Χαθήκαμε στο... Facebook! Γράφει η Ειρήνη Κυρκιώτη Κύρου

Πως γίναμε ετςι φίλε μου; Μου κανεις like, σε σκουντάω, μου κανεις αίτημα φιλίας...το αποδέχομαι. Σε γνωρίζω και προσωπικά εκει στον εξω κοσμο. Τον αληθινό.Ζούμε ομως στην εικονική πραγματικότητα, αυτής της «κοινότητας» που ονομάζεται Facebook. Αυτήν την « κοινότητα» που αριθμεί δισεκατομμύρια κατοίκους. 

Και εκει την βρίσκουμε όλοι. Την βρίσκουμε γιατί γινόμαστε αυτο που δεν μπορούμε να δείξουμε στον πραγματικό μας κοσμο. Εκει που κυριαρχούν τα πρεπει, τα ταμπού, τα κλισέ, η αποδοχή, η απόρριψη, ο πόνος, η χαρα, το γέλιο και το δάκρυ. Εκει που τα συναισθήματα έχουν σάρκα και οστά.


Σε αυτή την κοινότητα λοιπον θα βρεις εμένα. Θα βρεις και εσένα. Εσένα;;; Οκ. Ίσως και όχι. Θα βρεις ομως αυτο που θα ήθελες πολυ να εισαι και στην πραγματική σου ζωή. Η αψεγάδιαστη που βγάζει χιλιάδες φωτογραφίες με χίλιες δυο γκριμάτσες και duck face, προκειμένου να δείξει ότι ειναι όμορφη, σαν εξώφυλλο περιοδικού, σαν την Τζολί με τα παραφουσκωμένα χείλη στον παράτολμο ρόλο της Λαρα Κροφτ. Αυτήν με το τέλειο σώμα και τις απόλυτα θηλυκές αναλογίες.
Μα εσυ έχεις κάποια κιλάκια παραπάνω,, αλλα τα κρύβεις προκειμένου να εισαι αποδεκτή απο το σύνολο της « κοινότητας ». Να μην σε αγγίζει η διαφορετικότητα σου.Και πάμε παρακάτω.


Να και ο Γιωργακης, το όνομα φανταστικό. Και αυτόν τον γνωρίζεις. Απο μικρό. Στο σχολείο συμμαθητές. Μα χαθήκατε. Και ήρθε πάλι αυτή η «κοινοτητα» να σου δώσει την δυνατότητα και την ψευδαίσθηση ότι βρεθήκατε, ξανά. Να ανταλλάξετε καναδυό γραπτές φιλοφρονήσεις και να περιοριστείτε στο «να βρεθούμε για καφέ», μέχρι να μην βρεθείτε ποτέ. Γιατί άλλωστε, αφού βρίσκεστε. Κάθε μέρα σχεδόν. Πατάτε και like ο ένας στις δημοσιεύσεις του αλλου. Μα στάσου!!! Τωρα που σε ξανά κοιτάω Γιωργάκη σε αυτές τις επαγγελματικές φωτογραφίες, με τον ήλιο απο πίσω και το γυαλί ray ban. Δεν σε θυμάμαι τόσο ψηλό. Απίστευτο ειναι το πως αλλάζει ο άνθρωπος. Απίστευτο το ποσο κουλ και χαλαρός κοιτάει αόριστα τον ορίζοντα και εκει εντελώς τυχαία βρίσκετε ένας φωτογράφος.


Πως γίναμε ετςι φίλε μου... Πως κυνηγάμε την αποδοχή και την αυταρέσκεια μας; Γινόμαστε κυνηγοί των like... Εκθέτουμε τον εαυτό μας, τα παιδιά μας, την οικογένεια μας σε δημόσια θεα.


Ααα να και η Δημητρουλα, το όνομα τυχαίο. Ξέχασε να βάλει κατι επάνω της αλλα δεν πειράζει. Ετςι και αλλιώς μεταξύ μας θα μείνει. Μα...και κάπως στράβωσε το κορμι της, τέντωσε το οπίσθιο της...μας κοιτάει και κάπως, θελκτικά θα έλεγα... Μα ειναι μόλις 15! Ειναι παιδι!
Πως γίναμε ετςι φίλε μου. Κρυφοκοιταμε, θαρρείς απο την κλειδαρότρυπα στις προσωπικές και ιδιωτικές στιγμές των άλλων. Μα μόνοι μας προσφέρουμε δωρεάν το θέαμα, στον κάθε διψασμένο, για ίντριγκα, κουτσομπολιό και «μάτι».


Για πες μου φίλε μου... Πως γίναμε ετςι;

Ημερολόγιο

« September 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30