Βράδυ Σαββάτου.

Βράδυ Σαββάτου. Η φωτιά στην παραλία είχε ανάψει από νωρίς και η παρέα άρχισε σιγά-σιγά να μαζεύεται για ακόμη μία φορά. Ένας έφερε τις μπίρες, άλλος τα αναψυκτικά και κάποιος άλλος την κιθάρα του. Όμως, όλοι φέραμε κάτι κοινό, το χαμόγελό μας.

 

Ήταν περασμένα μεσάνυχτα, λίγο πριν το ξημέρωμα, εκείνη η αδιευκρίνιστη ώρα που δεν ξέρεις αν πρέπει να πεις καληνύχτα ή καλημέρα. Οι άνθρωποι λίγο πριν την ανατολή του ηλίου ρίχνουν τις άμυνές τους, αφήνουν τις μάσκες τους στο κομοδίνο και συζητάνε για όλα αυτά που την υπόλοιπη μέρα φοβούνται.

Τότε κι εγώ άκουσα από το στόμα μιας κοπέλας μία από τις μεγαλύτερες μπούρδες της ζωής μου. Αφού σήκωσε το ένα φρύδι και φούσκωσε σαν παγόνι ξεστόμισε τη μαγική φράση «οι άντρες το μόνο που θέλετε είναι να πηδήξετε». Αμέσως έγινα πυρ και μανία και άρχισα να καίγομαι σαν τα ξύλα της φωτιάς που γινόντουσαν στάχτη.

Ναι, λοιπόν, είμαι άνδρας και το περηφανεύομαι. Το φωνάζω. Μ’ ακούς; Το σπερματοζωάριο στο οποίο οφείλω κατά το ήμισυ την ύπαρξή μου είχε το Υ χρωμόσωμα. Αλήθεια το ήξερες ότι η βασική διαφορά ανάμεσα στο γενετικό υλικό των ανδρών και των γυναικών είναι ένα τόσο δα μικρό χρωμόσωμα;

Μπορεί να είμαι ξεροκέφαλος, εγωιστής και μπουμπούνας. Μπορεί να είμαι ανώριμος και να φέρομαι σαν μωρό παιδί. Άλλες φορές μπορεί να πεισμώνω μέχρι αηδίας. Μπορεί, μπορεί, μπορεί… Καταλόγισέ μου ό,τι θες. Θα το δεχτώ. Όμως μη μου λες ότι είμαι ένας αναίσθητος πηδήκουλας. Πριν προλάβεις να με δείξεις με το δάχτυλό σου σκέψου ότι τα άλλα τρία δείχνουν εσένα.

Σίγουρα το σεξ για τους άνδρες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο της ζωής τους, όμως όχι το μοναδικό. Εξάλλου και αυτό για να είναι ποιοτικό χρειάζεται συναίσθημα, διαφορετικά καταλήγει μια αναγκαστική αγγαρεία που την πραγματοποιείς ώστε να καλύψεις τις σαρκικές σου ανάγκες.

Οι άντρες διψάμε για μια σταγόνα αγάπης και ενδιαφέροντος. Όσο κι αν θέλουμε να δείχνουμε σκληροπυρηνικοί και νταήδες, γινόμαστε παιδιά στην αγκαλιά της κατάλληλης γυναίκας. Αλλά προσοχή επειδή το συναίσθημα στη σχέση είναι σαν το αλάτι στο φαγητό. Η σωστή δόση το νοστιμεύει, όμως αν σου πέσει λίγο παραπάνω γίνεται λύσσα κι αν το φας η πίεσή σου φτάνει στο ζενίθ.

Δε σκέφτομαι με το κάτω κεφάλι, λοιπόν. Τιμή μου και καμάρι μου. Δε θέλω να γεμίσω την ατζέντα μου με γκόμενες που κατάφερα να ρίξω στο κρεβάτι κι ύστερα από λίγο καιρό δε θυμόμουν ούτε το όνομά τους.

