Σάββατο, 19 Αυγούστου 2017
*

Αίθριος

15 °C
SW 30 km/h

   

enfrdeitptrues

Βροχή σαν δάκρυα... Γράφει η Πηνελόπη Μανίκα

Κάθεσαι και πινεις τον απογευματινό σου καφέ. Μια συνήθεια που με τα χρόνια έγινε απόλαυση. Πλέον τον απολαμβανεις κι ας μην είναι εκλεκτό χαρμάνι, αλλά ένας απλός στιγμιαίος καφές. Εξάλλου καμμία φορά τα εκλεκτά κατ' άλλους εδέσματα εσένα σου φαίνονται ανοστα.
Ο ήλιος κοντεύει να βουτήξει στη θάλασσα, σκορπίζοντας στον ορίζοντα μυριάδες αποχρώσεις. Οι αχτίδες του σκορπίζονται σαν πλεξούδες μικρού κοριτσιού που παίζουν με τον αέρα, βάφοντας εδώ ένα απαλό χρυσό, εκεί έντονο κίτρινο, πιο πέρα ένα φλογατο πορτοκαλί. Οσπου να γίνουν ένα υπέροχο σκούρο μαβι έχει ώρα ακόμα.
Είναι ωραίο πράγμα να απολαμβάνεις τη φύση. Δεν υπάρχει τίποτα πιο τέλειο από αυτήν. Κανένας ζωγράφος δεν θα μπορέσει ποτέ, όσους συνδυασμούς χρωμάτων κι αν κάνει, να αποδώσει τα χρώματα της.
Ξαφνικά σα να σκοτείνιασε. Κοιτάς ένα γύρω στον ουρανό. Σαν δράκος ένα μαύρο σύννεφο απειλεί να διώξει το άπλετο χρώμα και να φέρει τη σκοτεινιά.
Θα βρέξει μονολογεις. Καλά δεν είναι και το πιο έξυπνο πράγμα που σκέφτηκες. Μάλλον ήταν αυτόματη σκέψη όπως το κλείσιμο των βλεφάρων.
Από την μια χαίρεσαι, από την άλλη δυσανασχετεις. Κι αυτό φυσικό είναι. Πότε έμεινε ο άνθρωπος ευχαριστημένος από την φύση και τον καιρό; Γκρίνια όταν έχει ζέστη, μουρμουρα όταν κάνει κρύο. Το ότι οι εποχές έγιναν δύο από τέσσερις εξ αιτίας του ανθρώπινου γένους ούτε καν το βάζει στο νου του.
Η απειλή της μπορας έγινε πιο σοβαρή. Τώρα πια είναι σαν σούρουπο,ενώ απανωτά μπουμπουνητα ξεκουφαινουν τον κόσμο.
Επιστημονικά οι κρότοι της βροντής είναι αποτέλεσμα των κραδασμών από την απότομη θέρμανση και διαστολή του αέρα λόγω της αστραπής. Στα παραμύθια που έλεγε η γιαγιά σου ήταν γίγαντες που φωνάζουν καθώς παλεύουν στον ουρανό με τους δράκους. Χαμογελας. Ξέρω γιατί. Προτιμας σίγουρα την εξήγηση της γιαγιάς σου. Σαν γλώσσες φωτιάς οι αστραπές στολίζουν τον μαύρο πια ουρανό και από πίσω δωστου οι φωνές των γιγάντων να τρομάζουν τον κόσμο.
Και άρχισε. Θαρρείς και τα πηγάδια του ουρανού πλημμύρισαν, άρχισε μια καταρρακτώδη βροχή που λένε οι μετεωρολόγοι. Νερό. Ολοκαθαρο νερό που πέφτοντας στη σκονισμένη πόλη γίνεται βουρκος που κυλά αναδύοντας μια δυσοσμία. Τι δυνατή βροχή! Σαν βαριά κουρτίνα σκεπάζει τα πάντα ξεπλυνοντας τα. Την ατμόσφαιρα από το καυσαέριο,τους δρόμους από χώμα και σκουπίδια, τα δένδρα από τη σκόνη.
Κράτησε ώρα πολλή ώσπου πια κουράστηκαν οι γίγαντες, ξεθυμαναν οι δράκοι κι έμεινε μια σιγανή γλυκιά βροχουλα να συνεχίσει το έργο τους.
Κοιτάς γύρω σου και τα βλέπεις όλα με καινούργιο βλέμμα. Δεν άλλαξε κάτι. Τα πάντα είναι ίδια κι όμως τα βλέπεις διαφορετικά. Κατάλαβες γιατί. Λάμπουν όλα. Καθάρισε η ατμόσφαιρα, το πράσινο των δένδρων έγινε βαθύ οι δρόμοι αστραφτοντας δέχονται πια τη βροχή που πέφτει απαλά σαν δάκρυα.
Οχι. Δεν είναι βροχή αυτό που εσταξε στο χέρι σου. Θλιμμένο σιωπηλό δάκρυ είναι. Μα πώς; Εκλαιγες και δεν το καταλαβες; Οχι. Εκλαψες πολύ πιο πριν με κραυγές γεμάτες καημό. Με φωνή που έκαιγε από πίκρα. Σαν αστραπόβροντο έβγαινε ο πόνος και τα μάτια έγιναν καταρράχτες που πλημμύρισαν τη ψυχή σου.
Αναψες τσιγάρο και συλλογιστηκες τη ζωή σου. Σαν όραμα την ειδες μέσα στον καπνό που βγάζεις σαν μικρά σύννεφα από το στόμα σου. Σκέφτηκες πως ήταν σαν το σημερινό απόγευμα. Γεμάτη χρώματα. Αλλα σκούρα άλλα ανοιχτά. Πότε με χαρές πότε με λύπες. Προχωρούσες όμως όπως ο ήλιος προς τη δύση. Οσπου ήρθε το μαύρο σύννεφο. Γέμισε την ύπαρξη σου το σκοτάδι. Εβγαζαν φωτιές τα μάτια σου από τον πόνο, βροντές πικρας τραγουδούσαν τα χείλη σου. Και να τώρα. Εξω η βροχή πέφτει απαλά να γλυκανει ο κόσμος μετά από την καταιγίδα. Σαν τα δάκρυα που στάζουν σιωπηλά προσπαθώντας να μερεψουν τη φουρτουνιασμένη σου ψυχή. Γιατί βλέπεις μετά την καταιγίδα έρχεται η ηρεμία. Μετά τη μεγάλη λύπη σιγά σιγά έρχεται η γαλήνη. Και χαμογελας. Γιατί χάρηκες τη λαμπρότητα του ηλιοβασιλέματος ως το μεδούλι σου. Κανένα χρώμα δεν πήγε χαμένο. Ολα είχαν τη θέση τους μέσα στην καρδιά σου. Και παρ όλου που η καταιγίδα κόντεψε να σε πνίξει, ήρθε η βροχουλα να σε νανουρισει απαλά με γλυκολογα. Να σου ψυθιρισει σιγά στο αυτί, πως μπορεί οι γίγαντες και οι δράκοι να παλεύουν μεταξύ τους, όμως πάντα μετά βγαίνει το ουράνιο τόξο. Και μια βροχή σαν δάκρυα μπορεί να σου χαρίσει την ελπίδα.........

Facebook

Calender

« August 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30 31