Items filtered by date: Παρασκευή, 03 Νοεμβρίου 2017 - Radio 0211

Ο πατέρας μου αγαπούσε τα καλοκαίρια. Τα καλοκαίρια και τη θάλασσα. Εγώ πάλι αγαπούσα πολύ τον πατέρα μου για όλα τα καλοκαίρια και για όλη τη θάλασσα που μου χάρισε. Μόνο για το περασμένο καλοκαίρι του θύμωσα, θύμωσα τόσο πολύ, που δεν είχα τρόπο να τον κρατήσω να μην φύγει, που του φώναζα ν’ ανοίξει τα μάτια του για να με δει, να μου πει μισή κουβέντα μόνο, μα δεν μ’ άκουσε και δεν τ’ άνοιξε. Καλύτερα, δεν με είδε να κλαίω γιατί θα θύμωνε.

Προσπαθώ να θυμηθώ την τελευταία φορά που μου μίλησε, που κοίταζα στα μάτια του και ήξερα ότι με βλέπει, ότι βλέπει το παιδί του. Πότε ήταν; Τι μου είπε; Κι εγώ τι του είπα; Αν ήξερα τότε, ίσως να προλάβαινα να του ζητήσω όλες τις συγνώμες που του χρωστούσα, να του πω πόσο πολύ τον θαύμαζα, πόσο τον ευγνωμονούσα για αυτά που μου έδωσε και πόσο πολυ τον αγαπούσα. Αλλά πάλι θα έκλαιγα και πάλι θα θύμωνε. ‘Αλλωστε αυτό το τελευταίο το ήξερε, δε μπορεί…

Ήταν σπουδαίος άνθρωπος ο πατέρας μου. Όχι τέλειος, ούτε αλάθητος, αλλά σπουδαίος. Επαγγελματικά και κοινωνικά, ως οικογενειάρχης και πατέρας, άξιος, γνήσιος, καλός. Χωρίς μεγάλη μόρφωση, αλλά με πλούσια παιδεία. Πάντα εκεί για όλους, δοτικός, γενναιόδωρος. Άνθρωπος.

Η μαμά μου λέει ότι του είχα αδυναμία. Αλήθεια είναι, απλώς είναι απολύτως δικαιολογημένη αδυναμία. Γιατί ήταν καλός μπαμπάς. Γιατί με έμαθε κολύμπι και ποδήλατο. Με πήγαινε σινεμά, με έπαιρνε στο γήπεδο και με έκανε Παναθηναϊκό. Γιατί μου έμαθε ότι ήξερε, μου άνοιξε πόρτες και παράθυρα στον κόσμο, μου έδειξε δρόμους για να ταξιδέψω και πλήρωσε και τα εισιτήρια. Μεταφορικά και κυριολεκτικά. Γιατί δεν με μάλωσε όταν του τράκαρα το αυτοκίνητο. Γιατί δεν με μάλωνε γενικά. Και γιατί δεν ήθελε να περνάει πάντα το δικό του, ακόμη κι όταν ήξερε ότι έχει απόλυτο δίκιο.

Και όχι. Δεν τον βλέπω έτσι επειδή τον έχασα. Έτσι τον έβλεπα πάντα, ακόμη και όταν διαφωνούσα ή μάλωνα μαζί του. Ήξερα πάντα ποιος είναι και τι έδωσε. Για αυτό πονάω τόσο πολύ τώρα που έφυγε και που δεν μπορώ να του μιλήσω πια, γι’ αυτό θυμώνω που όσο και αν τον αγαπούσα δεν είχα τρόπο να τον γιατρέψω, θυμώνω γιατί, μπαμπά μου, μπαμπάκα μου, ήταν τόσο νωρίς, πολυ νωρίς για να χαθουν τα καλοκαίρια και η θάλασσά σου…

ΥΓ. Αγαπημένε μου πατέρα. Δεν πρόλαβα να στο πω όταν ζούσες και ελπίζω να το ακούς εκεί που είσαι τώρα, γιατί είναι σημαντικό. Σε ευχαριστώ που ποτέ δεν κατάλαβα αν ήθελες να έχεις έναν γιο. Που αν ήθελες, δεν το εξέφρασες ποτέ και για κανένα λόγο. Και που δεν με έκανες ποτέ να αισθανθώ λίγη, αντίθετα με έκανες πάντα να αισθάνομαι μοναδική και σπουδαία. Και είμαι μπαμπά, σπουδαία και περήφανη που είμαι κόρη σου. Σ’αγαπώ.

Δέσποινα Σ.  

