εφαρμόζονται κανόνες Ελεγχόμενων αλλοδαπών Εταιρειών (ΕΑΕ) για την καταβολή τόκων, δικαιωμάτων, μερισμάτων και εισοδήματος από μεταβίβαση μετοχών, εισόδημα από κινητά περιουσιακά στοιχεία, εισόδημα από ακίνητη περιουσία (παρ. 3 του άρθρου 66) σε νομικό πρόσωπο ή νομική   οντότητα που υπόκειται σε προνομιακό φορολογικό καθεστώς.

Επίσης, με τις διατάξεις του άρθρου 38 του ν.4174/2013 θεσπίστηκε Γενικός Αντικαταχρηστικός Κανόνας (GAAR) προκειμένου για την αντιμετώπιση τεχνητών διευθετήσεων ή σειρά διευθετήσεων που αποβλέπουν σε αποφυγή της φορολόγησης και οδηγεί σε φορολογικό πλεονέκτημα.

Τέλος, αναμένεται η υιοθέτηση της Οδηγίας (ΕΕ) 2016/1164  (ATAD1) (εφαρμογή από 1.1.2019) για τη θέσπιση κανόνων κατά πρακτικών φοροαποφυγής που έχουν άμεση επίπτωση στη λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.

Όλα τα ανωτέρω αποτελούν τα νομοθετικά εργαλεία που διαθέτει η φορολογική διοίκηση για την αποτελεσματική αντιμετώπιση πρακτικών φοροδιαφυγής, φοροαποφυγής και μεταφοράς της έδρας των επιχειρήσεων που αποσκοπούν στη μεταφορά κερδών και τη διάβρωση της φορολογητέας βάσης

Published in Steuer