Αχ αυτές οι φωτογραφίες... Γράφει η Πηνελόπη Μανίκα

Αλλο ένα βράδυ μοναξιάς και ανίας. Εχεις πολλά τέτοια βράδυα τελευταία. Η γειτονιά σου έρημη από γνωστούς. Ολο και κάπου πήγαν οι γείτονες. Σε κάποια μεριά αυτής της πανέμορφης χώρας πήγαν να ακουμπήσουν την κούραση όλου του χρόνου.

Και συ κάθεσαι με βουβή την τηλεόραση, με παλιά λαϊκά να ακούγονται σιγανα στο ραδιόφωνο και το σπίτι άδειο.
Κάτι θέλεις να κάνεις να φύγει αυτή η βαρεμαρα που σ έχει πιάσει,αλλά δεν ξέρεις τι.
Και ξαφνικά αστράφτει το βλέμμα σου. Αν σ έβλεπε κάποιος θα νόμιζε πως ανακάλυψες κάτι πολύτιμο. Ισως και να το κανες χωρίς να το ξέρεις.
Γιατί έτρεξες με βιαση να ξετρυπωσεις παλιά άλμπουμ με φωτογραφίες.

Και αρχίζεις το ξεφύλλισμα και κάνεις αναδρομή στο παρελθόν. Κάθε φωτογραφία και μια ανάμνηση. Ξεχύνεται η ιστορία της στο μυαλό σου όπως κυλάει το δροσερό νερό από την πηγή του.
Αβίαστα. Σα να ήταν χθες.
Νασαι. Μικρή και αθώα γεμάτη ζωή. Σου λείπουν δύο μπροστινά δόντια, αλλά δεν σε νοιάζει. Χαμογελας. Η μετέπειτα γυναικεία ματαιοδοξία δεν σ έχει αγγίξει ακόμα.
Για δες! Ψυθιριζεις. Εδώ είπα ποίημα στην πλατεία του χωριού την 25η Μαρτίου! Αμέσως θυμάσαι την περηφάνια που ένοιωθες τότε. Με τη φρεσκοσιδερωμενη ποδιά, το δαντελενιο γιακαδακι και την άσπρη κορδέλα στα μαλλιά. Θυμάσαι πως ήταν και η εποχή που άρχισες να κάνεις όνειρα για το μέλλον σου.
Γυρίζεις σελίδα. Εδώ είσαι στην πόλη. Η εσωτερική μετανάστευση χτύπησε και τους δικούς σου. Κοιτάζεις τη μορφή σου. Κανονικά θα έπρεπε να ήσουν χαρούμενη. Είχες πάρει κάποιο βραβείο όταν τραβήχτηκε αυτή η φωτογραφία. Μα δεν είσαι. Το βλέπεις στα μάτια σου που δεν χαμογελουν όπως τα χείλη σου.
Σιγά σιγά με κάθε φωτογραφία τα μάτια λάμπουν. Αρχισε να συνηθίζεις την καινούργια ζωή. Αυτή που δεν είχε μια μεγάλη αυλή με δέντρα και μπαξέ. Τη ζωή όπου αποφευγες να λες καλημέρα στους ενοίκους της πολυκατοικίας που έμενες,γιατί όταν το έκανες την πρώτη φορά σε κοίταξαν περίεργα. Τη ζωή που δεν είχε τρέξιμο με τα ζώα και δουλειά στο χωράφι. Που δεν είχε δέντρα για σκαρφάλωμα και φίλους για να παιξετε τζαμί και μήλα.

Ααα! Να και τα αδέλφια σου. Ο μεγάλος με καμπάνα παντελόνι,που το έβλεπε ο πατέρας και γινόταν εξωφρενων. Και ο μικρός συνεσταλμένος ακόμα. Αδυνατούσε να προσαρμοστεί στην πόλη. Του έλειπε ο κάμπος, οι λόφοι, τα μικρά δάση γύρω από το χωριό. Η απλα. Ολα τα έβλεπε στενοχωρα. Αλλά μήπως και δεν ήταν;
Να και οι γονείς. Σε σπίτι φιλικό. Φαίνονται χαρούμενοι γιατί ήταν με συγχωριανούς. Πήγαν για μια απλή επίσκεψη και έκαναν τρικουβερτο γλέντι. Ξεκίνησαν από έναν βαρύ ελληνικό και κατέληξαν με ούζο τραγουδώντας μακεδονίτικα τραγούδια που τους έφερναν στο νου τα νιάτα τους.
Κι άλλες φωτογραφίες! Πάσχα στο πατρικό σπίτι στο χωριό. Η φύση στολισμένη με χιλιάδες χρώματα. Κατανυκτική η Μεγάλη Εβδομάδα και στον Καλό Λόγο πρόσωπα γελαστα κι ευτυχισμένα.