Lifo.gr

Published in Bella Vita

H «Frankfurter Allgemeine Zeitung» σε πρωτοσέλιδο άρθρο της με τίτλο «Κενό εξουσίας στις Βρυξέλλες και το Βερολίνο» γράφει ότι «η συζήτηση για το μέλλον της Ευρώπης δεν μπορεί να διεξαχθεί χωρίς τη Γερμανία, η οποία όμως ζητά υπομονή από την ΕΕ, μέχρι την ολοκλήρωση των διερευνητικών συνομιλιών και τον σχηματισμό νέας κυβέρνησης»

Όπως εκτιμά η γερμανική εφημερίδα, η διάδοχη κατάσταση δύσκολα θα μπορέσει να ανταποκριθεί στην κληρονομιά που άφησε ο πρώην ομοσπονδιακός υπουργός Οικονομικών. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε έβαλε τα προηγούμενα οκτώ χρόνια τη σφραγίδα του στα ευρωπαϊκά τεκταινόμενα και παρά το δασκαλίστικο ύφος του, που έκανε πολλούς να αισθάνονται αμήχανα, είναι σίγουρο ότι λείπει ήδη στην πλειονότητα των ευρωπαίων υπουργών Οικονομικών.

Ο Σόιμπλε, αναφέρει η FAZ, λειτουργούσε ως άγκυρα, ήταν πάντα άριστα προετοιμασμένος και ενεργός μέχρι το τελευταίο λεπτό της θητείας του. Χάρη σ’ αυτόν, το eurogroup έγινε το κέντρο ελέγχου κατά τη διάρκεια της κρίσης, αποφασίζοντας για τα προγράμματα βοήθειας, τους νέους κανόνες και θεσμούς για τη σταθεροποίηση της νομισματικής ένωσης.

Όμως και η θέση του επικεφαλής του eurogroup «ανοίγει», μετά την αποχώρηση του Γερούν Νταίσλμπλουμ τον Ιανουάριο, καθώς το κόμμα του έχασε τις εκλογές. Μέχρι στιγμής δεν υπάρχει ξεκάθαρος υποψήφιος, καθώς όσοι φιλοδοξούν να καταλάβουν τη θέση, είτε δεν ανήκουν στο σωστό κόμμα ή χώρα, είτε δεν απολαμβάνουν δημοτικότητα μεταξύ των ομολόγων τους ή δεν διαθέτουν τις ικανότητες.

Ούτε για τον Αυστριακό Tόμας Βίζερ επικεφαλής του Euroworking Group, ο οποίος κατά τη διάρκεια της κρίσης είχε την εμπιστοσύνη όλων των υπουργών, διότι ήταν ένας αξιόπιστος διαμεσολαβητής με διπλωματικές ικανότητες, υπάρχει κάποιος αντάξιος αντικαταστάτης.

Το κενό εξουσίας στις Βρυξέλλες έρχεται σε ακατάλληλη στιγμή, καθώς τους επόμενους μήνες θα διεξαχθούν οι διαπραγματεύσεις για το μέλλον της νομισματικής ένωσης. Στο τραπέζι θα τεθεί η δημιουργία Ευρωπαϊκού Νομισματικού Ταμείου, ο κοινός προϋπολογισμός και η θέση του υπουργού Οικονομικών για την ευρωζώνη. Όλα αυτά τα θέματα αφορούν άμεσα τα μέλη του eurogroup. 

Η Κομισιόν, από την πλευρά της, θα επιθυμούσε ο επικεφαλής να προερχόταν από το δικό της δυναμικό. Η ίδια θα παρουσιάσει τις μεταρρυθμιστικές προτάσεις της στο τέλος του Δεκεμβρίου, δύο ημέρες μετά τη λήξη της θητείας του Ντάισελμπλουμ, όταν δηλαδή το eurogroup δεν θα είναι διαπραγματευτικά λειτουργικό. Η συζήτηση, σαφώς θα επηρεαστεί, από τις προτάσεις του επικεφαλής του ΕΜΣ Kλαους Ρεγκλινγκ ιδιαίτερα για το μετασχηματισμό του θεσμού σε ΕΝΤ. Εξάλλου, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Ντόναλντ Τουσκ έχει ζητήσει Σύνοδο Κορυφής το Δεκέμβριο για να συζητηθούν τα θέματα των μεταρρυθμίσεων.

