Σκέψεις της ξενιτιάς... Γράφει η Βαρβάρα Παπαδοπούλου

Εχω γενεθλια σε λιγες μερες. Διαφορετικα,ομως. Κλεινω 5 χρονια απο την οριστικη αφιξη μου στη Γερμανια. Σαν χθες το θυμαμαι.

Ενα απογευμα Τεταρτης, η χωρα αυτη μας υποδεχτηκε με ζεστη..Για να ζεστανει την παγωμενη απο φοβο ,προσμονη και λαχταρα για κατι καλυτερο ,ψυχη μου. Νιωθω σαν τα παιδια του νηπιαγωγειου,που ακομα εξερευνουν και ανακαλυπτουν τον κοσμο.. Ειμαι εξαλλου μικρη ακομα,σε εμπειριες και δυνατοτητες εδω.. Σβηνω πεντε κερακια λοιπον.. Και πραγματικα δεν ξερω τι να ευχηθω. Δεν ξερω αν χαιρομαι ή λυπαμαι,που μεγαλωνω.. Μεγαλωνω με ασφαλεια μεν,αλλα και ενα αισθημα κενου. Ενα κενο,που οσο κ να προσπαθω με επιδεσμους να καλυψω,παντα θα υπαρχει.Θα υπαρχει για να μη ξεχνω,για να θυμαμαι.Να θυμαμαι το ονειρο,αυτο το ονειρικο ταξιδι ζωης,που με λειπει ,που αγαπω,που πονω,που νοσταλγω. Ειναι δυσκολο,για να μην πω ακατορθωτο να προσαρμοστεις σε νεα δεδομενα ζωης.Σε μια διαφορετικη κουλτουρα,σε αλλιωτικες παραδοσεις και συνηθειες.

Σιγουρα δεν εννοω να προσαρμοστεις στους νομους ,στους ρυθμους ή στα νεα δεδομενα. Το εννοω βαθυτερα.Και εκει παντα θα υπαρχει το μετρο συγκρισης. Χαιρομαι που τα παιδια μου,δεν θα βιωσουν ολα αυτα τα αντικρουομενα συναισθηματα.Χαιρομαι κ λυπαμαι ταυτοχρονα για πολλα. Γιατι ενω παντα θα αγαπουν την γενετειρα τους,σιγουρα ομως,δεν θα τους λειπει τοσο.Θα χαιρονται οταν θα την επισκεπτονται..Αλλα μεχρι εκει.Γιατι οσο και να προσπαθεις να τα διαποτισεις με αγαπη για αυτην,ειναι δυσκολο να την λατρεψουν οσο εγω.Ειναι καλο αυτο.Δε θα νιωθουν ποτε το νοστο,την πικρα,τη μελαγχολια στο ακουσμα της λεξης Ελλαδα. Εδω θα χτισουν την ζωη τους.Εδω θα ερωτευτουν,θα πληγωθουν,θα παλεψουν. Αυτο που με λυπει ομως ειναι,οτι ποτε δεν θα αποκτησουν την σπιρταδα των ελληνοπουλων που ζουν και μεγαλωνουν στην Ελλαδα.Ειναι σιγουρο κ μην αυταπαταστε. Ουτε θελω να συγκρινω ,τα εδω παιδια με τα εκει. Διαπιστωση κανω.Που στην τελικη ,δε με αρεσει κιολας!

