Χρόνια μας πολλά μαμά-Γράφει η Βαρβάρα Παπαδοπούλου

Πλένεις το πρόσωπό σου στο μπάνιο, για να διώξεις την κούραση της μέρας. Τρίβεις με μανία, θαρρείς και μαζεύτηκε εκεί, όλη η κούραση και η υπερένταση. Η πόρτα μισάνοιχτη ξάφνου ανοίγει. Μπαίνει μέσα ένας άνδρας ή τελοσπαντων ένα αγόρι σχεδόν ενήλικο.
- Όλα καλά μαμά;
Εσύ συνεχίζεις να κοιτάς παγωμένη.
-Μα ποτέ μεγάλωσε; Είναι δικός μου γιος, αυτός. Θαρρείς χθες ηταν που τον πήγες πρώτη μέρα στο σχολείο. Θαρρείς χθές ήταν που σκούπιζες τα δάκρυα του, όταν ήταν στεναχωρημένος. Θαρρείς χθές ήταν που άλλαζες ακόμα πάνες.
Μα κυρίως θαρρείς χθες ήταν, που η δική μου μαμά σκούπιζε τα δικά μου μάτια, με αγκάλιαζε και με έλεγε ότι όλα θα φτιάξουν. Η δική μου μαμά. Και ναι νιώθω ακόμα παιδί, έτοιμο να τρέξει στις αλάνες της Θεσσαλονίκης.
Ένα παιδί σε σώμα ενηλίκου, με ψυχή και καρδιά παιδιού ακόμα. Ενός παιδιού που δεν έπαψε να ονειρεύεται. Ενός παιδιού με τέσσερα πλέον παιδιά.
Υπάρχουν στιγμές που είναι παιδί. Γελά, οραματίζεται, ελπίζει και παίζει, θυμώνει και πεισμώνει.Στεναχωριέται και κλαίει. Τότε θέλει ακόμα τη μαμά του.Την αποζητά, τη νοσταλγεί, της λείπει.
Μαμά η ίδια και όμως, πάντα ζητά την σιγουριά της αγκαλιάς της δικής της μαμάς.
Είναι όμως πλέον περισσότερες οι στιγμές, που είναι η ίδια μαμά. Που πρέπει να φροντίσει, να ξενυχτίσει, να προσφέρει την αγκαλιά της αγάπης και της παρηγοριάς. Πότε άλλαξαν οι ρόλοι. Σαν ψέματα. Σαν χθες. Είναι σπουδαίο να είσαι μαμά. Είναι δεν αντιλέγω. Αλλά περισσότερο είναι δύσκολο. Εναποθέτει πολλές ευθύνες αυτός ο ρόλος. Πολύ κούραση. Άγχος.Υπερένταση. Αμφιβολία. Ξενύχτια. Φοβίες.
Πάνω από όλα όμως κρύβει αγάπη. Αγάπη για κάτι που ερωτεύτηκες, αγάπησες και πονέσες, πριν καν το αντικρίσεις. Πριν καν το αγγιξεις. Πριν καν το μυρίσεις. Αγαπάς ένα όνειρο, μια ιδέα, το προσμένεις υπομονετικά.
Και όταν έρθει εκείνη η ώρα. Γεννιούνται δύο.
Ένα παιδί και μία μαμά.
Χρόνια μας πολλά..

Ημερολόγιο

« July 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
            1
2 3 4 5 6 7 8
9 10 11 12 13 14 15
16 17 18 19 20 21 22
23 24 25 26 27 28 29
30 31