Πιθανόν η καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ να πρέπει να ζητήσει κατανόηση από τους Ευρωπαίους ομολόγους της, δεδομένου ότι τρέχουν οι διερευνητικές συνομιλίες για σχηματισμό κυβέρνησης και χωρίς τη γερμανική θέση θα είναι δύσκολο να προχωρήσουν οι διαπραγματεύσεις σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Όμως η υπομονή δεν μπορεί να διαρκέσει για πάντα, καθώς μάλιστα αυξάνεται η σύγχυση γύρω από τις γερμανικές θέσεις, εξαιτίας της φήμης ότι η Ένωση (CDU/CSU) θα στείλει έναν χαμηλόβαθμο υπάλληλο στο eurogroup. Τουλάχιστον η Μέρκελ πρέπει να σταματήσει αυτή τη φήμη, ώστε να μη δίνεται τροφή για περισσότερη σύγχυση.

Μερικά χιλιόμετρα έξω από την πόλη Σιαουλάι, στον βορρά της Λιθουανίας, ένα χωμάτινο ανάχωμα, ένας λόφος με αιώνες πολυτάραχης ιστορίας, μοιάζει να λυγίζει κάτω από το βάρος χιλιάδων σταυρών. Καθώς ο άνεμος φυσά στα χωράφια της λιθουανικής υπαίθρου, περίτεχνα διακοσμημένα ροζάρια ταλαντώνονται πάνω σε μεταλλικούς και ξύλινους σταυρούς, δημιουργώντας ένα παράξενο κι απόκοσμο μουσικό «χαλί» που ταξιδεύει με τον αέρα.

Είναι γνωστός ως «ο Λόφος των Σταυρών» και η ιστορία του είναι ταραχώδης, γεμάτη πολέμους κι εξεγέρσεις. Αρχαίοι θρύλοι, μυστηριώδη οράματα και αναφορές για «φαντάσματα» περιβάλλουν τον λόφο και οι ακριβείς ρίζες του παραμένουν μυστήριο έως και σήμερα.

«Ο λόφος έχει πολλά μυστικά» δηλώνει στο BBC ο καλλιτέχνης και ιστορικός Vilius Puronas. «Σύμφωνα με τους θρύλους, υπήρχε κάποτε μια εκκλησία εκεί που βρίσκεται σήμερα ο λόφος. Κατά τη διάρκεια τρομακτικής καταιγίδας, ένας κεραυνός χτύπησε την εκκλησία, με αποτέλεσμα όλοι όσοι βρίσκονταν μέσα στον ναό να θαφτούν ζωντανοί κάτω από χώμα και πέτρες. Οι ντόπιοι λένε πως μπορεί κανείς να δει, μόλις χαράζει η αυγή, τα φαντάσματα των μοναχών στους πρόποδες του λόφου.

Στο πέρασμα των αιώνων, η ιστορία του λόφου εμπλουτίστηκε με μαγικές εμφανίσεις, οράματα αγίων και παρουσίες φαντασμάτων.

Ένας άλλος θρύλος λέει πως στις αρχές του 1300, στο σημείο που βρίσκεται ο λόφος υπήρχε ξύλινο κάστρο των παγανιστών βαρόνων της Σαμογίτιας, κρατίδιο κάποτε του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας. Το 1348, το κάστρο καταστράφηκε από το Τάγμα των Αδελφών του Ξίφους, Γερμανούς μοναχούς-πολεμιστές, που είχαν αναλάβει ως αποστολή να εκχριστιανίσουν τη Λιβονία, την ιστορική περιοχή στις βόρειες ακτές της Βαλτικής.

Πολλοί πιστεύουν πως οι Σαμογέτες που επιβίωσαν από τη φοβερή εκείνη μάχη, μάζεψαν τις σορούς των συντρόφων τους και τις έθαψαν. Ο ομαδικός εκείνος τάφος είναι που ουσιαστικά σχημάτισε τον λόφο. Όπως οι μοναχοί που καταπλακώθηκαν από την εκκλησία τους ζωντανοί, έτσι και οι ψυχές των παγανιστών μαχητών λέγεται πως ακόμα στοιχειώνουν τον λόφο τη νύχτα…

Ωστόσο, η πιο γνωστή ιστορία σχετικά με τη δημιουργία του λόφου είναι αυτή ενός απελπισμένου πατέρα, που είδε την κόρη του ξαφνικά να αρρωσταίνει πολύ σοβαρά. Ενώ το κορίτσι ήταν ξαπλωμένο στο νεκροκρέβατό του, ο πατέρας είδε όραμα, μια γυναίκα να του λέει να φτιάξει έναν ξύλινο σταυρό και να τον τοποθετήσει στον κοντινό λόφο.