Αλλα ετσι ειναι. Οι Ελληνες δεν ειναι πολυμηχανοι κ εφευρετικοι επειδη ειναι στο dna τους! Δεν ειναι εξυπνοι κ ξυραφια,,επειδη ετσι γεννηθηκαν.Οι συνθηκες τους κανουν! Γιατι τιποτα δεν τους προσφερετε ετοιμο. Για ολα μοχθουν.Για ολα πρεπει να προσπαθησουν,να βρουν τροπους,να εξελιχθουν. Η χωρα αυτη ή καλυτερα το συστημα της,με υποδεχτηκε,με στηριξε και με προστατεψε. Οταν ολα αυτα αδυνατουσε να με τα προσφερει το ελληνικο κρατος. Ενα κρατος απροσωπο, που χρονια τωρα διωχνει τα παιδια της και μια πατριδα που αδυνατει να τα προστατεψει. Και αυτος ειναι ο λογος,που παντα θα νιωθω αυτην πικρα.. Πικρα για μια πατριδα που λατρευω κ ενα κρατος που απεχθανομαι. Πικρα γιατι νιωθω σαν να με πεταξε,σαν αποπαιδι που δε το θελουν οι γονεις τους. Ενα παιδι που αποζητα την αγαπη και αυτη του προσφερεται με το σταγονομετρο. Ολες αυτες οι σκεψεις τριβελιζαν το μυαλο μου απο τις πρωτες μερες εδω.Κατι μελαγχολικα βραδυα που ξεσπουσα με θλιψη για ολα οσα με στερησαν κ με αρπαξαν απο την ψυχη μου. Μια ψυχη ομως δε γιατρευεται με σκεψεις..Με αναμνησεις και θελω.Μονο με πραξεις,με αντικαταστατα,που σιγουρα δεν θα γιατρεψουν,αλλα σιγουρα θα επουλωσουν και θα καταπραυνουν.

Παλευω πεντε χρονια τωρα.Παλευω τις εμπειριες μια ζωης,με καινουριες.Το προσπαθω.Αλλες φορες τα καταφερνω,αλλες οχι.Καθε μερα κ ενας νεος αγωνας! Το παιχνιδι παιζεται. Τιποτα δεν ληγει ,αν δεν σφυριξει ο διαιτητης εξαλλου.Θα ξερω οτι νικησα,οταν εστω κ μια φορα δεν κανω αυτοματα τη συγκριση.Μια αναποφευχτη συγκριση,που ερχεται συνειρμικα κ αθελα. Δεν γνωριζω την καταληξη,δεν θα ηθελα ουτε κ να την μαθω.Δεν θα ειχε τη μαγεια της Ιθακης.Θα ηταν σικε. Πεντε χρονια τωρα ,πληγωθηκα απο ανθρωπους αλλα κ πληγωσα πολλους! Στεναχωρησα τους δικους μου ανθρωπους.Τους γονεις μου ,τα αδερφια μου,τους φιλους μου. Αν κ το φευγιο μου ηταν αναγκαστικο,σιγουρα ομως πληγωθηκαν. Αθελα  μου βεβαια,το γνωριζουν κ οι ιδιοι.Ομως η πληγη της απουσιας μου ,ειναι αμφιδρομη. Με πληγωσαν και πολλοι.Δικοι μου κ κοντινοι ανθρωποι.Που η απουσια τους ηταν ηθελημενη κ εσκεμμενη.Ομως ολο αυτο με εκανε καλο.Ξεσκαρταρισα ανθρωπους κ συμπεριφορες.Εξαλλου οταν διωχνεις το περιττο βαρος,απο πανω σου,προχωρας πιο αναλαφρος.Και για αυτο τους ευχαριστω! Δεν γνωριζω τι θα συμβει στο μελλον. Δεν ξερω αν θα ειμαι εδω ή αν θα ειμαι σε μια αλλη ξενιτια.

Ξενιτια οπως διαβασα δεν ειναι ο τοπος! Ειναι η κατασταση.Ειναι αυτα που νιωθεις,ειναι αυτα τα πικρα συναισθηματα που βιωνεις. Για ενα ομως ειμαι σιγουρη,οτι θα το προσπαθησω.Πρεπει.Δεν εχω την πολυτελεια της επιλογης.Η επιλογη παρθηκε πεντε χρονια πριν. Και αν γυρισω το χρονο ακομα πιο πισω,θα θυμηθω,τα λογια των γονιων μου,μεταναστες εδω. Που οταν φυγαν κ γυρισαν στην πατριδα,ηταν σιγουροι οτι κανενα απο τα παιδια τους δεν θα γυρναγε στη Γερμανια. Παντα ελεγαν,οτι ποτε αυτη η χωρα δεν θα "εκλεβε" αλλη μια μερα απο τη ζωη τους. Σε αυτην την ουτοπια του ποτε στηριζω τα ονειρα μου.Σε αυτην την χιμαιρα του παντα εναποθετω τις ελπιδες μου. Για οτι κ να ερθει. Οτι ειναι να ερθει,καλοδεχουμενο.Οσες εκπληξεις κ να με επιφυλασσει το αυριο,ειμαι ετοιμη.

Ημερολόγιο

« December 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31