Σαν τα πουλιά... γράφει η Πηνελόπη Μανίκα

Και να που έμεινες μόνη.. Μετά από χρόνια και χρόνια που φρόντιζες ολόκληρη οικογένεια ήρθε η στιγμή που ξαφνικά έμεινες μόνη. Βλέπεις και ο σύντροφος σου που νόμιζες πως θα πάτε χέρι χέρι ως τα βαθειά γεράματα μαζί, έφυγε για την γειτονιά των αγγέλων, όπως συνηθίζουν να λένε οι ποιητές. Και κάθεσαι μόνη σε ένα σπίτι τεσσάρων δωματίων γεμάτο από αναμνήσεις, αλλά άδειο από ανθρώπους.
Κοιτάζεις τις φωτογραφιες σε διάφορες στιγμές της ζωής σου και ακούς φωνές. Πολλές φωνές αλλά μόνο στο μυαλό σου πλέον.
Βλέπεις το τραπεζάκι του σαλονιού και θυμάσαι το όμορφο βάζο που έσπασε ο γιος σου με τη μπάλα. Τι φωνές που έριξες τότε! Τώρα εύχεσαι να μην τον μάλωνες τόσο. Αν γινόταν
θα παρακαλούσες να γυρνούσε ο χρόνος πίσω κι ας έσπαζε και το επόμενο βάζο που αντικατέστησε γρήγορα γρήγορα το σπασμένο.
Κοιτάς μια φωτογραφία της κόρης σου και θυμάσαι και την παραμικρή λεπτομέρεια για εκείνη την στιγμή που βγήκε η φωτογραφία, παρ όλου που δεν μπορείς να θυμηθείς με ακρίβεια πως πέρασες την προηγούμενη Δευτέρα στις πέντε το απόγευμα.
Να και ο μικρός σου! Χαμογελας γιατί ακούς τη φωνή του να σε μαλώνει που εξακολουθεις να τον φωνάζεις με το χαϊδευτικό του.
Σου λείπουν; Φυσικά σου λείπουν. Ομως δεν το ομολογεις. Και πως να το ομολογήσεις,που μια ζωή τους ελεγες"αμάν πια. Ολα από μένα τα περιμένετε. Δυο χέρια έχω ". Και όμως τι έκαναν αυτά τα χέρια. Από το πρωί ως το βράδυ δούλευαν να τα προλάβουν όλα. Κι όταν έπεφτες στο κρεβάτι σε έπαιρνε ο ύπνος με το μυαλό σου στη λίστα με τις δουλειές της επόμενης μέρας.
Γκρινιαζες για τα μικρά και στεκοσουν βράχος στα μεγάλα. Σε ενοχλούσε η μουσική που άκουγαν, η ηλίθια μόδα στα ρούχα που φορούσαν, τα παράξενα κουρεματα των μαλλιών τους.
Μικρές και μεγάλες χαρές και λύπες περνούσαν το κατώφλι σου,έμπαιναν για λίγο στο σπίτι σου και η ζωή προχωρούσε. Μεγάλωναν.
Τώρα σου φαίνεται τρομακτική η ταχύτητα του χρόνου που πέρασε. Νομίζεις πως ήταν χθες που τα έφερες σπίτι, το καθένα με τη σειρά του,βρέφη λίγων ημερών. Βέβαια αυτό το χθες είναι λίγο πολύ τριάντα χρόνια πριν,αλλά αυτό δεν το σκέφτεσαι.
Το παράλογο είναι πως όταν ήταν κοντά σου τους προετοίμαζες με τον τρόπο σου να μπορούν να ζήσουν μακριά σου. Να επιβιώσουν στον τρομαχτικό κόσμο έξω από την οικογενειακη εστία. Τους έδωσες τα απαραίτητα εφόδια γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Να μπορούν να πετάξουν από τη φωλιά τους. Να χτίσουν τη δική τους φωλιά και να την κρατήσουν σφιχτά δεμένη για τα δικά τους πουλάκια.