Εάν το έκανε αυτό, του είπε η γυναίκα στο όραμα, η κόρη του θα σωζόταν. Το πρωί, απεγνωσμένος ο πατέρας έφτιαξε στα γρήγορα έναν ξύλινο σταυρό και έτρεξε να τον τοποθετήσει στον λόφο. Επιστρέφοντας στο σπίτι του, είδε την κόρη του να τον καλωσορίζει, όρθια και υγιής, στην πόρτα του σπιτιού. Είχε γίνει εντελώς καλά. Η ελπιδοφόρα αυτή ιστορία ώθησε πλήθος ανθρώπων να ακολουθήσουν τα βήματα του πατέρα, με την προσδοκία οι προσευχές τους να εισακουστούν.

shutterstock_682934404

Δεν τοποθετήθηκαν όμως όλοι οι σταυροί από προσκυνητές. Κάποιοι αποτελούν αναμνηστικό μιας σιωπηλής «εξέγερσης» ή καλύτερα μιας ιστορίας αντίστασης. Αφού επιβίωσε από τις πολιορκίες του μεσαίωνα, τους Γερμανούς εισβολείς και τις εξεγέρσεις του 19ου αιώνα των Λιθουανών κατά του Τσάρου, ο λόφος των Σταυρών αντιμετώπισε μια άλλη απειλή: τη Σοβιετική Ένωση.

shutterstock_243224755

Σε μια προσπάθεια να διώξει τον χριστιανισμό από το ανατολικό μπλοκ, η Σοβιετική Ένωση είχε επιχειρήσει πολλές φορές τις δεκαετίες του 1960 και 1970 να ισοπεδώσει τον λόφο. Γκρέμισαν και ίσιωσαν το χώμα, έκαψαν τους ξύλινους σταυρούς και απομάκρυναν τους μεταλλικούς και τους πέτρινους, τους οποίους διέλυσαν για να χρησιμοποιήσουν την πρώτη ύλη τους σε άλλες κατασκευές. Όσοι συνέχιζαν να φέρνουν σταυρούς στο σημείο βρίσκονταν αντιμέτωποι με πρόστιμα και φυλάκιση.

shutterstock_682470265

Ωστόσο οι σταυροί πάνω στον λόφο συνέχιζαν να πολλαπλασιάζονται. Τοποθετούνταν τη νύχτα και η τοποθέτησή τους θεωρούνταν πράξη αντίστασης ενάντια στην απόπειρα θρησκευτικής καταπίεσης. Δεκαετίες μετά, η Σοβιετική Ένωση μπορεί να έχει πέσει, οι σταυροί όμως παραμένουν στη θέση τους.shutterstock_77137552

Στα χρόνια που ακολούθησαν, η τοποθεσία έγινε μαγνήτης για προσκυνητές όλων των δογμάτων: χριστιανικοί σταυροί στέκουν δίπλα σε εβραϊκές επιγραφές και αποσπάσματα από το Κοράνι.

«Ο Λόφος των Σταυρών δεν ανήκει σε κανέναν, στην πραγματικότητα, κι έτσι ανήκει σε όλους μας» συνεχίζει ο Puronas. «Δεν τον διεκδικεί ούτε η εκκλησία ούτε η κυβέρνηση, και οι άνθρωποι που φέρνουν εδώ σταυρούς το κάνουν όχι επειδή τους το είπε κάποιος αλλά επειδή έτσι νιώθουν».shutterstock_73089154

Ο Λόφος των Σταυρών, τη συντήρηση του οποίου έχουν αναλάβει ο δήμος του Σιαουλάι και οι ντόπιοι Φραγκισκανοί μοναχοί, σηκώνει σήμερα «στις πλάτες του» πάνω από 100.000 σταυρούς και άλλα θρησκευτικά αντικείμενα- και ο αριθμός τους διαρκώς μεγαλώνει.shutterstock_476473162

Στο Ταλίν της Εσθονίας απαγορεύεται να παίζεις σκάκι κατά τη διάρκεια της σεξουαλικής επαφής.

Η σημασία του διαλόγου των θρησκειών για την επικράτηση της ειρήνης και της καταλλαγής μεταξύ διαφορετικών λαών και πολιτισμών βρέθηκε στο επίκεντρο της ομιλίας που πραγματοποίησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος κατά την έναρξη της 10ης διεθνούς Συναντήσεως του «World Policy Conference», η οποία ξεκίνησε τις εργασίες της το πρωί στο Μαρακές του Μαρόκου.

«Δυστυχώς η θρησκεία μετετράπη καθ΄όλη την διάρκεια του εικοστού αιώνα σε όργανο επιβολής εξουσίας, καταφέρνοντας να εκτρέψει ακόμα και αυτή τη φύση του θρησκευτικού λειτουργήματος: το να είναι δηλαδή παράγοντας ειρήνης, συμφιλιώσεως και διαλόγου», σημείωσε, μεταξύ άλλων, ο Οικουμενικός Πατριάρχης. 