Να. Εδώ είναι καλοκαίρι. Χαμογελας μόνη σου με την ανάμνηση. Θυμάσαι πως οι γονείς γύρισαν πίσω. Δεν άντεξαν πολύ στην πόλη. Και συ πήγες επίσκεψη γιατί έμεινες. Εμεινες στον τόπο που μίσησες όταν τον πρωτοείδες γιατί σε βρήκε ο έρωτας. Ενας παιχνιδιάρης έρωτας σε σαιτεψε και απαρνήθηκες για χάρη του τη γη που μεγάλωσες.
Νατος. Ομορφος και δυνατός στα δικά σου ερωτευμένα μάτια. Και παρέμεινε όμορφος για πολλά πολλά χρόνια. Μέχρι που σαν αητος ταξίδεψε για τα ψηλά του ουρανού.
Βουρκωνουντα μάτια. Πονάει η ψυχή, σαν βλέπεις τις φωτογραφίες του γάμου σου. Μα το δάκρυ γίνεται χαμόγελο καθώς ξεπροβάλλουν μια μια οι στιγμές που κρατας στην αγκαλιά σου τα παιδιά σου. Τα βλέπεις να μεγαλώνουν. Με κάθε σελίδα αλλάζουν. Στο σώμα στο ύφος και στο χαρακτήρα.
Και έφτασες στις τελευταίες που βλέπεις τα παιδιά σου να κρατάνε τα δικά τους παιδιά πλέον.

Και συ να σαι στην άκρη, χωρίς να είσαι μόνη. Απλώς πρέπει να τους αφήσεις να φτιάξουν τα δικά τους άλμπουμ. Τις δικές τους αναμνήσεις.
Κλείνεις το δικό σου. Ειδες τη δική σου ιστορία. Ειδες πρόσωπα αγαπημένα, απλούς γνωστούς, φίλους και συγγενείς. Αλλοι έχουν φύγει από τη ζωή, άλλοι από τη ζωή τη δική σου και άλλοι εξακολουθούν να είναι πλάι σου έστω και με τη σκέψη.
Και συ ένα μοναχικό βράδυ θυμήθηκες πράγματα που νομιζες πως τα είχες ξεχάσει. Βρήκες πρόσωπα που δεν θυμοσουν την θωρια τους,βρήκες τις ευτυχισμένες στιγμές που θάφτηκαν κάτω από τον σημερινό σου πόνο. Βρήκες ξανά τον εαυτό σου. Γιατί αυτές οι στιγμές που πάγωσε ο χρόνος σε έκαναν αυτή που είσαι τώρα.
Ισως να μην έκανες πραγματικότητα τα όνειρα που είχες, όταν ελεγες το ποίημα στην πλατεία του χωριού, ίσως να ειθελες κάτι άλλο όταν έπαιρνες εκείνο το βραβείο. Ομως δεν έχει καμμία σημασία. Είσαι αυτή που είσαι. Αυτοί που σ αγαπούν έτσι όπως είσαι σε θέλουν.

Γιατί οι στιγμές που δείχνουν οι φωτογραφίες, είναι κομμάτια της ζωής σου που δέθηκαν ένα ένα και έκαναν τον άνθρωπο που ξέρουν κι αγαπούν.
Κι αν καμμία φορά οι αναμνήσεις μας πονανε δεν πειράζει. Και ο πόνος μέσα στη ζωή είναι. Ισως κάποια στιγμή γίνει και αυτός μια απλή φωτογραφία.....

Ημερολόγιο

« December 2017 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30 31