Απόψεις: Το έχει ο Έλληνας στο γονίδιο του τελικά. Αν δεν βρει εχθρό να πολεμήσει, θα αντιταχθεί στον όμοιο του.-Γράφει η Βαρβάρα Παπαδοπούλου

Το έχει ο Έλληνας στο γονίδιο του τελικά. Αν δεν βρει εχθρό να πολεμήσει, θα αντιταχθεί στον όμοιο του.
Ειναι στο αίμα του , στο χαρακτήρα του, στην ιδιοσυγκρασία του. Μέσα σε όλη την πορεία του , αυτή των χιλιάδων χρόνων, τίποτα δε του χαρίστηκε. Έπρεπε να γίνει εφευρετικός , πολυμήχανος, δραστήριος και πάνω απ' όλα μαχητικός! Πάντα με κάποιον επρεπε να παλεψει , για να προασπίσει τα συμφέροντα του, είτε εθνικά ειτε θρησκευτικά είτε ακόμα και ατομικά. Έτσι του γίνε συνήθειο και όταν δεν χρειαζεται να αντιμάχεται με ξένο , καταπολεμά τον όμοιο του.
Φτάνοντας στη Γερμανία πριν καποια , αρκετά πλεον χρόνια, περίμενα άλλη εικόνα να αντικρύσω. Πες τε με αφελή , πες τε με ονειροπόλο , το λιγότερο όμως που θα ήθελα είναι να συναντήσω,είναι την ομογένεια ενωμένη. Αγαπημένη και μονοιασμένη. Έλληνες που στο μεγαλύτερο ποσοστό τους τουλάχιστον, να νοιάζονται για τον ομοεθνή τους ξενιτεμένο. Τα γεγονότα ομως, οι εμπειρίες και οι καταστάσεις μπορώ μετά λύπης να ομολογήσω, με απογοήτευσαν οικτρά.
Δεν είδα αυτό το δέσιμο, αυτή τη συμπαράσταση, που θα περίμενα και δε μιλώ για προσωπική συμπαράσταση, αλλα γενικη.Αντίθετα συνάντησα στρατόπεδα θα έλεγα. Έλληνες χωρισμένους σε νέους και παλιούς. Έλληνες χωρισμένους σε Βορειοελλαδίτες και Νότιους. Έλληνες που ουσιαστικά δεν έχουν οχι μόνο τίποτα να χωρίσουν, αλλά κυρίως, αυτά που τους ενώνουν είναι πολύ περισσότερα απο αυτά που θα έπρεπε να τους χωρίζουν.
Αυτή η κατσίκα του γείτονα γιατί ενοχλεί άραγε τόσο πολύ; Μην τρώει το δικό μας χορτάρι; Μην πίνει άραγε το δικό μας νερό; Δεν θέλω κατσίκα ρε παιδί μου, αλλά να μην έχει ούτε ο γείτονας.
Οι παλιοί μετανάστες να αντιμάχονται με τους νέους. Ήρθανε οι νέοι και θα τους πάρουνε τις δουλειές. Ήρθανε οι νέοι και παίρνουν επιδόματα. Ήρθανε οι νέοι .. βέβαια χάρηκαν τόσα χρόνια την Ελλάδα. Την βούλιαξαν στα χρέη και ήρθαν να χαλάσουν και την Γερμανία τώρα...
Ήρθανε οι νέοι και θέλουν να παίρνουν περισσότερα απο εμάς που είμαστε τόσα χρόνια εδώ! Σάμπως ξέρουν αυτοί καλύτερα τα πράγματα απο εμάς;