«Για να καταλάβουμε αυτό που συμβαίνει σήμερα στον κόσμο, πρέπει να αναλογιστούμε τον ρόλο της θρησκείας μέσα στην ανθρωπότητα. Αυτό που κάποιοι ονομάζουν “επιστροφή στην θρησκεία” ή “επιστροφή στον Θεό” μέσα σε μια κοινωνία “μετά-κοσμική” δεν είναι παρά η ενεργοποίηση μιας ουσιαστικής διάστασης της ανθρωπότητας που, αν και είναι πολύ στενά συνδεδεμένη με την ταυτότητα, δεν αποτελεί τόσο σημείο ταύτισης, όσο σημείο διάστασης μεταφυσικής και πνευματικής» πρόσθεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Σημείωσε δε ότι «εξάλλου, η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που έγινε τον Ιούνιο του 2016, μας υπενθύμισε τη σημασία του διαθρησκειακού διαλόγου: Ο ειλικρινής διαθρησκειακός διάλογος συμβάλλει στην ανάπτυξη αμοιβαίας εμπιστοσύνης, στην προώθηση της ειρήνης και της καταλλαγής».

Οπως τόνισε ο κ. Βαρθολομαίος «η Εκκλησία αγωνίζεται για να καταστήσει αισθητή την “άνωθεν ειρήνην” επί της γης. Η αληθινή ειρήνη δεν επιτυγχάνεται με την δύναμιν των όπλων, αλλά μόνον δια μέσου της αγάπης, ήτις “ου ζητεί τα εαυτής”. Ανάμεσα στους μεγάλους θρησκευτικούς θεσμούς, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως κατέχει, εκ της ιστορίας του, μία θέση ιδιαίτερη. Παρά το γεγονός ότι κατά τη διάρκεια δύο χιλιετιών αντιμετώπισε βαθιές ανατροπές και ρήξεις, οι οποίες υπήρξαν συχνά τραυματικές, το Πατριαρχείο μας παρέμεινε πάντοτε ενεργό, απόδειξη του ότι μπορεί να επιζήσει και να αποτελέσει φορέα πολιτισμού στο πέρασμα των αιώνων. Από την ύπαρξή της και μόνον, η Ορθόδοξη Εκκλησία συμβάλλει στο να δώσει νόημα και ελπίδα σε ένα κόσμο που αγωνιά, που αναζητεί σήμερα τον δρόμο του».

Ο μόνος θρησκευτικός ηγέτης που προσκλήθηκε 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι ο μόνος θρησκευτικός ηγέτης που προσκλήθηκε και εφέτος να μιλήσει στην έναρξη του «World Policy Conference». Προηγουμένως τους συμμετέχοντες υποδέχθηκε ο Πρόεδρος του Ιδρύματος IFRI (Institut Franҫais des Relations Internationales), που έχει την ευθύνη διοργάνωσης του εν λόγω Διεθνούς Συνεδρίου, κ. Thierry de Montbrial και αναγνώσθηκαν χαιρετισμοί του Βασιλιά του Μαρόκο Μοχάμεντ Στ’ και του Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας κ.Εμμανουέλ Μακρόν.

Στο Διεθνές Συνέδριο, οι εργασίες του οποίου θα ολοκληρωθούν την Κυριακή, 5 Νοεμβρίου, συμμετέχουν σημαντικές προσωπικότητες από τον πολιτικό, ακαδημαϊκό και επιχειρηματικό κόσμο. Τον Οικουμενικό Πατριάρχη, στην πρώτη επίσκεψή του στο Μαρόκο, συνοδεύουν ο Μητροπολίτης Γαλλίας Εμμανουήλ και ο κ.Παντελεήμων Βίγκας, Άρχων Μ. Χαρτοφύλαξ της Μ.τ.Χ.Ε.

Παρακολουθείστε την ομιλία του Οικουμενικού Πατριάρχη κατά την έναρξη των εργασιών της 10ης Συνάντησης του «World Policy Conference» στο κανάλι του Συνεδρίου στο YouTube: https://www.youtube.com/watch?v=niIHY09clNk&list=PLvIxQGYLpiOiHAqOPYCFGW...

iefimerida.gr

Το θέμα του ελληνικού χρέους ήταν αντικείμενο συζήτησης στις συνομιλίες Χριστιανοδημοκρατών, Χριστιανοκοινωνιστών, Φιλελευθέρων και Πρασίνων για τον σχηματισμό κυβέρνησης στη Γερμανία,

Ωστόσο, όπως αναφέρει η DW δεν θα αποτελέσει σημείο στην ατζέντα των διερευνητικών επαφών.

