Παρασκευή, 20 Οκτωβρίου 2017
*

Βροχή

15 °C
SSE 24 km/h

   

enfrdeitptrues

ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΓΑΠΗΣ (LOVE STORY) του Άρθουρ Χίλερ (1970)

Ποιος δεν έχει μελαγχολήσει, ονειρευτεί και κλάψει με το Love Story; Και ποιος δεν έχει ευχηθεί για να βρει μια αγάπη τόσο δυνατή; Όχι βέβαια με την ίδια κατάληξη. Ποιος δεν έχει σιγοψιθυρίσει τον σκοπό του Where Do I Begin…; Και τέλος ποιος δεν την έχει δει…
Η ταινία- φαινόμενο του 1970, που σημάδεψε γενιές ερωτευμένων, έρχεται για να μας θυμίσει ότι η αγάπη είναι πάνω απ’ όλα. Και ότι όποιες κι αν είναι οι συνθήκες, είναι το πιο δυνατό συναίσθημα που μπορεί να νιώσει ένας άνθρωπος. Ακόμα και η απώλεια φαντάζει μηδαμινή μπροστά του. Όλοι μας θα θέλαμε για μία φορά στη ζωή μας, να βιώσουμε κάτι παρόμοιο.
Μια –σχετικά- απλή ιστορία αγάπης, μία ιστορία ενός καθημερινού έρωτα, εμπνέει και ταξιδεύει τους ρομαντικούς σε μία άλλη εποχή. Συνάμα η άρνηση της εύκολης λύσης, δίνει το παράδειγμα. Ο Όλιβερ  δίνει μαθήματα επανάστασης. Και η πρώτη και πιο σημαντική επανάστασή είναι κατά της ίδιας της οικογένειας, όταν αυτή παύει πλέον να λειτουργεί σαν οικογένεια, και λειτουργεί σαν επιχείρηση ή αυτοκρατορία. Το να σταθεί ένας νέος άνθρωπος στα πόδια του, είναι το πρώτο βήμα προς την ενηλικίωση. Το να εναντιωθεί στο πατρογονικό μοντέλο, είναι η απόδειξη της δύναμής του. Το να μην υπολογίσει την «κοινωνικη θέση» του, κουράγιο. Το να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο του, ακόμα και στην πιο δύσκολη στιγμή, το να μην λιποψυχήσει, δείχνει το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης. Από την άλλη η δύναμη μιας γυναίκας, η δύναμη της Τζένιφερ, να εναντιωθεί στο κατεστημένο της εποχής (το οποίο ίσως και να μην έχει πολλές αλλαγές με το σήμερα), να μην ξεπουλήσει τις ιδέες τις, αλλά να καταφέρει να δείξει και σε άλλον έναν άνθρωπο μία άλλη οπτική, είναι σημείο αναφοράς. Δυνατή ακόμη και την τελευταία στιγμή, αντί να μεμψιμοιρεί, δίνει δύναμη σε αυτούς που μένουν πίσω.
Σε μία εποχή που ο υπέρμετρος εγωισμός τον ανθρώπων είναι το σήμα κατατεθέν, σε μία εποχή όπου δεν μετράει καν ο άνθρωπος αλλά τα υλικά αγαθά, αυτή η ταινία έρχεται να μας θυμίσει ότι το χρήμα είναι ένα κατασκεύασμα του ανθρώπου που – πλέον- αντί να μας υπηρετεί, το υπηρετούμε. Και δεν δίνουμε σημασία στα σημεία της ύπαρξής μας, που είναι εντελώς δωρεάν. Και είναι αυτά που μας κάνουν ξεχωριστούς. Η δύναμη της αγάπης, η ολοκληρωτική αφοσίωση σε κάτι ή κάποιον που είναι πέρα από εμάς, το όραμα για μία ζωή δοσμένη σε κάτι έξω από τον εαυτό μας, είναι το μήνυμα αυτής της ταινίας. Η ανάγκη του ανθρώπου να λειτουργεί σαν ομάδα και όχι σαν μονάδα.
Μέσα στις δυσκολίες αυτών των καιρών, εν μέσω κρίσης και δυσκολιών, σε μία στιγμή που η κοινωνία μας τελεί υπό αμφισβήτηση, αυτά τα 99 λεπτά, ίσως γίνουν η αφορμή να θυμηθούμε ότι είμαστε άνθρωποι. Ίσως γίνουν η αφορμή, αν και θα βγούμε από το σινεμά δακρυσμένοι, να θυμηθούμε ότι τίποτα δεν είναι πιο σημαντικό από την ελπίδα. Ότι ακόμη και στις πιο δύσκολες καταστάσεις πάντα υπάρχει μία ηλιαχτίδα φωτός. Ακόμη κι αν έχει συνοδεία της μία απώλεια, υπάρχει κέρδος. Και αυτό το κέρδος είναι πέρα από χαρτονομίσματα. Είναι κέρδος ψυχής. Είναι το κέρδος της ανιδιοτελούς αγάπης.