Άλλη μια φορά που ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα γκρι... Σοφία Τραχιώτη

Άλλη μια φορά που ο ουρανός είναι γεμάτος σύννεφα γκρι. Τον κοιτώ και απορώ… Δεν μπορεί, κάπου εκεί στην άκρη του ουρανού θα με βλέπει. Δεν είναι όμως αρρενωπός… τι είναι άραγε…; Για ποιο λόγο κλαίει η καρδιά όταν τα μάτια γελούν; Έκατσα και έγραψα ένα ποίημα… είναι η αρχή του βιβλίου μου… Καλό ταξίδι στις σκέψεις σας αναγνώστες μου ….


‘’Εκεί στην άκρη του ουρανού…’’

Σε δωμάτιο μικρό, με υγρασία γεμάτο, ψάχνω δειλά να σε βρω
απ’ το παράθυρο το μικρό.
Ο ουρανός, γεμάτος σύννεφα μαύρα,
απλώνω τη θύμηση να πιάσει της νοσταλγίας τον ήλιο.
Εκεί στην άκρη του ουρανού,
εκεί υπάρχεις ΕΣΥ.
Το πορτοκαλί του σούρουπου,
η μυρωδιά της αλμύρας,
η ευωδιά του βασιλικού,
η αγνότητα του δειλινού.
Εκεί στην άκρη του ουρανού,
εκεί υπάρχεις ΕΣΥ.
Ένα καράβι ξεχασμένο, γεμάτο άψυχα σώματα που μόνο ο καπετάνιος θέλει να ζει μοναχός.
Εκεί στην άκρη του ουρανού,
εκεί υπάρχεις ΕΣΥ.
Μια ιστορία παλιά,
η πρώτη αρχή του βιβλίου.
Εκεί υπάρχεις ΕΣΥ,
ΠΑΤΡΙΔΑ μου ξένη,
εκείνης θύμησης κρυμμένη…

Τραχιώτη Σοφία

Ημερολόγιο

« June 2018 »
Mon Tue Wed Thu Fri Sat Sun
        1 2 3
4 5 6 7 8 9 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30