Ως και χθες Πέμπτη οι συνομιλίες ανάμεσα σε Χριστιανοδημοκράτες, βαυαρούς Χριστιανοκοινωνιστές, Φιλελεύθερους και Πράσινους επισκιάζονταν από αλληλοκατηγορίες, διαφωνίες αλλά και δημόσια εκφραζόμενους ενδοιασμούς για την πιθανότητα συγκρότησης κυβερνητικού συνασπισμού. Την Παρασκευή το τοπίο άλλαξε. Στις δηλώσεις τους οι ηγεσίες των κομμάτων παρουσίασαν θετικό προσωρινό απολογισμό των συνομιλιών των τελευταίων δέκα ημερών και εκφράστηκαν, αλλού λιγότερο, αλλού περισσότερο, με αισιόδοξα για τις διερευνητικές των επόμενων εβδομάδων.

Πράσινοι: Η Γερμανία θα τηρήσει τις δεσμεύσεις της απέναντι στην Ελλάδα

Περισσότερο αισιόδοξοι ήταν οι Χριστιανοδημοκράτες και οι βαυαροί Χριστιανοκοινωνιστές, ενώ πιο συγκρατημένοι οι Φιλελεύθεροι και οι Πράσινοι. Στην πρώτη της δήλωση από τότε που έχουν ξεκινήσει οι διαβουλεύσεις των τεσσάρων κομμάτων η καγκελάριος και πρόεδρος των Χριστιανοδημοκρατών Άγκελα Μέρκελ, εξέφρασε την πεποίθηση ότι η «Τζαμάικα» μπορεί να πετύχει παρότι οι συνομιλίες θα παραμείνουν δύσκολες. Από την πλευρά του ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ, αναφερόμενος στις διαφορές των κομμάτων, επεσήμανε πως το ζητούμενο των συνομιλιών μέχρι στιγμής ήταν η καταγραφή των θεμάτων προς συζήτηση, ενώ από τώρα ξεκινούν οι διαπραγματεύσεις.

Ενδεικτικό της αλλαγής ρότας ήταν τρία κείμενα που παρουσίασαν την Παρασκευή το απόγευμα μετά τις συνομιλίες οι γγ των κομμάτων και στα οποία αναφέρονταν οι στόχοι μιας μελλοντικής κυβέρνησης, όπως και τα ζητήματα που θα πρέπει ακόμη να συζητηθούν. Τόσο στα θέματα εξωτερικής πολιτικής και άμυνας, όσο και στα θέματα οικονομίας και οικογένειας, οι εταίροι εκφράζουν σε μεγάλο βαθμό κοινές αντιλήψεις. Αναμένεται ότι αυτά τα σημεία θα κλείσουν σχετικά σύντομα τις επόμενες ημέρες. Περισσότερο χρόνο θα απαιτήσουν οι συζητήσεις για τη μετανάστευση, το κλίμα αλλά και για την αγροτική πολιτική. Για παράδειγμα, στο θέμα του κλίματος όλοι οι εταίροι συμφωνούν με τους στόχους της συμφωνίας του Παρισίου. Το ζητούμενο είναι ο τρόπος αλλά και ο χρόνος υλοποίησης τους. Για τους Πράσινους το όλο θέμα είναι υπαρξιακής σημασίας, επειδή αφορά στην ταυτότητα του κόμματός τους. Γι αυτό δεν πρόκειται να συμμετέχουν σε κυβέρνηση που δεν θα τηρήσει γερμανικές δεσμεύσεις. Μια ανάλογα σκληρή στάση τηρούν οι Φιλελεύθεροι στο θέμα της μείωσης φόρων.

Το ελληνικό χρέος

Αναφορικά με το ελληνικό χρέος σε κανένα από τα συνολικά οκτώ κείμενα των διαβουλεύσεων δεν γίνεται αναφορά στην Ελλάδα. Από διασταυρωμένες πληροφορίες της Deutsche Welle που βασίζονται σε δηλώσεις μελών των κομματικών αντιπροσωπειών στις συνομιλίες προκύπτει ότι το ζήτημα του ελληνικού χρέους αναφέρθηκε μεν σε συζήτηση που είχε σχέση με την ΕΕ και την Ευρωζώνη. Τα κόμματα συμφώνησαν όμως ότι το θέμα δεν θα συμπεριληφθεί στην ατζέντα των διερευνητικών συνομιλιών των επόμενων εβδομάδων. Όπως χαρακτηρίστηκα επεσήμανε υψηλόβαθμη πηγή των Χριστιανοδημοκρατών, συζήτηση επ' αυτού «δεν θα ήταν ούτε προς το δικό μας συμφέρον και ούτε προς το συμφέρον της Ελλάδας». Ερωτηθείς αντιπρόσωπος των Πρασίνων πώς θα αντιδράσουν σε περίπτωση που το θέμα τεθεί από τους Φιλελεύθερους απάντησε πως και για τη «Τζαμάικα» θα ισχύουν οι δεσμεύσεις της Ευρωζώνης και συνεπώς και της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα σε σχέση με την ελάφρυνση του χρέους.

