Τους χαρίζω την περιφρόνηση μου. (Γράφει ο Αριστοφάνης Δημ. Οσμανλής)

Πολλάκις μου μεταφέρονται κατηγορίες, άλλοτε για ανυπόστατα γεγονότα και άλλοτε για καταστάσεις που δεν θα περνούσαν καν από το μυαλό μου. Αλλά,,,, και σωστός να μην ήμουν απέναντι τους, πιθανόν να μου καταλόγιζαν περισσότερα και διαφορετικά από τα πραγματικά μου λάθη.....

Το να μετράνε και να ζυγίζουν τις λέξεις τους όπως έλεγε και ο πατέρας μου, είναι προφανώς κάτι άγνωστο για την καθημερινότητα μερικών.

Δεν είναι σωστός αυτός λένε. Και όταν τους ρωτήσεις, τι σου έκανε; Απαντάνε… εμένα τίποτα, αλλά να έναν φίλο μου, μία φίλη μου…. Ηλίθιες εκφράσεις ανόητων, κακών ανθρώπων.

Αυτοί(τες) οι μερικοί (κες) εκτός από ηλίθιοι, είναι και επικίνδυνοι, ίσως οι πιο επικίνδυνοι άνθρωποι πού έχω την δυστυχία να βρεθούν στον δρόμο μου. Μπορεί να αργήσω να τους καταλάβω, αφού μπροστά μου είναι όλο φιλοφρονήσεις, όμως η διπλοπροσωπία τους δεν μένει κρυφή.

Στην πραγματικότητα πρόκειται για άτομα με ένα απόλυτο κενό μέσα τους, με ανασφάλειες γι’ αυτά που δεν ήταν και που δε θα γίνουν ποτέ. Κι είναι συνήθως οι ίδιοι που ζηλεύουν με το παραμικρό ακόμα και τα πιο απλά γιατί δεν πρόκειται ποτέ να αισθανθούν ευτυχισμένοι με τα δεδομένα τους, αλλά κυρίως γιατί δεν έχουν κάτι να περιμένουν.

Οι επιδιώξεις είναι γι’ αυτούς κάτι αόριστο, κάτι απροσδιόριστο, γι’ αυτό κι η ζήλια –ο φθόνος καλύτερα– τους μολύνει τόσο, ώστε να μην μπορούν να δεχθούν ακόμα και τον εαυτό τους.

Είναι οι ίδιοι που έρχονται και κατηγορούν άλλα άτομα με εξίσου μεγάλη ευκολία και την επόμενη μέρα ποζάρουν με καμάρι και χαμόγελα ευτυχίας μαζί τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Θα τους ζωγράφιζα με έναν κύκλο κι ένα λαβύρινθο ταυτόχρονα.

Κύκλο γιατί κανείς δεν πρόκειται να εξαιρεθεί απ’ το μύλο τους και λαβύρινθο γιατί πρόκειται στ’ αλήθεια για μια άσχημη μορφή εγκλωβισμού σε έναν κόσμο που δεν τους τιμά ποτέ και τους καθιστά βυθισμένους στη μεγαλύτερη μορφή μικροπρέπειας που μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος.

Απογοήτευση, αηδία, θυμός, αδιαφορία, όλα μαζί κάποτε κι άλλες φορές με εναλλαγές, είναι τα αισθήματα που με κατακλύζουν ως μέρος της προσπάθειάς μου να ερμηνεύσω τα ανερμήνευτα. Τα ψέματα και τις μυθοπλασίες τους

Τους χαρίζω λοιπόν την περιφρόνηση μου.

Νιώθω τυχερός για την τόση αγάπη που έχω γύρω μου και που δεν πρόκειται ποτέ όσοι με κατηγορούν να νιώσουν.

Μόνο και μόνο γι’ αυτό, δικαιούμαι να νιώθω ακέραιος, ικανός να διώξω μακριά μου κάτι που πιστεύω πως μπορεί να με μολύνει και να με μειώσει.

Ημερολόγιο

« October 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31