Ο Τσίπρας μας έριξε νοκ-άουτ... Γράφει η Αλεξάνδρα Κεντρωτή

 

Αν έφερνε ο Σαμαράς 7.500 σελίδες αποκρατικοποιήσεων και φόρων μέσα στη Βουλή, ο Τσίπρας θα ήταν ήδη απ’ έξω, πρώτη γραμμή, να ωρύεται για τη ΔΕΗ και το Νερό, τον ΟΑΣΑ και την ΕΛΒΟ, για τον πλούτο μας που ξεπουλιέται και τη χούντα που μας κυβερνά. Και πίσω του εμείς, όλοι μαζίλαός ενωμένος ποτέ νικημένος, να συναγωνιζόμαστε τους φοιτητές του Παρισιού και να διεκδικούμε τ’ όνειροΑλλά δεν τις έφερε ο Σαμαράς..η μοίρα κι ο καιρός, το `χαν ορίσειαλλιώς:να μπει ο «έξω» μέσα κι ο «μέσα» να βγει έξω. Οι ρόλοι αντιστράφηκαν και ο λαός ο ενωμένος, ο πάντα νικημένος, στέκεται  αποσβολωμένος κι άπραγος να τρώει στωικά 7.500 απαγορευμένα χτυπήματακάτω απ’ τη ζώνη.

 

Τρώει την μια κλωτσιά μετά την άλλη και δεν αμύνεται, ούτε επιτίθεται, δεν προλαβαίνει.Πιάνεται τρεκλίζοντας απ’ τα χοντρά σκοινιά, τα γόνατα λυγίζουν, στάλες κόκκινου ιδρώτα μπερδεύονται με ματωμένα σάλια και από κάπου μακριά, σαν μέσα σ όνειρο, ακούει μια φωνή να μετράει έως το δέκα. Οι αντοχές ελάχιστες, πολύ το ξύλο, πάρα πολύ, κι όσο κι αν απορεί για την αδυναμία του, όσο κι αν σκέφτεται πως είναι ψεκασμένος, ματιασμένος ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, η αλήθεια είναι πως είναι απλά απροετοίμαστος. Απροπόνητος και χτυπημένος. Κουρασμένος. Βρίσκεται ήδη στον τέταρτο γύρο με διαιτητή ξεπουλημένο κι αντίπαλο τον Γολιάθ, χωρίς προπόνηση, με έπαρση και ψευτοτσαμπουκά. Δεν πολυσκέφτεται, δεν το ζορίζει και πολύ αυτό που λέμε «κρίση», δεν ασχολείται κι ιδιαίτερα με τα ψιλά τα γράμματα – έμενε πάντοτε στους τίτλους και τα’ βρισκε όλα εύκολα κι απλά. Μ’ αυτοπεποίθηση  μαϊμού και το φραπέ στο χέρι όρμησε σαν τον Δαυίδ μέσα στο γήπεδο και τώρα το κοινό είναι όρθιο και περιμένει το νοκ-άουτ.

 

Κι εδώ που τα λέμε, δεν το’ παιξε και άσχημα ο Τσίπρας το παιχνίδι. Μετά το δημοψήφισμα, πήρε το ύφος το αθώο, το λίγο λυπημένο, λίγο φοβισμένο, αυτό το λίγο «έχετε δίκιο μα πιστέψτε με, ξέρω τι κάνω» που έλεγες πως δεν μπορεί! Κάτι συνέβη, τον απείλησαν, τον εκφόβισαν, τον απήγαγαν εξωγήινοι, τον μάτιασαν, κάτι τέλος πάντων, μα τώρα όλα καλά. Και πάμε πάλι σ’ εκλογές με μόνο αντίπαλο τον εαυτό του. Το τρίτο μνημόνιο ήρθε γρήγορα κι άντε ξανά αυτό το ύφος το θιγμένο, αυτό που μεταφράζεται «δεν φταίω εγώ, οι προηγούμενοι, με φέραν προ τετελεσμένου» και σε συνδυασμό με τον έρπητα στα χείλη και την κόπωση στα μάτια, λίγο πολύ έγινε και πάλι πιστευτός. Και μετά από σειρά διαπραγματεύσεων που μοιάζαν με αρχαία κωμωδία, φτάνουμε στο σήμερα. Στο μεγάλο χτύπημα. Αυτό που μας έριξε σακατεμένους στα σκοινιά κι ο Τσίπρας να μετρά αργά αργά από το ένα έως το δέκα. Μόνο που αυτή τη φορά είναι σκληρός κι αμείλικτος. Δεν μας κοιτάζει σαν βρεγμένο κουταβάκι, δεν λέει «έχετε δίκιο», μα προσπαθεί να μας πείσει πως είμαστε ελέφαντες και σύντομα θα δούμε την ανάπτυξη να μας χτυπά απαλά την προβοσκίδα.  

 

Κι εμείς ακόμα εκεί, πιασμένοι απ’ τα χοντρά σκοινιά να προσπαθούμε να συνέλθουμε για να μη λήξει το παιχνίδι. Εξαπατηθήκαμε απ’ όλους.Και τους πριν, και τους μετά, και τους μέσα και τους έξω. Κι ίσως το σοκ να είναι αυτό που μας κρατά καθηλωμένους. Ίσως αργήσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς συμβαίνει και τώρα νιώθουμε πως είναι αργά. Ίσως, πάλι, ν’ αντιληφθήκαμε αιφνίδια πως τόσα χρόνια αντί να προπονούμαστε και να δουλεύουμε τα δυνατά μας σημεία κοροϊδεύαμε τον ίδιο μας τον εαυτό κι είναι βαριά πολύ αυτή η ευθύνη. Ίσως να βολευτήκαμε και τώρα μας ξεβόλεψαν και έχουμε ξεχάσει πως είναι να παλεύεις.  Ίσως αυτό, ίσως το άλλο, χιλιάδες ίσως που δίνουν άλλοθι για τεμπελιά. 

 

Κι είναι δεκτή η κούραση, κι η έπαρση, και η κοροϊδία, κι ο πόνος, κι όλα. Μα έρχεται μια στιγμή μες στη ζωή που πρέπει να σταθείς στα πόδια σου, να μεγαλώσεις. Ν’ αποφασίσεις αν θα κερδίσεις ή θα χάσεις, αν θα είσαι πάντα θύμα ή αν θα πάρεις πίσω αυτά που σου ανήκουν.  Είναι εκείνη η στιγμή που το παρελθόν σου σβήνει, το μέλλον σου δε φαίνεται και το παρόν είναι το μόνο σου όπλο. Κι αν θες να νικήσεις πρέπει να σταθείς και να παλέψεις, ν’ αμυνθείς, κι αν δεν έχεις δύναμη, έχεις μυαλό. Μυαλό που αν αποφασίσει να σοβαρευτεί, να δουλευτεί σωστά με μέθοδο και πείσμα, θα ρίξει κάτω τον Γολιάθ ακόμα κι αν μας παρει και χρόνια

 

  

Ημερολόγιο

« February 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28