Απόψεις: Ο δεδομένος κάποια δεδομένη στιγμή θα σας δώσει μια δεδομένη φάπα-Γράφει η Ειρήνη Κυρκιώτη

Από τη μικρή μας ηλικία έχουμε συνηθίσει να θεωρούμε άπειρα πράγματα και καταστάσεις ως δεδομένα. Μάλιστα πολλές φορές ούτε καν σκεφτόμαστε την ύπαρξη αυτών των πραγμάτων. Τα θεωρούμε κάτι σαν το χέρι μας!  Ποιος από μας σκέφτεται το χέρι του καθημερινά; Είναι εκεί, υπακούει στις εντολές του εγκεφάλου μας και τέλος.


Όπως σκεφτόμαστε το χέρι μας λοιπόν σκεφτόμαστε και άλλα πράγματα: την εργασία μας! Βρήκαμε μια δουλειά, ωραία. Ούτε μας περνάει από το μυαλό να προσπαθήσουμε να την κάνουμε καλύτερα όσο γίνεται, να επιμορφωθούμε στην ανάγκη.  Την υγεία μας: πλακωνόμαστε στις πίτσες, στα σουβλάκια, κάνουμε το σώμα μας ζαχαροπλαστείο, ξεχνώντας πως στο τέλος θα έρθει ο λογαριασμός και θα τον πληρώσουμε μόνοι μας. 

Κάπως έτσι αρχίζουμε παράλληλα να σκεφτόμαστε και να ενεργούμε στις ανθρώπινες σχέσεις, όλων των ειδών. Στη μεγαλύτερη σχέση της ζωής μας, αυτή με τους γονείς μας, γινόμαστε τόσο πολύ εγωιστές που αρκετές φορές η οπτική μας ξεπερνάει αυτήν του να τα βλέπει όλα δεδομένα. Ο γονιός είναι εκεί για να σε στηρίζει, να σου δίνει, να σε σηκώνει όταν πέφτεις, να σε χαρτζηλικώνει (ανεξάρτητα από την ηλικία σου) να σου μαγειρεύει, να σε προστατεύει και ένα σωρό άλλα πράγματα για τα οποία εσύ βρίσκεις ταιριαστές δικαιολογίες να μην τα κάνεις, άσχετα αν τις περισσότερες φορές δε θα σου ζητηθούν. Στο μυαλό σου υπάρχει η εξίσωση Γονέας ίσον Δότης.

Στις σχέσεις με το (κατά καιρούς) έτερο ήμισυ: ενώ τον/την είχες ερωτευτεί στην αρχή, πλέον δε σε πολυενδιαφέρει καν τι σου λέει όταν μιλάει. Απαιτείς τον χρόνο του ενώ το δικό σου πρόγραμμα δεν μπορεί να αλλάξει, είναι ιερό! Είναι πάντα εκεί για σένα αλλά εσύ έχεις άλλα ενδιαφέροντα και μόνο αν κάπου συναντηθεί με αυτά θα λάβει ύπαρξη. Τον ξέρεις καλά αλλά αγνοείς αυτά που ήδη ξέρεις: δε σε νοιάζει το αγαπημένο του/της τραγούδι, φαγητό, ταινία, τόπος διακοπών, τρόπος που μιλάει…. τίποτε πλέον. Υπάρχει κάπου και βγαίνει από το κουτί όταν έχουμε όρεξη. 

Οι φίλοι μας: εδώ ενδέχεται να φαίνεται ακόμη περισσότερο το να σε θεωρούν δεδομένο καθώς η φιλική σχέση έχει ελάχιστες „συναλλαγές“ και από τη φύση της πρέπει να είναι λιγότερο πολύπλοκη. Όλοι έχουμε φίλους οι οποίοι μας θυμούνται μόνο όταν έχουν ανάγκη από υποστήριξη (ποιος δεν παρηγόρησε κάποιον που χώρισε), χρήματα, τσάι και συμπάθεια ή για όταν μετακομίζουν διότι η ντουλάπα είναι βαριά.

Λοιπόν, boys and girls, οι οποίοι θεωρείτε τους πάντες και τα πάντα δεδομένα, δηλαδή πως μπορείτε να τους βγάζετε από το κουτάκι όποτε σας καπνίσει, σας έχω νέα: Ο δεδομένος κάποια δεδομένη στιγμή θα σας δώσει μια δεδομένη φάπα και θα σας πει ένα μεγαλοπρεπές δεδομένο „Ἀι…στο καλό“ και ίσα που θα προλάβετε να δείτε τη σκόνη του καθώς φεύγει! Όποιος και αν είναι, φίλος, σχέση, γείτονας, υπάλληλος, ακόμη ίσως και γονέας. Τίποτε κάτω από τον ήλιο δε διαρκεί για πάντα και σίγουρα όχι κάποιος τον οποίον χρησιμοποιείς και πατάς πάνω του. Αν νομίζετε πως κάπου ο άλλος έγινε δεδομένος, αφήστε τον ήσυχο. Για το δικό σας καλό και το δικό του. Ούτε εσείς θα βασανίζετε κάποιον ούτε θα κινδυνεύετε να μείνετε ξαφνικά μόνοι μια ωραία πρωία. Αν πάλι ανήκετε σε εκείνους που ξέρουν πως οι άλλοι τους έχουν δεδομένους, να φύγετε και εσείς! Να πάτε αλλού που σας αγαπούν και σας σέβονται και αν μη τι άλλο δεν είσαστε μια λεπτομέρεια στο καθημερινό τους πρόγραμμα. Όσον αφορά αυτούς που (νόμιζαν πως) σας είχαν στο τσεπάκι τους, διαγράψτε τους τελείως. Ούτως ή άλλως δε σας αγάπησαν ποτέ.

Ημερολόγιο

« June 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30