Βέβαια το ζήτημα του χρέους θα τεθεί στις συνομιλίες κατά έμμεσο τρόπο, δηλαδή μέσω των ευρωπαϊκών θεμάτων.

Μιλώντας την Παρασκευή στο περιθώριο των διαβουλεύσεων προς τους δημοσιογράφους και κάνοντας αναφορά στις δηλώσεις Μακρόν ο πρόεδρος των Φιλελευθέρων Κρίστιαν Λίντνερ τόνισε πως το κόμμα του θα στηρίξει κοινές γαλλογερμανικές πρωτοβουλίες, όπως για παράδειγμα στον τομέα της ασφάλειας, της ψηφιοποίησης ή της περαιτέρω εμβάθυνσης της ενιαίας ευρωπαϊκής αγοράς. Η στήριξη των Φιλελευθέρων θα αφορά και γαλλογερμανικές δημοσιονομικές πρωτοβουλίες, αλλά με την προϋπόθεση ότι οι εταίροι στην Ευρωζώνη δεν θα μοιράζονται την ευθύνη και τα ρίσκα. «Η δημοσιονομική ανεξαρτησία των μελών της Ευρωζώνης θα πρέπει να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο αντί να μειωθεί» σύμφωνα με τον πρόεδρο των Φιλελευθέρων.

Είναι σκληρά εργαζόμενοι αλλά τα χρήματα που βγάζουν τους επιτρέπουν να καλύψουν μόλις και μετά βίας τις ανάγκες τους σε φαγητό... 

Το γερμανικό περιοδικό Der Spiegel «ανακαλύπτει» μια νέα κοινωνική τάξη στην Ελλάδα -τους «working poor» ή, στα ελληνικά, τους «εργαζόμενους φτωχούς». Πρόκειται για μορφωμένους νέους, με σπουδές και προσόντα, με αποδοχές που φτάνουν μόνο για να καλύψουν το φαγητό τους. 

Το ρεπορτάζ του γερμανικού περιοδικού παρουσιάζει και τις ιστορίες ορισμένων τέτοιων νέων. 

«Είναι η Στέλλα Αντωνίου, 24 ετών, μπαργούμαν με σπουδές στις γλώσσες και στη λογοτεχνία, ο Γιώργος Γεωργιάδης, 27 ετών, καθηγητής Αγγλικών, με 25 ώρες εργασίας την εβδομάδα, αλλά με αποδοχές 15 ωρών και ο Μάρκος Καρύδης, 30 χρονών, εργαζόμενος σε φαστφουντάδικο, με σπουδές στην Φυσική Αγωγή» γράφει το περιοδικό. 

Το άρθρο τονίζει παράλληλα ότι το 1/3 των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα κερδίζει τόσο λίγα χρήματα, που μόλις του φτάνουν για να ζήσει. «Είναι πάνω από μισό εκατομμύριο. Για τη δουλειά τους παίρνουν κάτω από 376 ευρώ το μήνα ή 60% λιγότερο από τον μεσαίο μισθό» λέει το δημοσίευμα, και συμπληρώνει: «Ο κίνδυνος ακόμη και με σταθερή εργασία να συγκαταλεχτεί κάποιος ανάμεσα στους φτωχούς της Ελλάδας είναι τόσο μεγάλος, όσο πουθενά αλλού στην ΕΕ». 

Το άρθρο κάνει και σύγκριση ανάμεσα στο Βερολίνο και την Αθήνα σε ότι αφορά στο κόστος ζωής. «Για παράδειγμα,  στο Βερολίνο οι τιμές για προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης είναι μόλις 14,5% υψηλότερα από ότι στην Αθήνα, παρά το ότι στη γερμανική πρωτεύουσα η αγοραστική δύναμη είναι 117% μεγαλύτερη» εξηγεί το περιοδικό. 

Φταίει η χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας 

Σε ότι αφορά στους λόγους αυτής της εξέλιξης, ο αρθρογράφος κάνει ιδιαίτερη αναφορά στη χαλάρωση της εργατικής νομοθεσίας που επέβαλαν οι δανειστές της Ελλάδας, απότοκο της δημοσιονομικής κρίσης. «Η χαλάρωση επέφερε ακριβώς το αντίθετο από το σκοπούμενο» επισημαίνει. 