Αυτοί οι παλιοί Έλληνες της Γερμανίας, αυτοί ευθύνονται για όλα! Δεν θέλουν να μας βοηθήσουν να ορθοποδήσουμε. Ζηλεύουν. Νομίζουν και λένε ότι τους χαλάσαμε την εικόνα. Μια βοήθεια σε μετάφραση, σε κάποια υπηρεσία, τίποτα. Άσε που αυτοί οι παλιοί, πιο Γερμανοί από τους Γερμανούς γίνανε..
Στιχομυθίες τέτοιες πολλές.
Ζηλεύω! Ζηλεύω αλήθεια άλλους λαούς της Ευρώπης! Όλοι ενωμένοι γροθιά! Να στηρίξουν ο ένας τον άλλον. Ο Τούρκος θα πάει σε Τούρκο να αγοράσει προϊόντα. Εμείς απο την αλλη, άνοιξε Έλληνας μαγαζί, όχι μόνο δε τον στηρίζουμε, σιγουράκι ότι τον κακολογούμε.
Γιατί έχουμε αυτό το μικρόβιο. Μικρόβιο ζήλειας θες.Μικρόβιο μικροπρέπειας θες.Μικρόβιο πάντως. Και μάλιστα παθογόνο. Ενα σαράκι που άδικα κατατρώει τις σχέσεις μεταξύ μας. Για όλα θα βρούμε κάτι να πούμε. Θα το ψειρίσουμε τόσο έτσι ώστε να βρούμε μία άρνηση.Άστον τον δίπλανο Έλληνα να προοδεύσει, στήριξε τον.Μην προσπαθείς να βρεις κουσούρια και ατέλειες να σχολιάσεις και να κακοχαρακτηρίσεις. Προσπάθησε το τουλάχιστον. Ας μην έχουμε να πούμε για όλα κάτι. Ας κρατήσουμε και κάτι για μας, χωρίς κακεντρεχείς σκέψεις και λέξεις.
Είπε ο Καζαντζάκης πριν χρόνια..
Μια μέρα ο Αλλάχ βρέθηκε μπόσικος, έπιασε φωτιά και κοπριά κι έπλασε το Ρωμιό. Μα ευτύς, ως τον είδε, το μετάνιωσε. Είχε ένα μάτι ο αφιλότιμος που τρυπούσε ατσάλι. «Τι να γίνει τώρα, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα. Ας πιάσω να κάμω τώρα τον Τούρκο, να σφάξει το Ρωμιό, να βρει ο κόσμος την ησυχία του.» Και ευτύς, χωρίς να χασομεράει, βάνει σ’ ένα ταψί τον Τούρκο και το Ρωμιό να παλέψουν. Πάλευαν, πάλευαν ως το βράδυ, κανένας δεν έριχνε το κάτω τον άλλον Μα ευτύς, ως σκοτείνιασε, βάνει ο άτιμος Ρωμιός τρικλοποδιά, κάτω ο Τούρκος! « Ο διάολος θα με πάρει, μουρμούρισε ο Αλλάχ, την έπαθα πάλι. Τούτοι οι Ρωμιοί θα φάνε τον κόσμο, πάνε οι κόποι μου χαμένοι… Τι να κάμω;» Ολονύχτα δεν έκλεισε μάτι ο κακομοίρης, μα το πρωί, πετάχτηκε απάνω και χτύπησε τις χερούκλες του: «Βρήκα βρήκα» φώναξε. Έπιασε πάλι φωτιά και κοπριά, κι έφτιαξε έναν άλλο Ρωμιό, και ους έβαλε στο ταψί να παλέψουν. Άρχισε το πάλεμα. Τρικλοποδιά ο ένας, τρικλοποδιά κι ο άλλος. Μπηχτές ο ένας, μπηχτές κι ο άλλος. Μπαμπεσιά ο ένας, μπαμπεσιά κι ο άλλος… Πάλευαν, πάλευαν, έπεφταν, σηκώνουνταν, πάλευαν πάλι, ξανάπεφταν, ξανασηκώνουνταν, πάλευαν… Κι ακόμα παλεύουν! Κι έτσι ο κόσμος βρήκε την ησυχία του…!»

Ημερολόγιο

« January 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31