Ρωτάς που είναι η μοναξιά... γράφει η Πηνελόπη Μανίκα

Ρωτάς που είναι η μοναξιά. Που άραγε να κρύβεται και πως καταλαβαίνεις πως κάποιος είναι μόνος. Οταν ζει μόνος; Η γενικά; Είναι μόνος ή μοναχικός; Είναι επιλογή του ή έτσι τα έφερε η ζωή;

Πολλές οι ερωτήσεις. Και όλες με βάθος. Σίγουρα η φιλοσοφία θα έχει ειδικό κεφάλαιο για το θέμα. Ομως δεν είμαστε όλοι φιλόσοφοι. Είμαστε άνθρωποι. Ο καθένας με το δικό του χαρακτήρα και τη δική του νοοτροπία.

Βιώνει διαφορετικά το συναίσθημα της μοναξιάς. Γιατί εγώ σαν συναίσθημα τη λογαριάζω και όχι σαν κατάσταση. Την είδα τη μοναξιά. Που; Σε πολλά....
Είδα τη μοναξιά στο χαμόγελο που μάταια προσπαθούσε να γίνει ανέμελο γέλιο....
Είδα τη μοναξιά στη θλίψη των αδακρυτων ματιών...
Την είδα σε σκυμμένο κεφάλι που άλλοτε έστεκε ορθό με περηφάνια...
Είδα τη μοναξιά σε κορμί τσακισμένο με τη ζωντάνια νεκρή μέσα του...
Είδα τη μοναξιά σε δάκρυα που έστεκαν στην άκρη των ματιών, στέλνοντας την πίκρα τους κατευθείαν στη ψυχή...
Την είδα στο απλωμένο χέρι που δε ζητιανευε,αλλά γυρευε άλλο χέρι να πιαστεί...
Είδα τη μοναξιά σε αγκαλιες που έμειναν αδειανες....

Είδα τη μοναξιά σε λόγια που ειπώθηκαν με στεντωρεια φωνή για να την κρύψουν...
Την είδα σε ψυθιρισματα που φοβόταν να γίνουν λέξεις...
Είδα τη μοναξιά σε δάκρυα που έπεφταν σιγά σε μουσκεμένα μαξιλάρια...
Είδα τη μοναξιά σε γλυκοπικρους στίχους τραγουδιών...
Την είδα σε υπερβολικά χαμόγελα που προσπαθούσαν να τη ντυσουν....
Είδα τη μοναξιά σε όνειρα που δεν αξιώθηκαν να γίνουν πραγματικότητα...
Είδα τη μοναξιά σε λόγια που δεν τόλμησαν να δουν το φως...
Την είδα σε φωτογραφίες που κιτρινισμενες από τον χρόνο τσακίζονται σε τρεμάμενα δάχτυλα...
Είδα τη μοναξιά σε αναμνήσεις που αφήνουν πάντα ένα αχ! σαν έρχονται....
Είδα τη μοναξιά σε αγάπες που φεύγουν σαν τρομαγμένα πουλιά...
Την είδα στα μάτια που δεν μπορούν πια να γελασουν...
Είδα τη μοναξιά σε στολισμένες καρδιές με ψεύτικα στολίδια...
Είδα τη μοναξιά σε γέλια και χαρές που σταμάτησαν απότομα σαν ποδοπατημενα φύλλα...
Την είδα να τριγυρναει σε χορό μοναχικό...
Είδα τη μοναξιά σε σπαρακτικο κλάμα στη μέση της νύχτας...
Είδα τη μοναξιά να κρύβεται στο φως του ήλιου για να μην τη καταλάβουν...
Την είδα μέσα στη σιωπή γιατί ντρεπόταν να φωνάξει...
Είδα τη μοναξιά να κλαίει στο διπλανό άδειο μαξιλάρι...
Είδα τη μοναξιά να γνέφει από μια χαρούμενη φωτογραφία...
Είδα τη μοναξιά να κυλάει από τα μάτια σα νερό...
Είδα τη μοναξιά να στάζει σαν δηλητήριο μέσα στη ψυχή...
Είδα τη μοναξιά να οφανευει αδιαντροπα την καρδιά...
Την είδα... Και που δεν την είδα αυτή την μοναξιά...
Ρούχο που κολλάει απάνω σου και δεν σ αφήνει να χαρείς τα όμορφα της ρημαδας της ζωής. Μια είναι η ζωή σου λένε. Ω!!! Σίγουρα. Μόνο που και η μοναξιά μία είναι. Και η τιμή της ακριβή. Και συ με κόπο μαζεύεις σαν τη σταχομαζωχτρα του Παπαδιαμάντη κόκκους κόκκους το στάρι από κάθε καλό που σου έρχεται για να την πληρώσεις. Μόνο που αυτή βάζει και τόκους. Και όλο προσπαθείς να αποπληρώσεις το χρέος σου.
Και ίσως με την προσπάθεια που κάνεις την πετάξεις από πάνω σου,σαν σκόνη από το καλό σου ρούχο.
Αν είσαι τυχερός, τότε τα καλά που έρχονται θα διώξουν το μαύρο πέπλο της.
Θα γεμίσει η ψυχή σου. Γιατί η ορφανια της ψυχής θρέφει τη μοναξιά.
Αν είσαι τυχερός....

Ημερολόγιο

« December 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31