Γουστάρω την άλλη ένταση, την εγκεφαλική και τη συναισθηματική. Εκείνη που σε κάνει να μην μπορείς να συνεχίσεις τη μέρα σου αν δεν πάρεις τη δόση σου από τα φιλιά της. Αν δε ρουφήξεις μία τζούρα από το άρωμα του κορμιού της, ανυπομονώντας για την επόμενη συνάντησή σας.

Φτιάχνομαι κάθε φορά που μου γαμάς το μυαλό και τη λογική με ένα σου βλέμμα, που γκρεμίζεται ο κόσμος μου όταν μουτρώνεις αλλά ξαναχτίζεται μ’ ένα σου μόνο χαμόγελο.

Τα λατρεύω όλα αυτά γιατί αυτή είναι η πραγματική ηδονή.

Βέβαια, τώρα θα μου πεις «Πού ζεις ρε φίλε; Δεν βλέπεις ότι οι περισσότεροι άνδρες ψάχνουν ξεπέτες; Ζούμε στην εποχή του one night stand και όχι του συναισθήματος». Ωστόσο, εγώ θα σου αντιστρέψω την ερώτηση και θα σου πω «είναι οι γυναίκες έτοιμες να αποδεχτούν τις συναισθηματικές ανάγκες των ανδρών;»

Μεταξύ μας είμαστε και θέλω ειλικρίνεια. Η απάντηση είναι όχι.

Στο μυαλό των γυναικών έχει επικρατήσει η εικόνα του λιγομίλητου άνδρα, χωρίς αδυναμίες και κλάματα. Έτσι αν βρεθεί στο δρόμο τους κάποιος που λυγίζει, δακρύζει και δε φοβάται να τους το δείξει, σαστίζουν, σηκώνουν τα χέρια ψηλά και θεωρούν ότι κάποιος αποφάσισε να παίξει μαζί τους.

Το άγνωστο ποτάμι του συναισθήματος τις τρομάζει. Τους μοιάζει πρωτόγνωρο και ξένο. Προτιμούν να παραμείνουν στην ασφάλεια που τους προσφέρει ο βούρκος της ξεπέτας και των σχέσεων χωρίς ουσία.

Ωστόσο, υπάρχει η περίπτωση να προσπαθήσουν να εξερευνήσουν τον ποταμό και να τον εκμεταλλευτούν ως την τελευταία του σταγόνα ώστε να ξεπλύνουν από πάνω τους την λάσπη του βούρκου.

Μετατρέπουν το σύντροφό τους σε εξιλαστήριο θύμα και τον θυσιάζουν στο βωμό της εκδίκησης. Ήρθε η ώρα να πάρουν το αίμα τους πίσω.

Έχουν συνηθίσει στα λίγα που τους πουλούσαν για πολλά και τώρα τα πολλά τους φαίνονται λίγα. Αυτός ο πρωτοφανής ανδρικός καταιγισμός συναισθημάτων τις πνίγει. Η στάθμη του ποταμού ανεβαίνει και τα βαρίδια του πόνου και της απογοήτευσης που τους χάρισαν οι προηγούμενοι τις τραβάνε στο πάτο. Θέλουν να κολυμπήσουν και να βγουν στην επιφάνεια αλλά δεν ξέρουν τον τρόπο.

Είναι φυσικό όταν έχεις μάθει να μετράς μέχρι το δέκα και σου προσφέρουν εκατό να ξαφνιάζεσαι και να κάνεις λάθη. Όμως μη δειλιάζεις. Κολύμπα. Μπες στο παιχνίδι και παίξε. Πόνταρε και όπου σε βγάλει. Η ζωή είναι τζόγος. Για να έρθει η πολυπόθητη αλλαγή πρέπει πρώτα να αλλάξεις εσύ.

Εγώ θα σου μάθω να μετράς ως το εκατό και ως το διακόσια αν χρειαστεί.

Ξεκινάμε;

Ημερολόγιο

« February 2019 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28