«Ο νομοθέτης μείωσε το κατώτατο όριο μισθού στα 586 ευρώ και παράλληλα επέτρεψε στους εργοδότες να πηγαίνουν και χαμηλότερα, όταν αυτός που ψάχνει εργασία είναι κάτω των 25. Πίσω από αυτό κρύβονταν η ελπίδα ότι έτσι θα καταπολεμούνταν η νεανική ανεργία που το 2016 άγγιξε το 47%. Παράλληλα προέκυψε μια γενιά εργαζομένων που έκαναν σχεδόν τα πάντα γνωρίζονταν ότι εάν δεν το έκαναν αυτοί, θα το έκαναν άλλοι». 

Και το άρθρο καταλήγει: «Παρόλα αυτά η μεγάλη κραυγή των εργαζομένων φτωχών δεν ακούστηκε, επειδή ειδάλλως οι ευκαιρίες για μια έστω κακοπληρωμένη δουλειά θα μειώνονταν. Και μια κακοπληρωμένη δουλειά είναι πάντα καλύτερη από την ανεργία».

iefimerida.gr

Η ελληνική κυβέρνηση σχεδιάζει να διαθέσει δωμάτια ξενοδοχείων σε πρόσφυγες στην προσπάθεια να τιθασεύσει την προσφυγική κρίση, γράφει στην διαδικτυακή της έκδοση η εφημερίδα Die Welt.

H γερμανική εφημερίδα σημειώνει: «Ο υπουργός Μεταναστευτικής Πολιτικής Γιάννης Μουζάλας δήλωσε την Τετάρτη ότι στο πλαίσιο προγράμματος, που χρηματοδοτείται από την ΕΕ για την στέγαση 30.000 προσφύγων, 20.000 έχουν εγκατασταθεί ήδη σε διαμερίσματα. Εκτός από ξενοδοχεία στο μέλλον θα χρησιμοποιηθούν, αν υπάρξει ανάγκη, ακόμα και πλωτά κέντρα φιλοξενίας.

Απαντώντας στις αιτιάσεις ανθρωπιστικών οργανώσεων για κακές συνθήκες διαβίωσης στα προσφυγικά κέντρα στα νησιά του Αιγαίου, ο Έλληνας υπουργός παραδέχθηκε «μεγάλες δυσκολίες». Από τον Αύγουστο άρχισαν και πάλι να αυξάνονται οι αφίξεις προσφύγων στα ελληνικά νησιά. Μόνο τον Σεπτέμβριο καταγράφηκαν 5.000, οι περισσότεροι από τους οποίους Σύριοι, Ιρακινοί και Αφγανοί. Πρόκειται για αύξηση 35% μέσα σε ένα χρόνο.

Στο μεταξύ πρόσφυγες από τη Συρία, κυρίως γυναικόπαιδα, ξεκίνησαν απεργία πείνας μπροστά στο ελληνικό κοινοβούλιο. Διαμαρτύρονται για τις καθυστερήσεις στην εξέταση των αιτήσεών τους για επανένωση με τις οικογένειές τους στη Γερμανία. Κατηγορούν μάλιστα Αθήνα και Βερολίνο ότι καθυστερούν την επανένωση εδώ και πάνω από μισό χρόνο, ενώ το Ευρωπαϊκό Δίκαιο δίνει διορία ένα εξάμηνο.

28.000 πρόσφυγες προς απέλαση στη Γερμανία

Με αφορμή τα στοιχεία της γερμανικής Ομοσπονδιακής Στατιστικής Υπηρεσίας που καταγράφει ότι 1,6 εκ. πρόσφυγες και μετανάστες ήρθαν στη Γερμανία την διετία 2015-2016 η Frankfurter Rundschau επισημαίνει: «Είναι αλήθεια ότι κάποιοι μεμονωμένοι πρόσφυγες κατέφυγαν στη βία. Τι αλλάζει όμως αυτό στην ευθύνη της πλούσιας χώρας μας να δράσει με γνώμονα τον ανθρωπισμό; Αντ΄ αυτού όλοι συζητάμε για την απέλαση. Και ποιος είναι αποδεδειγμένα ο αριθμός των προσφύγων προς απέλαση; 28.000. Ο αριθμός αυτός παραείναι μικρός για να του φορτώσουμε όλα τα προβλήματα. Μήπως αυτό εννοούσε η Άνγκελα Μέρκελ όταν έλεγε στο απόγειο της προσφυγικής κρίσης "θα τα καταφέρουμε;". Είναι ντροπιαστικό».

Πηγή: Deutsche Welle