Απόψεις: Τρόμος για μια κοινωνία όπου πλέον η ανθρώπινη ζωή πετιέται στα βράχια για ένα τίποτα...

Γραφει η Ειρήνη Κυρκιώτη

Διαβάζοντας τα λόγια του ιατροδικαστή ο οποίος εξέτασε τη σορό της άτυχης Ελένης Τοπαλούδη, πως η άτυχη φοιτήτρια μαρτύρησε στα χέρια των αδίστακτων δολοφόνων της, δεν νευρίασα όπως μου συμβαίνει σε ανάλογες περιπτώσεις. Αναρωτήθηκα πως είναι δυνατόν δυο νέοι άνθρωποι, οι οποίοι δε φαίνεται να είχαν κάποιο πρόβλημα να βρουν μια οποιαδήποτε κοπέλα και να προσπαθήσουν να την γνωρίσουν όπως όλος ο κόσμος, έφτασαν σε αυτό το σημείο.

Αυτό το σημείο λοιπόν είναι ένα σημείο πέρα από την ανθρώπινη λογική, πέρα από τον ανθρωπισμό και πέρα από οποιαδήποτε, ακόμη και ιατρική, εξήγηση. Όταν δυο νεαροί στα είκοσί τους αποφασίσουν να βιάσουν μια κοπέλα και, αφού κάτι „πήγε στραβά“, την στραγγαλίζουν και προσπαθούν να ξεφορτωθούν το πτώμα της πετώντας το στα βράχια, τότε δεν υπάρχει απλά κάτι άρρωστο στην κοινωνία μας αλλά μάλλον η ίδια η κοινωνία έχει ήδη σαπίσει.

Αυτούς τους δυο νεαρούς δολοφόνους, δεν τους μεγάλωσε μια μάνα; Δεν τους συμπαραστάθηκε ένας πατέρας; Αδέλφια, συγγενείς; Δεν τους χάιδεψε ένα χέρι για να τους δείξει μια τρυφερότητα, μια συμπόνοια; Ιδίως ο γόνος εύπορης οικογένειας, όπως τον χαρακτηρίσουν, δεν πήγε σχολείο; Δεν είχε παρέες;

Δεν μπορώ να οργισθώ. Σε άλλες περιπτώσεις θα είχα ξεπεράσει τον ανθρωπισμό και ίσως κρυφά να ευχόμουν να έχουν ανάλογη τύχη με αυτήν που επεφύλαξαν για την Ελένη. Θα ήθελα και εγώ να γίνω, νοερά έστω, το σπαθί της Δικαιοσύνης που θα έπεφτε πάνω τους ως δίκαιη τιμωρία. Αλλά δεν μπορώ.

Μεγαλώνεις ένα παιδί, ξενυχτάς δίπλα του, το φροντίζεις στην αρρώστια του, το πας στο σχολείο, τρέχεις με ένα πιάτο φαγητό και το κασκόλ που ξέχασε από πίσω του, το καμαρώνεις που θέλει να σπουδάσει, δουλεύεις διπλή βάρδια για να μπορεί να πάρει εκείνο το τζιν που του άρεσε και του μαγειρεύεις το αγαπημένο του φαγητό όταν έρχεται το μεσημέρι. Και ξαφνικά, ένας γόνος εύπορης οικογένειας με τον φίλο του, σου το βιάζουν. Προφανώς δεν είναι αρκετά άντρες για να αντέξουν την απόρριψη. Λες και κάτι θα γινόταν αν προσπαθούσαν να γνωρίσουν άλλες κοπέλες. Κάποια θα έβρισκαν, αν η συμπεριφορά τους ήταν νορμάλ. Όχι όμως. Αυτή η απόρριψη έπρεπε να ξεπληρωθεί με αίμα. Το αίμα της Ελένης που ήταν μια απλή κοπέλα με όνειρα. Για μας μια ανώνυμη. Για τους γονείς της ο κόσμος όλος.

Είμαι σίγουρη πως όλοι όσοι έχουν παιδιά, είδαν στο πρόσωπο της Ελένης Τοπαλούδη το δικό τους παιδί. Πολλοί, διαβάζω στο διαδίκτυο, ζητούν τα κεφάλια των δραστών και την παραδειγματική τιμωρία τους. Εγώ δεν μπορώ καν να οργισθώ. Σκέφτομαι τα δικά μου παιδιά και αμέσως παραλύω. Ίσως γι᾽αυτό είμαστε όλοι απονευρωμένοι. Στο βάθος μας πιάνει τρόμος.

Τρόμος για μια κοινωνία όπου πλέον η ανθρώπινη ζωή πετιέται στα βράχια για ένα τίποτα.

 

Ημερολόγιο

« December 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31