Ομως το ξεχνάς. Και θυμώνεις. Θυμώνεις με σένα με κεινα,με την απονη ζωή και με τον χρόνο που τρέχει αμείλικτα. Και ξεχνάς πως ακριβώς το ίδιο που έκαναν τα παιδιά σου έκανες και συ,όταν ήρθε η ώρα να χτίσεις τη δική σου φωλιά. Αυτή η επιλεκτική μνήμη που έχουν οι μάνες είναι κάτι το ανεξήγητο,που φυσικά κάνει εξωφρενων τα παιδιά. Αυτό όμως δεν έχει σημασία για σένα. Σημασία έχει που έμεινες μόνη και δεν έχεις κανένα να του γκρινιαξεις,να μουρμουρισεις για τις ιδιοτροπίες του ή να τον χαιδολογησεις.
Και να που ξαφνικά για κάποιον λόγο γυρίζουν όλοι στο σπίτι. Χαρούμενο ή Στεναχωριεται,όταν τους αντικρύζεις,δεν σε νοιάζει. Κρύβεις τους πόνους της ψυχής σου στο πιο βαθύ μέρος της καρδιάς, δένεις κόμπο τη γλώσσα σου να μην πει κανένα παράπονο και ανοίγεις τα χέρια σου σε μια μεγάλη αγκαλιά και τα χείλη σε πλατύ χαμόγελο.
Θέλεις να τους χαρείς. Για όσο μείνουν κοντά σου.
Κι αρχίζεις με κείνη τη χαδιαρικη φωνή που χρησιμοποιούσες για να τους καλοπιάσεις όταν ήταν μικρά. Τί φαγητό να μαγειρεψω; στον έναν. Θα βγεις; Να σου σιδερωσω το μπλουζάκι σου; στον άλλον. Κάθησε να ξεκουραστείς κοριτσάκι μου. Εγώ θα στρώσω το κρεβάτι. Πράγματα που σου άναβαν τα λαμπάκια όταν ήταν μικρά τώρα δεν σε ενοχλούν. Ακόμα και κείνο το εκνευριστικο "ρε μαμά" που όταν το άκουγες ήθελες να τους ρίξεις την παντόφλα στο κεφάλι, τώρα ούτε καν το αντιλαμβάνεσαι. Το ρίχνεις στον εκφυλισμό του ακουστικού νεύρου.'Η τώρα έχεις γνώση. Γνώση και φρόνηση. Ξέρεις πλέον πως θα έρχονται επισκέπτες στο σπίτι σου. Πως η ζωή τους είναι αλλού και όχι με σένα. Ρουφάς όπως το σφουγγάρι το νερό κάθε τους λέξη κάθε κίνηση, ακόμα κι ένα απλό χαμόγελο για σένα έχει ήχο που θα σε συντροφεύει ,όταν το διάλειμμα τελειώσει και ο καθένας θα πάρει τον δρόμο που έχει διαλέξει.
Οπως βέβαια έκανες και συ. Αυτό έχεις την τάση να το ξεχνάς ή μήπως όχι; Μήπως κάνεις και συ ότι έκανε και η δική σου μάνα όταν πήγαινες να τη δεις; Μήπως εκείνες οι πίτες και τα γλυκά που σου άρεσαν δεν φτιάχνονταν τυχαία; Λες να τα έφτιαχνε μόνο και μόνο για σένα;
Φυσικά για μένα τα έκανε, μονολογεις κλείνοντας την πόρτα πίσω τους. Ολες το ίδιο κάνουμε. Ανεξαρτήτως ηλικίας, κοινωνικής θέσης και μόρφωσης όλες κάποια στιγμή μένουμε με άδεια αγκαλιά.
Σαν τα πουλιά τα παιδιά μας πετάνε για καινούργιους ουρανούς. Ας τα καμαρωνουμε κι ας παρακαλά με τον Θεό να έχει γερές τις φτερούγες τους........

Ημερολόγιο

« February 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28