Οι τοξικές συμπεριφορές των ανθρώπων... γράφει η Ειρήνη Κυρκιώτη

Όλοι μας έχουμε σντιμετωπίσει και αντιμετωπίζουμε καθημερινά στη ζωή μας την κακή συμπεριφορά των άλλων. Στο τρένο, στο λεωφορείο, σε κάποιο κατάστημα που ψωνίζουμε ή εργαζόμαστε, στο δρόμο από τελείως αγνώστους, στο σχολείο των παιδιών μας, στο γάμο μας, στους συγγενείς μας και γενικά σε κάθε τομέα της ζωής μας ο οποίος περιλαμβάνει επαφές και αλληλεπίδραση με άλλους ανθρώπους. Κάποιες από αυτές τις συμπεριφορές είναι ίσως τυχαίες: κάποιος είχε μια κακή μέρα στη δουλειά, κάποιος άλλος έχασε λεφτά σε στοίχημα, κάποιος τρίτος δεν πέρασε στις εξετάσεις κλπ. Θα μπορούσαμε να πούμε πως γενικά οι συμπεριφορές αυτού του είδους περνούν για μας σχετικά ανώδυνα μιας και μας απασχολούν συνήθως για το χρονικό διάστημα το οποίο συμβαίνουν και όχι παραπέρα. Τι γίνεται όμως αν οι άνθρωποι που μας επιτίθενται (λεκτικά θέλω να ελπίζω) ή μας κριτικάρουν με βαναυσότητα ή μας μειώνουν συστηματικά και με χαρά, βρίσκονται στον άμεσο και καθημερινό μας περίγυρο; 

Οι τοξικές συμπεριφορές των „δικών“ μας ανθρώπων φυσικά και μας ενοχλούν πραγματικά, ίσως πολλές φορές μας πληγώνουν, μας θυμώνουν ή (το χειρότερο) μας εξοργίζουν. Γιατί όμως άνθρωποι που δήθεν θα έπρεπε να μας υποστηρίζουν, επιμένουν να μη μας σέβονται, να θέλουν να υποβαθμίζουν την προσωπικότητά μας και να μας κάνουν να απομακρυνόμαστε; Υπάρχουν κάποιοι λόγοι και μάλιστα συγκεκριμένοι:

Νιώθουν μειονεκτικά οι ίδιοι απέναντί σου. Αν ο άλλος νομίζει πως σε κάποιο θέμα είσαι καλύτερος, τα καταφέρνεις πιο εύκολα σε κάτι ή απλά είσαι πιο προχωρημένος, εύκολο είναι να βρίσκει λόγους για να σε κριτικάρει με κακεντρέχεια. Για σεβασμό δε μιλάμε, μάλλον άγνωστη λέξη.

Θέλουν να σε χειραγωγήσουν. Θεωρούν τον εαυτό τους ανώτερο (σε τι δεν είναι ανάγκη να αναλύσουμε, μάλλον σε όλα) και προσπαθούν να σε κάνουν πλαγίως να υπακούσεις στις επιθυμίες τους. Ένας τρόπος είναι και οι βρισιές ή οι έντονες λογομαχίες, με την ισχύ των οποίων πιστεύουν θα επιβληθούν. Αμ δε!

Θέλουν πάντα να βγαίνουν από πάνω! Δεν είναι δυνατόν να έχεις εσύ δίκιο!!Αποκλείεται! Είχες άσχημη μέρα στη δουλειά; Αυτός είχε χειρότερη! Έπεσες σε κίνηση; Αυτός σε μεγαλύτερη! Είσαι ζαλισμένη και κουρασμένη; Ε, αυτός όλη μέρα υπέφερε και εργαζόταν σαν τον σκλάβο! Γενικώς είναι καλύτερος και τιτανοτεράστιος από όποια μεριά και αν το δούμε. Εμείς οι άλλοι δεν έχουμε δικαίωμα να κριτικάρουμε.

Ρίχνει το φταίξιμο σε σένα. Ό,τι και αν συμβεί, ό,τι και αν γίνει, κάποιος φταίει και δεν είναι ποτέ αυτός! Είσαι εσύ, εγώ, ο Χατζηπετρής αλλά ποτέ αυτός!


Η συνέχεια έχει ως εξής: αφού σε μειώσουν αυτοί οι άνθρωποι, είτε δηλαδή σε γονατίσουν και σε κάνουν να κλαίς, είτε σου ανεβάσουν την πίεση και θες να τους δείρεις, αρχίζουν την διαδικασία „ομαλοποίησης“. Πως είναι κάποιοι που δέρνουν συζύγους, παιδιά και όποιον βρεθεί στο διάβα τους και μετά κλαίγονται πως ήταν η „κακιά η ώρα“, η κακούργα η κοινωνία, ο δικός τους πατέρας που τους έδερνε μικρούς κλπ; Ε, κάποια παρόμοια επιχειρήματα προβάλλουν και όσοι θέλουν μια ζωή να μας συμπεριφέρονται έτσι όταν νιώθουν πως αγγίζουν τα δικά μας όρια ανοχής. Διότι στο βάθος φοβούνται πραγματικά το δικό μας ξέσπασμα και γι᾽αυτό θέλουν να μας πείσουν (με δόλια συνήθως μέσα) πως ήταν μια „κακή παρένθεση“ αυτό που έγινε.

Μόνο που παρένθεση στην παρένθεση….η σελίδα γεμίζει κάποια στιγμή και δεν υπάρχει άλλος χώρος για „παρενθέσεις“.

Ημερολόγιο

« September 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30